LEMMER – Hij is bijna 100 jaar, maar Rintje Ritsma weet nog als geen ander hoe hij in 1958 schipper werd van het Lemster skūtsje. Hij vertelt het alsof het gisteren was. Zijn ogen lachen, maar zijn mond ook. Een prachtige tijd, maar wel met hier en daar een smet. Want hij bedankte na een aantal jaren ook weer. Ze hadden aan zijn schip zitten klooien zonder dat met hem te overleggen en daar moest je bij hem niet bij aankomen. ,,Ik wie woest,’’ zegt hij nu nog steeds. Hij stapte dan ook subiet af. Toch werd hij in 1965 weer schipper. Niet zonder het oude zeer te vergeten, maar door duidelijke afspraken te maken.

Ritsma was nog maar 14 dagen oud toen hij al zijn eerste zeiltochtje maakte. Hij was ter wereld gekomen in een klein huisje in Sloten, maar daar was de familie weinig. Ze voeren namelijk altijd. Zijn moeder dacht overigens dat hij de laatste telg zou zijn die geboren zou worden in de kleine woning, maar dat had ze verkeerd. Na de kleine Rintje werd ook nog een dochter geboren. Met het water in het bloed en de liefde die hem naar Lemmer trok, werd Ritsma brugwachter in Lemmer. Toen er sprake was dat er een skūtsje moest komen om het dorp te vertegenwoordigen, werd hij daar direct bij betrokken. Waarschijnlijk omdat hij was grootgebracht op een dergelijk schip. En hij zei direct volmondig ja. ,,Het eerste skūtsje was de Lemmer 1.’’ Hij wijst naar een foto van het schip aan de wand waar hij als eerste mee voer.

Gebouwd door Wildschut in Gaastmeer in 1909, lag het skūtsje van een vodden- en oud ijzer koopman in Akkrum toen de Lemsters het ontdekten. Vier jaar lang hanteerde Rintsma er het helmhout op, toen de commissie opeens bedacht had dat ze er wat dingen aan moesten veranderen. Terwijl hij op de brug aan het werk was hadden ze zonder hem in te lichten een stuk van de mast verwijderd, dat niet helemaal meer goed was. Een veel te groot stuk, zodat er een ijzeren bus omheen moest. En dat zeilde voor geen meter. Maar het meest irriteerde het hem dat ze het deden zonder met hem, de schipper, te spreken. ,,Ze gingen aan mijn schip klauwen. Nou toen was het duidelijk voor mij. Ik heb gezegd dat ze dan zelf maar verder moesten zeilen. Ik heb direct bedankt.’’ De commissie moest dus op zoek naar een andere schipper en dat werd Yme Foekema weet Ritsma nog goed. Veel geluk had die niet. ,,Hy silde gelyk om.’’ Hij lacht er wel bij, want het was een beetje genoegdoening voor hem, maar de manschappen gunde hij zo’n ongeluk absoluut niet. Bovendien hield ook Foekema het na een jaar voor gezien.

Oud roefke op nieuw schip.

Daarnaast was het gevolg van dat onfortuinlijke voorval dat de Lemmer 1, waar Ritsma toch altijd wel trots op was geweest, maar weg moest volgens de commissie. ,,Er deugde volgens hen niets meer aan en er moest maar een ander schip komen.’’ Dit gebeurde. Terwijl dat schip er kwam werd het eerste skūtsje half afgebroken. De roef met de kajuit kwam op de wal te liggen op de Helling van Arie de Boer, terwijl het nieuwe schip, een woonboot, naar Lemmer werd gehaald. Maar dat voldeed niet aan de eisen. Er moest ondermeer een roef met een kajuit op. ,,Van Arie konden ze de oude van het vorige skūtsje wel krijgen en dat was perfect. Daardoor ontstonden brede gangboorden en een groot achterdek.’’ Het snelle tweede skūtsje werd vanaf 1963 door schipper Klaas van der Meulen bestuurd, maar ook dat duurde niet lang. Ook hij kreeg mot met de commissie en stapte in 1965 weer af. Toen kwam Ritsma weer in beeld. Hij wist dat zelf eerder, dan dat ze hem gevraagd hadden.

Hij had namelijk zijn contacten wel, want op de reddingsboot waar hij ook op voer, werd hem nog wel eens iets ingefluisterd. ,,Ze zeiden me dat ze me weer op het skūtsje wilden. Ik heb gezegd dat ze daar dan maar over moesten vergaderen en dan zou ik het wel horen.’’ Er bleek een ruime meerderheid voor hem als schipper te zijn, hoorde hij in zijn brughokje en toen mocht hij ook op komen draven. In het oude Nutsgebouw werd in een kamer alles besproken. ,,Als het weer zo wordt als toen, dan kan er geen sprake van zijn dat ik terugkom,’’ heb ik hen toen gezegd. ,,Ik ben de baas op het schip en ik bepaal wat er gebeurt met het skūtsje. En ik heb eraan toegevoegd dat ik de hele commissie geen stuiver waard vond.’’ Hij zette het op scherp dat weet hij zelf ook wel, maar hij wilde toen duidelijkheid. En die kreeg hij. ,,Ze gaven aan dat ik kon bepalen wat er met het schip moest gebeuren. Natuurlijk wel in overleg, maar daar was ik ook vlak voor. Bovendien moest ik grote uitgaven met hen bespreken. Dat begreep ik natuurlijk zelf ook wel.’’

Film Haanstra.

Toen de beslissing was gevallen, veranderde hij nog een paar kleine zaken aan het skūtsje en toen konden ze los. ,,En het schip vloog echt over het water.’’ Volgens Ritsma had het skūtsje in 1965 gewoon kampioen moeten worden. Er was echter één maar: Lemmer was vooraf niet favoriet en Grou en Heerenveen waren dat wel. En laat filmmaker Bert Haanstra nu net een film over hen maken. ,,Als Lemmer kampioen was geworden, was zijn film niets meer waard geweest. Dat had hij een strop gehad van miljoenen, dat heeft hij me zelf nog verteld.’’ Dus werd Ritsma volgens eigen zeggen echt overal tegengewerkt. Protest werd gevolgd door protest, zelfs op manieren die helemaal niet konden. ,,Tijdens de wedstrijd werd de vlag niet gehesen en daarna zagen we hem dan opeens wel wapperen. Dat soort dingen. Bovendien werden anderen ook bedreigd.

Berend Mink moest een protest tegen ons indienen. Deed hij dat niet, dan werd zijn positie bedreigd en zouden ze hem op alle mogelijke manieren dwars gaan zitten.’’ Maar ook valse starten waarbij een deel van het wedstrijdveld wel weg mocht, maar Lemmer zich aan de regels hield en dus als laatste eindigde, het niet afschieten van de finish en meer van dat soort zaken maakten deel uit van het ontmoedigingsbeleid.’’ Dus hoe goed het Lemster Skūtsje ook zeilde, winnen konden ze dat jaar nooit, stelt Ritsma. ,,Het was een rotzootje. Alles. De andere schippers waren niet fair, de commissie nam haar verantwoordelijkheid niet. En wat ik ook niet begreep was dat andere schippers niet ingrepen. Zij hadden beter moeten weten.’’

Een frustrerend jaar al met al dat eerste jaar, maar dat gaf hem en de bemanning in 1966 juist de kracht om alles op alles te zetten. En dat lukte. Ritsma en zijn bemanning werden kampioen. Lachend vertelt hij dat anderen soms niet eens in de gaten hadden dat het Lemster skūtsje hen voorbij ging. ,,We vlogen gewoon onder hun zeilen door en ze zagen dat niet eens. Zo hard gingen we. Niemand kon ons bijhouden.’’ Het kampioenschap werd volop gevierd. De hele bemanning inclusief de vrouwen werd met een vrachtwagen rondgereden en vervolgens werd er feest gevierd. In de Technische school. ,,Er was een reünie in het Nutsgebouw, dus daar konden we niet in. Toch werd ik daar naartoe gebracht. Alle oud Lemsters wilden me zien en ik kreeg een daverend applaus. Vervolgens gingen we naar de Technische school en daar kon iedereen ons feliciteren. En daar kwamen een mensen op af. Heel gezellig.’’

Geen geld voor bemanning: Opstappen.

Naast dat geweldige moment heeft Ritsma ook herinneringen aan wat minder fraaie zaken. Zo zeilde hij het eerste jaar met zeilen die hij wel eens vervloekt heeft. ,,Het werd steeds slechter weer. Het waaide hard en opeens begon het te regenen. Nou wat er toen met dat zeil gebeurde is met geen pen te beschrijven. Het kromp gewoon in elkaar!’’ Een andere keer was de regen zo overweldigend dat hij de mast amper kon zien. De meerderheid van het veld was al aan de kant gekropen, maar voor Lemmer stond nog veel op het spel. Ze zeilden dus verder, maar erg relaxt was dat niet.

Bovendien ontstond er in 1968 weer een patstelling tussen commissie en bemanning. ,,We staken al onze vrije tijd in het zeilen, zonder daar een cent voor te krijgen. Dat gold ook voor onze vrouwen en kinderen. We moesten er dus heel wat voor over hebben. Bovendien kwam het ook nog wel eens voor dat we het startgeld moesten gebruiken voor andere zaken die door de commissie niet goed waren geregeld.’’ Ritsma vond dat niet fair, want de bemanningsleden die hun hele vakantie opofferden mochten daar in zijn ogen toch minimaal voor beloond worden met eten en drinken.

Bovendien konden ze zelf nooit eens weg, want in die tijd hadden mensen maar 14 dagen vakantie. Na klachten van de bemanning werd bepaald dat er zou worden gevraagd om een vergoeding van 100 gulden de man. ,,Voor mij hoefde het niet zo, want ik kon met weekenddiensten nog wel eens een weekendje weg. Maar voor de anderen was dat veel moeilijker. Met die 100 gulden konden ze dan eens een weekendje op stap.’’ De burgemeester gaf hen snel nul op het rekest. ,,Ze wisten niet waar ze dat geld vandaan moesten krijgen.’’ Ritsma was wederom woest en antwoordde dat ze zich daar ook nog nooit in verdiept hadden. ,,Bovendien wist ik dat anderen dat geld in een half uurtje bij elkaar zouden hebben gehaald.’’ Dit bleek wel toen hij tijdens een bijeenkomst van de winkeliersvereniging waar Tetman de Vries optrad achter de coulissen werd geroepen.

De winkeliers wilden uitleg. Toen hij vertelde waar de onderhandelingen op stuk waren gelopen waren ze verbaasd en boos. ,,Nou moet het niet raarder worden. Als ze toen bij ons waren gekomen, hadden we dat zo geregeld,’’ zeiden ze daar. De instelling van de toenmalige commissie was opnieuw de reden van een breuk tussen Ritsma. Hij stapte weer op met zijn hele bemanning, maar kijkt ondanks dat terug op een prachtige tijd met diezelfde mannen. Bovendien volgt hij de verrichtingen van het Lemster skūtsje nog op de voet. Via Klaas Jansma natuurlijk op de radio, maar als de silerij in Lemmer is, gaat hij nog steeds een kijkje nemen. ,,Ach we hebben natuurlijk heel veel met elkaar gelachen. En de jonge jongens, waaronder mijn zonen Peke en Bouwe wisten ook dat ik de baas was. Dat ging heel goed.’’

NA PRACHTIGE WEDSTRIJD OP SNEEKERMEER. Schipper Rintsje Ritsma, van het
Lemster skūtsje kampioen ’66. Ritsma haalde in 1966 de kampioenswimpel naar Lemmer.
 

Bij de foto: ,,Als een jonge kerel staat hij bij de mast van het Lemster skūtsje’’, schrijft fotograaf Jan van der Werf bij deze foto die hij  maakte van de honderdjarige Rintje Ritsma. Ritsma voelt zich dan ook eerder 80 dan 100, zo liet hij krant weten.

Klaas van der Meulen (66) dood na hartaanval tijdens wedstrijd.

STAVEREN Skūtsje-schipper Klaas van der Meulen, is zaterdagmiddag tijdens het skūtsjesilen op het IJsselmeer aan een hartverlamming overleden en overboord gevallen. De dood trof de bijna 66-jarige schipper terwijl hij aan het helmhout van zijn Woudsender skūtsje zat. Volkomen onverwacht gleed de schipper voor de ogen van zijn ontstelde bemanningsleden, onder wie zich drie zoons en een schoonzoon bevonden,  van het hellende en slingerende schip in zee. Zijn 25-jarige zoon Teake sprong hem na en bleef bij zijn toen al overleden vader. Daar beiden vesten droegen bestond er geen gevaar dat zij in de golven verdwenen. Nadat een in de buurt varend jacht enige assistentie had verleend werd het stoffelijk overschot van Klaas van der Meulen, aan boord van de reddingboot Arthur uit Hindeloopen gebracht.
Het skūtsjesilen werd direct gestaakt.

In overleg met de familie Van der Meulen, heeft de Sintrale Kommisje Skūtsjesilen met de schippers en de bemanningsleden besloten het skūtsjesilen deze week door te laten gaan. Morgen wordt er niet gevaren. Dan wordt in Staveren Klaas van der Meulen begraven. Dinsdag zou ook de dag geweest zijn van het skūtsjesilen in Woudsend.

Klaas van der Meulen van het Woudsender skūtsje. De dramatische dood van deze sympathieke schipper betekent een gevoelige slag voor het skūtsjesilen.

STAVEREN.  Met skūtsje schipper Klaas van der Meulen, die zaterdagmiddag op bet IJsselmeer aan het roer van zijn tjalk en zogezegd in het harnas stierf, heeft het skūtsjesilen een gevoelig verlies geleden. Deze rondborstige Woudsender schipper, was immers niet slechts een van de oudste en getrouwste deelnemers hij was vooral een bijzonder sympathieke persoonlijkheid, naar wiens woord altijd geluisterd werd. Hoe emotioneel hij soms kon zijn, Klaas van der Meulen had zeker gezag niet alleen bij de eigen bemanningsleden maar bij iedereen in het skūtsjeslegioen. Vast staat ook dat hij het skūtsjesilen een grote liefde toedroeg. Men zou kunnen zeggen dat de jaarlijkse wedstrijdenreeks met de stoere tjalken voor hem een hartstocht was, een hartstocht die zijn einde mogelijk heeft bespoedigd.

Klaas van der Meulen was nog een schipper, van zoals men dat noemt de oude stempel. Hij werd op 20 juli 1907 te Workum geboren en moest reeds als knechtje mee op het schip van zijn vader toen hij pas zeven was. In Hylke Speerstra’s boek Heil om Seil vertelt hij "Wy leine leech yn ’t Heidenskip en moasten dy moarns wer in nije fracht modder üt de Harnzer terp hel je. De wyn helle oan śt it noardeasten. Heit pakte my by ’t skouder, krige de swurdlopers en boun my fźst, "Ik moat dy langer brūke as hjoed zei er, "dou sūst net forsūpe". "Doe sette er de swurdlopers deeglik oan ’e bolder fźst en sei: "Stjüre" Ik sjoch him noch op ien knlbbel foar de mest sitten- Hij stjūrde my mei syn eagen. Op ’e Thomashoeke by de Kruspólle helle er my nei f oaren boun my in Stik tou oan ’e poat en sei dat ik nou de fok mar ris oanskuorre moast. Ik wie sawn jier en fielde my in keardel".

Vier keer kampioen.

Toen hij veertien was stond hij al enige keren in een wedstrijd aan het roer van een skūtsje. Een jaar later voer hij een vol seizoen mee als wedstrijdschipper. Zijn eerste kampioenschap won hij vlak na de oorlog in de zomer van 1946 op de Langweerder Wielen. Die zege behaalde hij na een formidabele loefpartij met Ulbe Zwaga uit Langweer. Sommige Langweerders meenden dat hun favoriet recht op de titel had. Klaas van der Meulen liet zich door hun dreigende houding niet uit het veld slaan. Hij sneed voor de prijsuitreiking een gat in zijn broekzak en stak daar een dikke gummislang in, die hij in zijn broekspijp liet bungelen. Met zijn beide handen in de zakken en met in de ene hand die gummi stok, stapte hij bedaard de zaal binnen waar hij de kampioensprijs kreeg.

Verder werd Klaas van der Meulen, kampioen in 1947 in 1951 en in 1954. Hij zeilde onder meer op de tjalk van zijn schoonvader Teake Salverda en de skūtsjes van de commissies van de Zuidwesthoek Lemmer en Sneek. Een jaar of zes geleden kwam hij weer op zijn eigen schip het Woudsender skūtsje, dat de naam van zijn vader Keimpe van der Meulen kreeg. Daarmee ging een grote wens van Klaas van der Meulen in vervulling. Een schipper moet baas zijn op zijn schip, zo was steeds zijn standpunt. Dat standpunt heeft hem vroeger wel eens in moeilijkheden gebracht met de commissies.

Strijd en armoede.

Maar Klaas van der Meulen kon nu eenmaal geen andere houding aannemen. Het leven had hem zo gemaakt. Hij leed vroeger veel armoede en moest een voortdurende strijd leveren om het bestaan. Die strijd en rivaliteit maakte van hem een voortreffelijk schipper. Toen er na de oorlog ook voor Klaas van der Meulen een zekere welvaart kwam, begon hij ook de betrekkelijkheid van veel dingen te zien. Je moest je niet zo gauw druk maken over allerlei kleinigheden bij het skūtsjesilen, die vergeleken bij die strijd van vroeger nauwelijks betekenis hadden. Die instelling maakte van hem ook een gemoedelijke en sportieve schipper die in het gehele skūtsjeslegioen alle achting had.

Klaas van der Meulen was emotioneel met de vroegere schipperij verbonden en had zoals gezegd een hartstocht voor het skūtsjesilen. De laatste jaren had hij reeds hartklachten maar dat weerhield hem er ondanks waarschuwingen niet van om toch weer aan het roer van zijn geliefde schip te gaan staan. Tegen goede vrienden moet hij wel eens gezegd hebben "Ik hoop op mijn schip te sterven" Welnu die hoop is dan zaterdag in vervulling gegaan. Maar daarmee is wel een akelig lege plaats ontstaan in de gelederen van de echte oude skūtsjesschippers.

Klaas van der Meulen.

06-08-1981. Snelle race van Sietse Hobma.

Juist op tijd kwam er wind op het IJsselmeer bij de negende wedstrijd skūtsjesilen in Lemmer. De vele toeschouwers konden daardoor genieten van een boeiende wedstrijd. Een voortreffelijke start hadden Piet de Vreeze en Sietse Hobma.
Geweldig liep het Jouwster skūtsje en wist een aanval van Keimpe van der Meulen af te slaan. Sietse Hobma de glorieuze winnaar van deze wedstrijd wist direct na de start de eerste plaats te pakken en stond deze niet meer af.
In de midden moot had een fraaie strijd plaats tussen Lodewijk Meeter, Tjitte Brouwer en Rienk Zwaga. Door de wisselende wind kwamen veelvuldige wisselingen in de posities voor
 

De uitslag:

1. Sietse Hobma, Lemmer.

2. Piet de Vreeze, Joure.

3. Keimpe van der Meulen, Woudsend.

4. Joop Mink, Grouw.

5. Rienk Zwaga, Langweer.

6. Lodewijk Meeter, Huizum.

7. Tjitte Brouwer, Heerenveen.

8. Jan van Akker, Sneek.

9. Siete Meeter, Bolsward.

10. Albert van Akker, Leeuwarden.

11 Meindert de Groot, Zuidwesthoek.

12 Jeen Zwaga, Eernewoude.

13. Hattum Hoekstra, Drachten.

14. Chris Brouwer, Drachten.

De kop van het klassement met aftrek van de slechtste wedstrijd ziet er als volgt uit:1. Tjitte Brouwer. 18.8: 2. Jan van Akker 27.9: 3. Rienk Zwaga 28: 4. Lodewijk Meeter 30.8: en 5. Sietse Hobma 37.9.

De eerste skūtsjeschipper die koninklijk onderscheiden werd, is Sietse Hobma van Lemmer. Hier samen te zien met zijn vrouw Akke.

LC. 19-10-1992. Sietse Hobma (1911-1992)

Sietse Hobma.

Het skūtsjesilen bij Lemmer is zelfs in Amerika bekend geworden. Het weekblad  Time drukte een advertentie af over een hele pagina van de KLM met een meer dan halve pagina grote kleurenfoto van de strijd bij Lemmer. ?The trilling races zo wordt in een verklarend onderschrift uitgelegd en dat is iets wat er op aan komt. Lemmer is in ?The Thrilling races behalve door het eigen skūtsje ook door het startschip van de plaatselijke watersportvereniging vertegenwoordigd. Siebe Kuipers, Siebe Kooistra en Jan Warringa bemannen dat schip, hun skūtsjedag begint vroeg.
Een uur of zes-half zeven staan ze op om om acht uur op de plaats van bestemming te zijn. Daar worden dan de boeien uitgelegd die het wedstrijdwater markeren. Dan volgt de start en de wedstrijd en na afloop worden die boeien - vaak minder dan uitgelegd zijn - weer opgehaald.
Soms zijn de Lemsters ’s avonds voor tienen niet thuis. Sommige commissies kennen hun omstandigheden en komen deze vrijwilligers in nature wat tegemoet. "Mar der binne ek guon by, dan sit der gjin kopke kofje oan. Bist nei fjirtjin dagen deawurg, mar lykwols wy dogge it mei plesier"

Tel bij dit alles dat het skūtsjesilen in Lemmer een sfeer heeft die nauwelijks door andere plaatsen wordt geėvenaard, dan kan het niet anders - zou men zo zeggen - of Lemmer staat pal achter het eigen skūtsje.
Nou kennelijk kan het toch anders Op het Lemster skūtsje varen maar twee Lemsters Marten Coehoorn en Jelle Reijenga. Marten is stukadoor en Jelle timmerman. Een groot deel van hun vakantie gaat op met skūtsjesilen maar daarover straks meer.
Waarom niet meer Lemsters op dat skūtsje? Jelle "Se steane der op ’e Lemmer net om to springen, oars hienen der wol mear west. Der ha wolris mear west, mar ja der binne nou ienris lju dy’t der om de frou óf- gean en dat kin ik etc wol hwat bigripe. Us kommisie bistiet feitliken mar ūt ien man Sjaak Cramer. Hy giet wolris mei as passagier. Hy sit by de gemeente en bigjint dan moarns al om healwei sawnen om in kear mei to kinnen".
?"Mei it opknappen is it krekt sa. Moatst it efter de helsdoarren weihelje. Sjaak Cramer: "Mar wy ha in skipper dy’t der in soad oan docht. Hy leit al tsien wiken fantofoaren mei syn eigen skip op ’e Lemmer. Dér nim ik myn pet foar ōf".

Jelle en Marten vullen aan dat de naam van Pieter Wouda, in dit verband ook genoemd moet worden. Hoe deelt een bouwvakker zijn vakantie in als hij bemanningslid is. Marten Coehoorn: "Wy ha trije wiken fakānsie, twa derfan geane nei it skūtsjesilen. Yn it forline giene wy dy oare wike altiten nei it būtenlan. Dat wie dan sneintomiddeis nei Skiphol, en dan nei Itaelje. We ha nou in lytse jonge krigen en nou ken dat net mear. Ik  tink wol dat dat skūtsjesilen by oaren swierrichheden jowt. By my net Myn frou giet faek mei to sjen. Wy ha it der wol foar oer, oars die ’k it ek net".

Jelle Reijenga: "Wy ha in goede frou sa moatst it bisjen. Fjirtjin dagen dat is foar de measten in hiele opoffering.
Doe’t wy net langer as fjirtjin dagen fakānsie hienen, sylden wyek al`

Het feit dat Grouw met averij de strijd bij Staveren, voortijdig moest staken, kwam Johannes Mink (16' zoon van schipper Joop Mink, niet eens zo slecht uit. Hij vaart mee in de roef van het skūtsje, maar werd erg zeeziek `Ja ik moast spuije. As wy trochfard hienen, hie de amer fol west".

Links Jelle Reijenga en rechts Marten Coehoorn.

LEMMER - Triomfator Jelle Reijenga (35 en zijn bemanning van het Lemster skūtsje zijn afgelopen zaterdagmiddag op onvergetelijke wijze thuis in Lemmer ontvangen. De gracht door het dorp was omzoomd door een kraag van duizenden uitbundige toeschouwers. Evenals langs de kaden viel de kampioen Skūtsjesilen 1986 ook in het GIB-gebouw aan de Vuurtorenweg in Lemmer niets dan applaus muziek, vreugde en loftuitingen ten deel. Het feest was de huldiging van een winnaar van de Elfstedentocht waardig.

Wat een dag Wat een geweldige dag. Wat een feest. Wat een geweldig feest. Waar of niet waar" riep burgemeester, Geert Eijgelaar de joelende menigte in het GIB-gebouw toe. ?Woorden schieten te kort. Er moet worden gezongen en gedanst en gehost. Die opmerking bleek niet aan dovemansoren gericht. Een vrouw uit het publiek griste even later de microfoon onder de neus van Eijgelaar vandaan en zette in met:  "De strijd is gestreden" waarna het publiek uit volle borst met haar mee zong "al op de volle zee. De punten zijn binnen. De Lemmer is oké. Ze staan aan de top. Daar is niets meer aan te doen. Maar ze wilden nog hoger, want de Lemmer is kampioen".

Na de herhaling van dit lied roemde Eijgelaar, Jelle Reijenga en zijn bemanning nogmaals. De overwinning noemde hij 'promotie van het beste soort voor Lemmer'. Uit dank daarvoor kregen de schipper en zijn manschappen een tegeltableau van het oude gemeentehuis van Lemsterland.

Reijenga draaide wat verlegen met het geschenk rond het spreekgestoelte, toen twee politiemannen Piet Sandman en Robert Wopperkamp, hem op de schouders tilden en hem daar zij het met moeite, op droegen. Het publiek reageerde uitzinnig van enthousiasme.

In het feestgedruis zag ’Reade Sake’ Visser (72 uit Heerenveen zijn kans schoon de microfoon te bemachtigen. Sake afkomstig uit Lemmer kon zijn tranen amper bedwingen toen hij de feestgangers luidkeels toevertrouwde " Mijn hart is elke dag en nacht bij Lemmer. Ik leef met jullie mee".

Daarop verhaalde hij de menigte van een weddenschap met ’Bram Teut' de Jong uit Lemmer. Op het toilet van hotel 'De Wildeman' in Lemmer, zou De Jong de allerduurste fiets aan Sake hebben beloofd, wanneer het Lemster skūtsje, kampioen zou worden. De Jong hield zijn woord en samen kochten ze afgelopen zaterdag een ’Koga Myata Giant’- racefiets ter waarde van ongeveer f 1500,-

Om het publiek ervan te overtuigen dat hij dit verhaal niet zomaar uit zijn mouw schudde werd de fiets naar voren gehaald, Sake ging op het zadel zitten terwijl de honderden toeschouwers hem toezongen ’Sake in de Tour de France’

Lemster skūtsjesschipper, Ale Zwerver.

LEMMER - Drie zeildagen zitten er inmiddels op en de sfeer aan boord van het Lemster skūtsje is uitstekend, zo melden de mannen die onder leiding van schipper Ale Zwerver de Lemster eer verdedigen. Met een tweede plaats in Grou is het spits glorieus en hoopgevend afgebeten. De mannen zijn erop gebrand om te winnen. Ze hebben zich de afgelopen winter terdege voorbereid. Allemaal varen ze mee in de vloot en zo mogelijk met het hele gezin op eigen schepen. Trefpunt tijdens de veertien dagen van de SKS is en blijft de klipper Aljo van Ale en Eke Zwerver, waar het voor, na en tijdens de wedstrijden altijd heel gezellig is.

De bemanning stelt zich voor:

Ale Zwerver.

Ale Zwerver (65) kwam in 1982 als bemanningslid aan boord. De binnenvaartschipper in hart en nieren stamt uit een Frysk geslacht van skūtsjesschippers. Lemmer en de Lemster bevolking hebben hem altijd na aan het hart gelegen. De kinderen van Ale en Eke groeiden op in het dorp aan het IJsselmeer. Ze woonden in het schippersinternaat waarvoor Ale zich in die dagen als bestuurslid inzette. Als het moest sprong hij zelfs in Den Haag voor het Lemster internaat op de bres. Hiermee wordt eens te meer duidelijk hoe onze Lemster skūtsje schipper echt in elkaar zit. Het is een man van weinig woorden, maar als het moet dan is hij er.

Van de 25 jaar dat Ale aan boord is van het skūtsje van de Lemmer is hij 8 jaar schipper. In die acht jaar behaalde hij met zijn bemanning een maal een vijfde, tweemaal een achtste, een maal een elfde en liefst vier maal een tweede plaats. Niet alleen tijdens de wedstrijden, maar ook waar het gaat om onderhoud van de ’trots van Lemmer’ zijn het Ale en zijn mensen die heel wat vrije uurtjes in touw zijn. Het is dan ook niet voor niets dat schipper, bemanning en bestuur een nauwe en uitstekende band met elkaar hebben.

Sjoerd van der Wal.

Sjoerd van der Wal (54) uit Oudehorne vaart sinds 2002 actief mee op het skūtsje waar hij sinds de jaren ’80 al een zwak voor heeft. De maritiem monteur is aan boord van het Lemster skūtsje zwaardenman.

Cor Schotanus.

Cor Schotanus (37) uit Lemmer werkt in het dagelijks leven bij de algemene dienst van de gemeente Lemsterland, maar deze weken is hij bemanningslid van het Lemster skūtsje. In 1993 kwam hij aan boord als schotenman, nu is hij zwaardenman en springt indien nodig bij aan de schoot. Misschien viert hij aanstaande zaterdag met zijn maten aan boord van het Lemster skūtsje wel een dubbel feestje: zijn verjaardag en een overwinning?

Jacob Zwerver.

Jacob Zwerver (39) uit Akkrum groeide net als zijn jongere broer Jan op in Lemmer waar zij in het internaat voor schipperskinderen woonden. Jacob kwam 25 jaar geleden tegelijk met zijn vader Ale aan boord van het Lemster skūtsje. Daarvoor zeilden hij en zijn broer Jan onder andere met hun vader op het eigen skūtsje de Elisabeth Z (in de IFKS). Jacob onderbrak zijn Lemster skūtsje periode door twee seizoenen als invaller mee te zeilen op Langweer. Aan boord van het Lemster skūtsje is hij fokkenist.

Jan Zwerver.

Jan Zwerver uit Lemmer is van beroep schipper en aan boord van het Lemster skūtsje is hij schotenman. Hij is bemanningslid sinds 1998 en is altijd in de buurt van zijn vader op het achterdek te vinden.

Jan Apperloo.

Lierenman Jan Apperloo (48) uit Lemmer is van beroep projectbegeleider bij scheepswerf Balk op Urk. Hij is al fan van het Lemster skūtsje sinds de jaren ’80, maar stapte pas aan boord in 2004 op uitnodiging van Ale Zwerver. Daarvoor zeilde hij tien jaar lang als bemanningslid op het skūtsje van Langweer: één jaar onder schipper Hoekstra en negen jaar met schipper Tjitte Brouwer.

Jan Tjitte Brouwer.

Jan Tjitte Brouwer (29) uit Lemmer is sinds 2000 bemanningslid op het Lemster skūtsje. De nieuwbouwmonteur van riool- en oppervlaktegemalen is deze weken voorhouder bij de fok. In de jaren ’90 maakte hij onder zijn vader Tjitte Brouwer deel uit van de bemanning van het skūtsje van Langweer. Jan Tjitte gaat ervoor: ,,Ik hoop dat we dit seizoen, voor al in het begin, beter presteren dan vorig jaar. Dan zal het eindresultaat ook veel beter zijn.

Johan Postma.

Johan Postma (47) uit Lemmer omschrijft zijn beroep als ,,produceren en verkopen van impuls ijsjes voor de hele retail in Europa’’, maar deze twee weken is hij voordekker aan boord van het Lemster skūtsje. Hij is bemanningslid sinds 2005 en streeft ernaar om minstens één keer kampioen te worden met het Lemster skūtsje.

Lieuwe Bergstra.

Lieuwe Bergstra (48) uit Lemmer weet nog precies hoe zijn liefde voor het Lemster skūtsje ontlook. ,,In 1965 zaten we samen met onze ouders op het Lemster strand naar het skūtsjesilen te kijken. Lemmer had de L van Lieuwe in het zeil en mijn broertje heet net als de schipper van toen Rintje. Daarom ben ik al op 7-jarige leeftijd fan van het Lemster skūtsje geworden. We woonden toen nog op Tjerkgaast. Toen ik 14 was verhuisde ons gezin van Tjerkgaast naar Lemmer en vanaf die tijd is de ‘liefde’ voor het Lemster skūtsje alleen maar gegroeid’’.

De beleidsmedewerker kunst en cultuur is bemanningslid van het Lemster skūtsje sinds 2006 en doet aan boord dienst als zwaardenman. Hij maakte voor hij bemanningslid werd jarenlang deel uit van het bestuur van het Lemster Skūtsje. Omdat het beleid van het bestuur is dat leden niet tot de bemanning toe kunnen treden maakte Lieuwe de keuze. Hij vormt samen met Ale Zwerver, Jan Apperloo, Siene de Vries, Sjoerd van der Wal en Hendrik Hak de technische commissie, eerst vanuit het bestuur en nu vanuit de bemanning.

Piet Kortstra.

Piet Kortstra (48) uit Lemmer is al fan van het Lemster skūtsje sinds zijn jeugd en trad in 1996 aan als bemanningslid. Aan boord van het skūtsje is hij lierenman en na de wedstrijden heeft hij nog de speciale taak om de wedstrijdverslagen te schrijven voor de website www.lemsterskutsje.nl. Kortstra is van beroep ongevallenanalist bij de politie.

Siene de Vries.

Siene de Vries (47) uit Lemmer is volgens eigen zeggen al ,,fan van het Lemster skūtsje sinds mensenheugenis’’. In het dagelijks leven is hij bedrijfsleider, maar sinds hij in 2000 aan boord van het Lemster skūtsje stapte was hij eerste zwaardenman. Sinds dit jaar fungeert hij als derde man bij de zeilschoot en hij houdt het wedstrijdveld in de gaten.

De Vries voegt toe: ,,Naast het Lemster skūtsje zeil ik ook nog elke donderdagavond samen met Lieuwe in een open zeilboot (Sailhorse) in de clubwedstrijden van de Zevenwolden. Daarnaast ben ik nog te vinden op de driemast schoener de Eendracht als kwartiermeester en sinds kort als stuurman na het behalen van de daarvoor noodzakelijke diploma\'s aan de Enkhuizer Zeevaartschool.

Simon Apperloo.

Simon Apperloo (zoon van Jan Apperloo) uit Lemmer is met zijn 20 jaar de telg aan boord. De kraanmachinist van beroep stapte in 2004 aan boord van het Lemster skūtsje als peiler. Daarvoor voer hij onder wijlen Jitze Grondsma op de Halve Maen.

Ale Zwerver.

www.youtube.com

www.hetlemsterskutsje.nl