Prijsuitreiking.
Lemmer,
Nu ik zo naar buiten kijk staat de zon hoog aan het
gewelf en er is een mooie Noord-Oosterkoelte. Deze
week was ik op een avond weer aan het zoeken van
geleende foto die verdwenen is nadat ik hem een
speciaal plaatsje had gegeven. Al mijn zoeken was
voor niets. Wel vond ik een verhaaltje dat ik eens
op papier heb gezet maar niet heb laten plaatsen.
Het speelt in de tijd dat ik nog volop in de handel
zat van vis en ijs. Dan was je 's morgens in weer en
windt al vroeg op weg. Het was op een vrijdag avond
om zeven uur, wij mijn neef Andries en ik, hadden
het viskarretje net gevuld, zodat ik de volgende
morgen om half zeven meteen op weg kon naar
Echternerbrug.
Er werd op de deur geklopt, die toen op slot
zat."Eist"der noch yn? "Bis tou dat Jurgen, kom der
maryn" It sit sa, vertelde Jurgen ik sit mei een
soadsje spierrings mar sûnder iis, ik tink Evert kin
my der miskien van ôf helpe. Moandei binne se net
mear tot forkeapjen. Kinst se foarritselde jild net
fan my oernimme?
Ik overlegde even met Andries want als het door ging
moesten ze 's avonds nog schoongemaakt worden en in
de pekel gezet worden. Toe zei ik tegen Jurjen dat
hij ze wel kon brengen. Toen hij er mee kwam was er
tweehonderd en negen pond spierring. Ik haw der
ƒ17.40 foarbitelle zei Jurjen, Hjir is tweitich
goune en sa litte wy it mar.
Een tobbe met water de spierring daarin uit wassen
en toen de koppen en de grim er uit en de rest in de
pekel, zo was het elf uur geworden voor we thuis
kwamen. Zaterdag morgen vertrok ik om zes uur naar
Echternerbrug, eerst bij een paar boeren langs te
venten, een beker melk met een stuk koek er bij, en
dan naar Echternerbrug naar de Fabriek van
Schuitmaker, daar is het net schafttijd en het
weekloon word meteen uitbetaald iedereen kocht wat
vis en ik ging uit verkocht naar huis.
Als ik 's middags het eten op heb en in de
visbakkerij kom heeft Andries de vis en de schalen
klaar staan dat ik zo kan beginnen te bakken. Maar
eerst ga ik Jan Bergsma vragen, er waren toen geen
officiële omroepers meer of hij voor mij kon
omroepen "Foar dy altyd" zegt Jan. Zo zijn we al
vroeg aan het bakken.
Als Jan van het omroepen terug komt zeg ik dat er
nog geen mens is geweest, niet zo erg pak mij maar
wat spierring in, en geloof mij maar straks vreten
ze jou er nog bij op. Zo is het ook uitgekomen om
zes uur was alles uitverkocht. Dit was de laatste
keer dat een omroeper door ons dorp kwam.
Maandag een zwakke oostenwindbewolkt en nevelig. 's
middags tref ik voor de deur mevrouw Argricola waar
ik even mee praat. Toen wij nog met ons drieën
liepen trof ik haar vrij geregeld omdat we dan bij
haar voor de deur langs kwamen. Dinsdag kwam er een
brief uit Groningen van Jennie Hof. Ik schreef
laatst dat ik mij haar herinnerde als werkend bij
Piet de Blauw, zij omschreef in haar brief hoe zij
op verschillende kantoren in Lemmer gewerkt heeft
waarbij zij ook lange tijd bij Wiero Sterk op
kantoor zat. In die tijd rekende ik alle weken de
vis die ik gekocht had met haar af.
Van Marten Haagsma kreeg ik de bij gevoegde foto of
eigenlijk een kranten knipsel, van de
prijsuitreiking van een vlucht van postduiven
vereniging de Snelle wieken, van uit Bordeaux over
een afstand van 1100 km. Voor deze grootste en
zwaarste vlucht die de vereniging organiseerde
volgens de berichten op de achterkant zal het in de
jaren 50 zijn geweest had dokter van der ham een
prachtige beker beschik baar gesteld. Hier zien we
dat hij die uitreikt aan de winnaar Bram de Jong.
Zijn duiven waren 1e en 4e geworden, terwijl de
vogels van K. Scholtenen W. de Jong de 2e en de 3e
plaats in namen.
Twee
bestuursleden van de Snelle wieken zijn bij de
uitreiking aanwezig , Geheel links Sjoerd de Wreede,
geheel rechts Cor Visser. De Foto is gemaakt door
Hollander.
