Sipke
Waslander in Canada overleden.
Vele jaren hield hij de lezers van Zuid-Friesland
door geregelde bijdragen aan ons blad op de hoogte
van zijn belevenissen in Canada. Bij Vancouver in
Brits Columbia, aan de Westkust van het
Noord-Amerikaanse continent. De laatste jaren werden
zijn berichten zeldzamer om langzamerhand helemaal
te stoppen.
Het ging niet zo goed meer net Sipke Waslander. Het
lopen ging niet meer, hij moest zich met een
invalidenscooter verplaatsen. Hij werd heel erg doof
en bijna blind. Vorige week kwam er een telefoontje
van zijn vrouw Tine. Vrijdag 20 augustus was Sipke,
80 jaar oud, na een korte ziekte overleden.
Sipke werd in 1919 geboren aan wat tegenwoordig de
Kempenaarsweg heet, Zijn vader Germ was kippenboer
en daarnaast ook "Sûpenbrijboer". Het eerste
baantje van Sipke was dat van boerenknecht op de
boerderij van Van der Bijl, aan de Zeedijk bij
Lemmer.
Later vertrok hij in de richting Leeuwarden. Daar
trof hij Tine, die al gauw zijn vrouw zou worden.
Als boerenarbeider belande hij in Donkerbroek.
Ondertussen was de oorlog uitgebroken en voor Sipke
kwam er een dag dat het veiliger was om onder te
duiken. Dat werd een onderkomen dicht bij zijn
geboortehuis. Zoals zo veel onderduikers bracht hij
zijn dagen door met het spinnen van garen van
schapenwol. Met hun gezin en twee kinderen heeft
het echtpaar Waslander daar een paar jaar in een
groot kippenhok gewoond.
Na de oorlog werd het kippen hok verruild voor een
woning van volksbelang in Follega. Sipke werd
arbeider bij Aize Keulen, die baan verruilde hij voor
werk bij het uitbaggeren van het Prinses Magrietkanaal. Daar voer hij op de bakken die de
baggerspecie moesten afvoeren.
In de jaren vijftig vertrokken Sipke en Tine met hun
twee dochters naar Canada. Daar woonden zijn broer
Hielke en zuster Boukje toen al. Veel geluk hadden
ze daar eerst niet, hij begon als boer, maar dat
werk lag hem niet. Al gauw moest hij als losarbeider
verder de kost verdienen. het waren slechte jaren en
Sipke bekende later dat hij in die tijd wel op zijn
knieën terug naar Nederland had gewild.
Er kwam een ommekeer in het moeilijke bestaan van de
Waslanders. Bij inschrijving was er een oude
zuivelfabriek voor afbraak te koop. Sipke waagde het
om daar voor $ 2000,- op in te schrijven, hij bleef
daar aanhangen en moest dus betalen. Dat terwijl hij
nog geen $2,- bezat. Gelukkig kon hij het geld van
een oude bekende lenen. De fabriek werd afgebroken
en het materiaal verkocht, na een paar weken kon hij
het geld terugbetalen. En Sipke wist waar hij zijn
geluk moest zoeken. Dan maar als " âld izerjoad "
van af dat moment was er nooit meer armoede in het
gezin.
Er werd een huis gebouwd bij Vancouver en vandaar
uit gingen het werk en de handel verder. Met de
zaken groeide ook het gezin. Er werden nog eens drie
dochters geboren, die vonden ook hun weg. Maar niet
zonder tegenslagen. Een van de dochters ging met
haar man aan het bouwen, een huis voor eigen
bewoning maar als er een liefhebber kwam gingen ze
met even veel plezier weer terug naar de Camper. En
gingen opnieuw aan het bouwen. Soms was het huis
alweer verkocht voordat ze er hun intrek hadden
genomen. Bij een van die bouwerijen ging het mis. Sipke's schoonzoon viel van het dak, kwam op beton
terecht en overleed, dat zorgde voor veel droefenis
in de familie.
Ook in Canada groeiden de steden enzo kwam er een
moment, dat men de grond van Waslander met alles wat
er op stond nodig had voor stadsuitbreiding. Sipke
stelde zijn voorwaarde. Er zouden appartementen op
zijn bezit worden gebouwd. Daarvan moest hij een
woning krijgen, en daarnaast moest hij ook nog het
nodige geld overhouden, zo gebeurde het ook.
Sipke Waslander is nog een paar keer terug geweest,
hij verbleef dan bij zijn vroegere buurjongen Bertus
Kallenkoot en zijn vrouw Roelie. In zijn jonge jaren
had Sipke een grote wilde haardos. Toen er op een
middag een onbekend wild uitziende man naar Bertus
vroeg, had Roelie geen zin om hem binnen te laten.
Later op de dag werd het duidelijker, en toen was er
geen sprake meer van logeren bij de Wildeman. De
oude vriendschap werd weer opgepakt en samen gingen
de mannen de oude bekenden van Sipke af.
Sipke was een grote fan van Teake v.d. Meer en het
hoogtepunt van zijn bezoek was het bijwonen van een
optreden van Teake de cabaretier. Later werden er
bandjes van Teake v.d. Meer maar ook van het Lemster
mannankoor en Exelsior, naar Canada gestuurd. Die
bandjes maakte dan een rondje langs de bij Sipke
wonende Friezen.
Sipke was van huis uit gereformeerd. Hoewel hij op
latere leeftijd zich niet meer met een kerk
bemoeide, eindigde hij zijn bijdrage altijd met de
woorden: "May your God be with you". In zijn stijl
dan nu: "Sipke rust zacht, en may your God be with
you"
