Folkert van der Gaast, geboren op 10 april 1910 in Eesterga, gewoond hebbende op de Rijksstraatweg 22A te Eesterga. Korporaalmonteur Kon. Marine onder marinenummer 7899 aan boord Hr. Ms. Tromp, beroepsmilitair. Folkert is gesneuveld op 20 februari 1942 tijdens een gevecht met twee Japanse torpedobootjagers. De kruiser werd door elf Japanse voltreffers geraakt. Het gevecht duurde ca zes minuten, waarna Hr Ms Tromp naar Soerabaja terugstoomde. Daar werden de doden en 17 ernstig gewonden naar het hospitaal afgevoerd.

Op 5 mei 1942 ontvingen de ouders via het Nederlandse Rode Kruis mededeling van zijn overlijden. Op 13 mei 1942 kwam het definitieve doodsbericht binnen via de Commissaris voor de belangen van de voormalige Nederlandsche Weermacht. Begraven op het Nederlandse ereveld Kembang Kuning, Karel Doormanhof te Surabaya (Ind), vak D 67/77. Zijn naam is ook vermeld op een gedenkplaat aan boord van Hr. Ms. flottieljeleider Tromp. Op 11 juli 1950 werd hem postuum het Oorlogsherinneringkruis met de gespen Krijg ter Zee 1940-1945 en Javazee 1941-1942 verleend.

19 Februari 1942 ..... ook Folkert van der Gaast sneuvelde.

Zeeslag om Bali, door de Luitenant ter Zee der 1ste klasse A.N. baron de Vos van Steenwijk.

De moeder van gebroeders W. en H. Huitema, was een zuster van Folkert van der Gaast.

Het was dezer dagen vijf jaar gelden dat wij in Straat Badoeng, den slag om Bali streden. Vele trouwe vrienden lieten dien nacht hun leven, niet alleen op de 'Piet Hein', doch ook op de 'Tromp'.
Te hunner nagedachtenis een enkel woord van één, die gelukkig genoeg was, te kunnen na vertellen hoe zij hun plicht deden en op hun posten vielen!

Het is 19 Februari 1942.

De Tromp zal dien nacht met de 58e Amerikaansche jagerdivisie als derde aanvalsgolf door Straat Badoeng gaan, waar een Japansche invasievloot gesteund door kruisers en jagers ten anker ligt.
Het is middernacht als wij de Tafelhoek, Bali's zuidpunt aan bakboord dwars hebben. Om 1 uur behooren we volgens plan op het terrein van actie te zijn. We draaien om de Noord de straat binnen en zetten aan tot 30 mijl. Het is een stikdonkere nacht. Niets is ons bekend, van wat zich daar voor ons heeft afgespeeld. Geen bericht van het vuurgevecht van de 'Java', van de ondergang van de 'Piet Hein', van het werk van onze Amerikaansche collega's, heeft ons bereikt. Met een onzekere toekomst voor oog en jagen we voort. Een ding weten we zeker. De vijand is gealarmeerd.
Op verrassing behoeven wij niet meer te rekenen.
Ik sta op de brug naast den commandant, als plotseling op 2 streken aan bakboord een schip begint te toplampen.
'Wat seint hij?' vraagt overste de Meester. Ik antwoord dat het Japansche morsetekens zijn. Onze kanonnen richten zich op dit doel. 'Langzaam bakboord' beveelt de commandant. Wegdraaien naar het vijandelijke schip toe. De afstand vermindert snel, elf duizend, tien duizend, negen duizend.
Toch zal niet dit schip onze partij worden. Het gevaar dreigt uit andere richting. Ook aan stuurboord meenen onze uitkijken iets te bespeuren. Van die zijde is het, dat plotseling verblindend fel een zoeklicht ontvlamt en ons vangt in zijn bundel. Met onze batterij over bakboord, staan we er wat men noemt gekleurd op. De vijand, een onappetijtelijke kruiser met drielingtorens deelt dan ook de eerste klap uit. Dat zoo'n eerste klap een daalder waard is, merken we alras, want met zijn tweede salvo is hij ingeschoten en begint de kleine Tromp systematisch te doorzeeven. Doch dan is ook bij ons met donderend geweld het eerste salvo eruit gegaan. Afstand 4000 meter, heeft de officier van artillerie, luitenant ter zee Kempees opgegeven.
De commandant laat thans wat naar stuurboord draaien teneinde de voorste kanons beter in het vuur te kunnen brengen. We hebben den ander thans aan stuurboord dwars. Na het eerste salvo laat de officier van artillerie den afstand nog eenigszins corrigeeren, dan barsten we los met alles wat we hebben. Koortsachtig werkt het heele schip in dezen korten strijd op leven en dood. Onafgebroken ratelen tusschen het gedreun der 15 centimeters en de vijandelijke treffers, onze zware mitrailleurs. Het brugcomplex krijgt het zwaar te verduren. Daar sneuvelt bij S.B. torpedo-richttoestel de jonge officier Kriesfeld, en de korporaaltelegrafist Van der Linden, daar vallen bij een voltreffer op de commandotoren de luitenant ter zee S. Ritsema van Eck, de seiner Wiersma en anderen. De artillerieofficier is gewond, de centrale vuurleiding ligt in duigen, de kanons gaan door met persoonlijk vuur, vooruit beginnen de cocosmatten te branden. Als ook kaartkamer en radiostation doorzeefd worden, is mijn taak als verbindingsofficier min of meer geëindigd, de telegrammen zijn bovendien uit en kan ik me aan de gewonden wijden. Naast mij is de tweede navigatieofficier kreunend ineen gezegen. Hij heeft een diepe wond in de hals en een bloedstreep boven het oor. Ik leg hem een snelverband aan, heb geen idee of de wond ernstig is. Het lichtnet is uitgevallen, wij werken bij het licht van lantaarns. Om uitschijnen van licht door de doorzeefde wanden tegen te gaan, hang ik er enkele vlaggen tegen aan. Een vreemde decoratie in deze omgeving van scherven en bloed.

We krijgen een treffer beneden de waterlijn, die gelukkig explodeertin een olietank. Een voltreffer in de monteurwerkplaats doodt o.a. mijn onvolprezen medewerker, den majoor monteur Van der Waay en den korporaal monteur Van der Gaast. Dan dooft het vijandelijk zoeklicht, getroffen door ons welgericht vuur. We geven nog een salvo af; doch ook onze lichtbronnen zijn reeds lang bezweken. De duisternis en stilte van den tropennacht vallen over het strijdtooneel.
Zwaar. gehavend, met defecte kompassen, tast de 'Tromp' haar weg om de noord. Bij daglicht, bij Zwaantjesdroogte trachten 9 bommenwerpers het schip alsnog den genadeslag toe te brengen, doch voor H.M. 'Tromp' is een langer leven weggelegd.
Het is den volgende dag dat we onze gevallenen ten grave dragen. En als we hen de laatste eer bewijzen, rijzen ons onwillekeurig de laatste strofen van het adelborstenlied naar de lippen:

'Wordt nog' eens in later dagen,
Neerlands vlag ten strijd ontplooid.
Stervend zullen wij haar schragen,
Maar die vlag verlaten ... nooit!'

 

De gedenkplaat aan boord van Hr. Ms. "Tromp".

 

Door de Tromp werden van mei 1940 tot februari 1942 konvooidiensten uitgevoerd, daarna werd het schip ingedeeld bij de ABDA-vloot. Het schip nam onder meer deel aan de Slag bij Kangean, Actie bij Banka en Billiton, en de Slag in de Straat Badoeng. Na het verlies van Nederlands-Indië week de Tromp uit naar Australië. In Australië werd de bewapening van de Tromp uitgebreid met 2 x 7,6 cm kanonnen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is door de Japanse strijdkrachten vijfmaal gemeld dat de Tromp tot zinken was gebracht, daarmee was de Tromp een van de schepen die het meest gezonken gemeld werden, maar die wel de Tweede Wereldoorlog overleefden.

 

Ereveld Kembang Kuning.

 

Onderstaand zijn berichten welke binnenkwamen bij de heer en mevrouw H. v.d. Gaast-Huitema te Eesterga, Lemsterland.

 

Jacob de Rook, geboren op op 12 juli 1899 te Lemmer. Gehuwd met Boukje Visser. Visroker in familiebedrijf. De Rook was jarenlang raadslid van de gemeente Lemsterland voor de communistische partij. De Rook was één van de meest uitgesproken linksocialisten en werd mede daardoor één der grondleggers van het communisme in Friesland. Met zijn acht broers maakte hij deel uit van het Rookorkest. Hij hield zich vooral bezig met de redactie en de verspreiding van het ondergrondse blad Het Noorderlicht. Na zijn arrestatie door de SD in Groningen op 28 mei 1941 werd De Rook overgebracht naar de gevangenis in Scheveningen en vervolgens naar het concentratiekamp te Buchenwald. Waar hij op 13 april 1942 is overleden.

Naast de SDAP was er een in verhouding tot andere plaatsen in Friesland toen al een grote en actieve afdeling van de Communistische Partij Holland met een heel eigen gebouw. Een inspirerende figuur voor de communisten was de visroker en musicus Jacob de Rook, die hen in de gemeenteraad vertegenwoordigde. Een scheuring in de socialistische gelederen leidde tot een groepering van onafhankelijke socialisten (OSP) en ook de Christelijke Democratische Unie, een christelijke partij van anti-Colijngezinden en antimilitaristen schoot in de nogal bewogen Lemster en Lemsterlandse politiek behoorlijk wortel. Het Noorderlicht was een illegale communistische krant die werd gestencild in een oplage van 100-300 exemplaren en een paar maal tijdens de oorlogsjaren 1940-1941 werd verspreid in Noord-Nederland. Hoofdartikelen werden in Amsterdam geschreven onder verantwoordelijkheid van de centrale leiding van de CPN en via koeriers en koeriersters door het hele land verspreid, waar de tekst ter plaatse op stencil werd gezet en verspreid. Van de wederwaardigheden van het Noorderlicht in Friesland is het volgende bekend: Voor de verspreiding het Noorderlicht in Friesland werden drie groepen gevormd. De eerste bestond uit Martin Beuving, bouwvakker en gemeenteraadslid in Leeuwarden voor de CPN; Jan Weistra, 25 jaar, CPN-er en loodgieter uit Leeuwarden; Dirk Faber, 41 jaar, christelijk en timmerman uit Leeuwarden, Fedde de Groot uit Leeuwarden, 20 jaar en lid van de Nederlands Jeugdfederatie; Corrie van der Meulen uit Leeuwarden, 20 jaar en lid van de Nederlandse Jeugdfederatie; Eds van der Heide, 32 jaar, monteur uit Leeuwarden, partijloos, en zijn vrouw Klaaske, lid van de CPN. Een twee verspreidingsgroep bestond uit Jacob de Wacht, 42 jaar, bouwvakker en CPN-er uit Leeuwarden; Foppe Schipof, 42 jaar, vrijbuiter en negotieverkoper uit Leeuwarden; Harry Tulp, 32 jaar, lid van de CPN en vertegenwoordiger; Jacob de Rook, 51 jaar, visroker uit Lemmer en lid van de CPN. Tot de derde groep, de zogenaamde Houtigehagegroep, behoorden Frans Dalstra uit Surhuisterveen, 39 jaar, transportarbeider en lid van de CPN; Piet Keverkamp, 33 jaar, kapper in Houtigehage, katholiek (die bij zijn arrestatie in 1941 tegen zijn vrouw zei: “Nee ik hoef mijn jas niet aan, ik ben zo terug.”); Siebe Bos, 32 jaar, voerman en lid van de CPN. Toen de Noorderlichtgroep in Groningen in februari 1941 werd opgerold werd het Noorderlicht op 5 maart 1941 voor de eerste en laatste maal in Leeuwarden gemaakt in de Insulindestraat bij Eds en Klaaske van der Heide en van daaruit verspreid. Kort daarna werden vrijwel alle medewerkers gearresteerd. In Groningen werden ongeveer 55 mensen van de Noorderlichtgroepen gearresteerd en naar concentratiekampen gevoerd. Slechts een klein deel daarvan heeft het er levend van afgebracht.   Slachtofferregister   Achternaam Rook Tussenvoegsels de Voornaam Jacob Voorletters J. Beroep Visroker, lid verzet Geboorte   plaats Lemmer Geboorte   datum 12-07-1889 Overleden plaats Buchenwald Overleden datum 13-04-1942 Begraafplaats Conc. kamp Buchenwald Gemeente Weimar   Provincie   Land B.R.D. Vak   Rij   Nummer   Gedenkboek 2   Het monument in de N.H. kerk te Lemmer (gemeente Lemsterland) is een bronzen reliëf van een knielende mannenfiguur die een duif vrijlaat. De tekst op het reliëf luidt: 'HAR DEA US FRIJDOM 1940 - 1945'. De duif symboliseert vrijheid en vrede. Sinds Noach een duif uitliet om te verkennen of de wereld, na de grote vloed, weer bewoonbaar was, is de duif een symbool geworden voor goede tijdingen. Met goede tijdingen wordt meestal het tot stand komen van de vrede bedoeld. Geschiedenis Het monument in de N.H. kerk te Lemmer (gemeente Lemsterland) is een eerbewijs aan hen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de strijd voor vrijheid en vrede zijn omgekomen. Het monument is onthuld op 4 mei 1955 door de weduwen van Jacob de Rook en Fokke van der Wal.

Jacob de Rookstraat te Lemmer.

• Zuster Jacobstraat te Echtenerbrug.

Overleden op: 19 november 1942.

Zuster Jantje Jacobs temidden van het bestuur van het Groene Kruis - Echten, café K. Huisman.

Op de foto van links naar rechts: L. van Eyck, timmerman en caféhouder Otterweg. H. de Graaf, kapper Echten. Dokter Schothorst, arts wonende in Echten. Zuster Jantje Jacobs, wijkverpleegster Echten & omgeving. G.M. Postma, boer in Bantega. Joh. Zijlstra, boer en bakker Middenweg, CHU-raadslid van Lemsterland en lid v.h. veen-polderbestuur. A. Koopman, opzichter van de veenpolder Echten, bij dit gezin was zuster Jacobs in de kost. U. Dijkstra, vrachtrijder Oosterzee. A. Bijstra, eerst bakker in Echten, later boer in Bantega.

Jantje Jacobs; geboren op 6 november 1883 te Lemmer. Ze was van Joodse afkomst. Jantje was de dochter van Heiman Jacobs en Duifje van Dam. Het echtpaar Jacobs woonde in het Achterom te Lemmer. Ze hadden drie kinderen: Mette, Jantje en nog een kind. Heiman Jacobs was veehandelaar. Hij stierf in december 1923 en Duifje in december 1934.
Jantje Jacobs bleef ongehuwd. Lange tijd was zij wijkzuster bij de afdeling Oosterzee-Echten van het Groene Kruis. Op 21 december 1940 werd na een dienstverband van 22 jaar in een buitengewone ledenvergadering afscheid van haar genomen. De toenmalige voorzitter van de afdeling, Johs. Zijlstra, prees haar voor haar inzet in al die jaren. Daarna werd zij door nog zeventien sprekers geprezen. Bij dit afscheid is haar een fiets aangeboden.

Tijdens de oorlog heeft ze, in haar functie van Groene Kruis (wijk)verpleegster veel voor de inwoners van Echten, Echtenerbrug en omgeving gedaan, hoewel ze eigenlijk al gepensioneerd was. Burgemeester M. Krijger van Lemsterland en anderen hebben nog geprobeerd haar over te halen om onder te duiken, maar ze weigerde. Toen ze later geconfronteerd werd met de werkelijkheid van de harde gevangenschap, heeft ze de burgemeester nog per brief voor zijn bemoeiingen bedankt. Ze werd naar het concentratiekamp Auschwitz getransporteerd waar ze op 19 november 1942 is omgekomen. Haar zuster Mette, (geboren op 22 september 1881 te Lemmer, overleden op 9 april 1943 te Sobibor) werd naar Sobibor getransporteerd. Hun beider namen staan vermeld op het herdenkingsteken dat geplaatst is op de Joodse Begraafplaats te Tacozijl.
 

De Joodse begraafplaats werd in 1801/1802 gekocht en lag aan de voet van de Zeedijk. De oudste grafsteen is van 1817. In 'Pinkas' wordt verteld dat vanwege de overstromingen besloten werd de doden elders te begraven en dat in 1876 de burgemeester van het nabij gelegen dorp Tacozijl , jonkheer (Jan Hendrik Frans Karel) van Swinderen, een stuk land voor dit doel schonk. Het kadaster van 1832 geeft echter al een perceel aan op de huidige plek (BLK C 532, 620 m², begraafplaats , eigenaar de Israëlitische Gemeente) dat ook in 1930 op de topografische kaart nog als begraafplaats wordt omschreven; het bleek dat het stuk land van van Swinderen aansluitend aan de bestaande begraafplaats lag, maar hoger gelegen.
Zo kent de huidige begraafplaats een hoger en een lager gelegen gedeelte.
De Leeuwarder Courant van 14 augustus 1876 laat over het aanbod van Jhr. Van Swinderen geen twijfel bestaan:

"Lemmer: De Israëlitische begraafplaats alhier was ten eenenmale geheel onbruikbaar geworden, hetgeen voor de kleine gemeente reden van bezorgdheid gaf om daarvoor een nieuw terrein aan te schaffen, terwijl een zoodanige aankoop een niet te gering te schatten uitgaaf vereischte. Goede raad was duur. Na vergeefse pogingen te hebben aangewend vervoegde het kerkbestuur zich tot Jonkheer van Swinderen, burgemeester van Gaasterland, die ons niet alleen met financiële raad bijstond, maar bovendien ons een groote uitgestrektheid lands ten geschenke gaf, dat ons een begraafplaats verschafte, trots het beste onder de begraafplaatsen in ons vaderland.
Aangezien wij geheel buiten de kom der gemeente van dien edelen gever woonachtig zijn, vragen wij ieder weldenkend mensch, of genoemde heer te vergeefs met aardsche goederen is gezegend.
De Israëlitische gemeenteleden betuigen jonkheer van Swinderen daarvoor dan ook hunnen duizendvoudigen dank".

Jonkheer van Swinderen bracht het tot ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw, en was Lid van de Eerste Kamer der Staten Generaal, en ook Lid van de Tweede Kamer voor het kiesdistrict Dokkum. Voorts was hij dijksgedeputeerde van het waterschap Zeven Grietenijen en de stad Sloten, voorzitter van de Grote Noordwolder polder en voorzitter van de Vereniging van burgemeesters en gemeentesecretarissen van Friesland. Ook was hij lid van de Provinciale Staten van Friesland voor het kiesdistrict Sneek. Bij zijn overlijden op 64 jarige leeftijd in 1902 te Rijs vermeldt de Leeuwarder Courant ook nog dat de overledene gedurende zijn gehele leven een weldoener van honderden geweest was , en in zijn gemeente waar hij geboren en getogen was zich een grote mate van populariteit had weten te verwerven. In ieder geval zullen ook de Friese Joden hem ten goede hebben herdacht.

De begraafplaats Tacozijl werd omstreeks 1989 van de totale verloedering gered, door een groep Lemsters onder aanvoering van mevrouw M. Bastian-Pen. Zij richtten daartoe de 'Stichting Joodse Begraafplaats Tacozijl' op.
Deze Stichting zorgde voor de totale restauratie van de begraafplaats. Zo’n honderd donateurs uit Lemsterland, maar ook van ver daar buiten, steunen de Stichting financieel. De Stichting zorgt nog steeds voor het onderhoud van dit markante stukje Lemsterland, in samenwerking met de gemeente Lemsterland en Werkvoorzieningschap Caparis (voorheen Waghenbrugghe).

Aantal bewaard gebleven grafstenen: 29 tot 1938.
Aantal overleden Joden :ca 123.
Het aantal Joden geboren in Lemsterland en Gaasterland, omgekomen in concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog, bedraagt 5523.

Links: Catharina, de vrouw van Albert Koopman en rechts: Zuster Jacobs. Vanaf begin jaren '20 is Zr. Jacobs in onze omgeving wijkverpleegster geweest. Ze was in de kost bij de fam. Albert Koopman in Echtenerbrug. Daar is ze tot 1942, toen ze via Westerbork naar een concentratiekamp in Duitsland is gedeporteerd, geweest. Zuster Jacobs wilde haar Joodse landgenoten niet in de steek laten en vond dat ze bij hen behoorde te zijn. Daarbij kwam ook nog, dat ze nog wel vertrouwen had in de Duitse bezetter. Ze heeft de oorlog helaas niet overleefd. Deze fam. Koopman was een oom van Albert Koopman(straat)

 

Dit gedicht is geschreven door de zoon van Jacob de Rook, Frans, die naar Amerika emigreerde.

 

Zuster Jacobstraat te Echtenerbrug.

• Fokelinus van der Walstraat.

Overleden op: 18 april 1943.

 

Fokelinus van der Wal, geboren op 28 november 1899 te Stedum. Fokelinus is een kind uit een groot gezin. Fokelinus zit maar korte tijd op school omdat hij mee moet helpen het gezin te onderhouden. Al op jonge leeftijd werkt Fokelinus dan ook voor een boer in de omgeving. Fokelinus wil meer. Hij gaat in zijn vrije tijd studeren en komt als douanier aan de grens terecht. Later wordt hij belastingambtenaar.
In 1924 trouwt Fokelinus op zijn verjaardag, 28 november, met Alke Steenwijk. In het gezin Van der Wal worden vervolgens tien kinderen geboren, de jongste op 4 januari 1942.
Fokelinus van der Wal wordt na zijn huwelijk lid van de gereformeerde kerk. Hij is al snel lid van de kerkenraad, als diaken en later als ouderling. In deze jaren is Fokelinus tevens bestuurslid van de christelijke bouwvereniging Patrimonium.

In 1943 wordt Fokelinus gevraagd de namen te geven van mensen die voor de bezetter zouden kunnen werken. Fokelinus weigert dit. Een politieagent geeft dit door aan de SD in Leeuwarden en al snel doorzoekt de SD de woning van het gezin Van der Wal. Fokelinus wordt meegenomen. Hij zit eerst in Leeuwarden vast, daarna in Groningen en wordt van daar naar Kamp Vught gebracht. Na zijn arrestatie kwam een hechte samenwerking tussen alle belastingambtenaren in het Friese verzet tot stand.

In Kamp Vught wordt Fokelinus ziek en overlijdt aan de ontberingen. De officiële lezing maakt melding van hart- en vaatproblemen.

Op 22 april 1943 krijgt het gezin Van der Wal van het Rode Kruis en een predikant het bericht dat Fokelinus op 18 april 1943 in Kamp Vught is overleden.

Monument in het Reeburgpark in Vught ter nagedachtenis aan de 1400 Nederlandse slachtoffers van het concentratiekamp in het Duitse Sachsenhausen. Onder de vele namen ook Fokelinus van der Wal.
Onthulling Monument 6 september 1994.

In de Zuid-Friesland van april 1947.

Herdenking.

Men schrijft ons: Wij leven in gedachten in de bevrijdingsroes van twee jaar geleden, groot is de dank van ons hart voor wat God ons daarin gaf.
Doch weet gij mijn lezer(es), dat God ook in de bezetting grote dingen deed, want daaraan denken wij op 18 april 1947.
Voor vier jaren is onze plaatsgenoot en pionier der verzetsbeweging Fokelinus van der Wal in Vught bezweken; met hem is heengegaan een strijder van groot formaat, onkreukbaar van karakter, begaafd met een helder inzicht, wiens geloof was de stuwkracht van zijn handelen. Hij wist zich door God geroepen tot strijd, want reeds voor de oorlog bekleedde hij met grote liefde en toewijding functies, op kerkelijk en maatschappelijk gebied. Toen hij dit alles bedreigd zag, gaf hij zich met de volle inzet van zijn persoonlijkheid, omdat hij wist dat juist daar de vijand zijn haat en wraak heen trok. Dapper stond zijn vrouw hem terzijde, zij waren gehoorzaam aan Gods bevel dat riep tot strijd. Groot is het gemis voor zijn groot gezin, doch dit is hun troost, hun man en vader stierf voor Gods zaak.
Wij missen hem met zijn scherp inzicht en grote trouw zo node. Maar God vergist zich nooit, laten wij getrouw zijn in de strijd, waarin hij ons voorging.

Overleden op: 8 januari 1945.

 

Luitjen Mulder, geboren op op 25 juli 1918 te Follega. Daar was hij administrateur van het waterschap "De Brekkenpolder"
Onder de schuilnaam "Louis Molenaar" was hij aangesloten bij de KP en hield zich vooral bezig met de berging en verdeling van door de, Geallieerden afgeworpen wapens en munitie.
Daarnaast verspreidde hij illegale bladen en was hij medewerker van de LO in de gemeente Lemsterland.
Samen met Roelof Knol (schuilnaam: "Wim Reinders") was hij ondergedoken in Echtenerbrug. Wegens bijzondere omstandigheden moesten de onderduikers hun onderduikadres voor korte tijd verwisselen voor de boerderij van Wiepke Hof in Echtenerbrug. Toen de SD op 3 januari 1945 een inval deed in huize Hof, vonden ze daar de onderduikers.
De drie arrestanten werden overgebracht naar het beruchte "Crackstate" in Heerenveen.

Daar werden ze zwaar mishandeld. Mulder werd letterlijk kapotgeslagen, omdat hij geen namen van medestanders wilde noemen. Dat gebeurde op 8 januari. Om voor de buitenwereld verborgen te houden hoe ze in "Crackstate" te keer waren gegaan, verzwaarden de SD-ers het stoffelijk overschot van Mulder en gooiden het in het water, in de hoop dat het nooit gevonden zou worden.
In juli 1945 ontdekte een schipper het stoffelijk overschot onder de brug over de Fammensrakken in de weg van Sneek naar Joure.
Het werd met militaire eer ter aarde besteld op de Algemene Begraafplaats in Lemmer. Men had grote moeilijkheden gehad met de identificatie.

Dokter Verdenius uit Noordwolde, die ook in de gevangenis in Heerenveen zat opgesloten, heeft de martelgang van zijn medegevangenen niet kunnen verdragen en pleegde zelfmoord.

Begrafenis Luitjen Mulder.

LEMMER. Dinsdagmiddag werd, onder groote belangstelling, het stoffelijk overschot van Luitjen Mulder, ter aarde besteld.
De in de gereformeerde kerk gehouden rouwdienst werd geleid door Ds. L.W.Wessels, die sprak naar aanleiding van 2 Sam. 1 het slot.
Hierna begaf zich de stoet, door de N.B.S. voorafgegaan, naar de begraafplaats. De baar was gedekt door een drietal kransen en de Nederlandsche driekleur. Onder de vele aanwezigen bevonden zich o.a. de burgemeester Mr. M. Krijger, benevens een aantal personen uit de illegale beweging. Nadat door de N.B.S. schoten waren gelost, sprak Ds. Wesseis nog een kort woord, waarna hij in gebed voorging.