LEMMER - Zaterdagavond. We zijn aan het eind van een zomerse dag gekomen. Voordat ik naar het orgelconcert in de Ned. Herv. Kerk ga kan ik nog een begin maken met Lemmer door de jaren heen. Toen ik vanmiddag overstak naar de slager was er een valpartij geweest. Er lag een oudere vrouw op de grond met een paar wielrijders en fietsen er omheen. Er werd om een ziekenauto geroepen maar even later was dat niet meer nodig. Een dokter was genoeg. Nadat de vrouw een poosje op de bank had gezeten voelde zij zich weer in staat om te lopen. Een van de omstanders zou haar naar huis brengen. Hoe of het precies gekomen is heb ik niet gezien maar als zo'n renner je in volle vaart raakt dan zullen niet veel mensen op de been kunnen blijven.

Vorige week Zondag zijn we naar Wolvega geweest, voor het jaarlijkse bezoekje aan de weduwe van onze vroegere collega Joop Verhoef. Door mijn ziekte was dat er vorig jaar bij gebleven. Af en toe bellen we wel met elkaar en ik had vrouw Verhoef laatst ook nog even getroffen toen zij met een boot van de Zonnebloem in Lemmer was.

Maandagavond was het weer tijd voor de Raadsvergadering. Geen lange agenda, de meeste punten al voorbehandeld in de commissies. Het werd dan ook niet laat. Toch hadden we het blijkbaar niet goed gedaan want een paar dagen later was er een memo van de secretaris die nu nog waarnemend griffier is. Het is best mogelijk dat we dingen doen die niet helemaal in het nieuwe stelsel passen maar dat vind ik niet zo belangrijk. Het gaat er maar om dat we 'die beslissingen nemen die in het belang van de Gemeente en haar inwoners zijn.' Dat zijn niet mijn woorden; zo staat het in het formuliergebed dat voorheen aan het begin van de Raadsvergadering werd uitgesproken. Ik zie dat nog altijd als een prima omschrijving van het Raadswerk.

Dinsdag zijn we naar Grou geweest. In het Aquaverum was een voorlichtingsbijeenkomst van de Marrekrite. Lemsterland was goed vertegenwoordigd met twee wethouders en vier Raadsleden. Bij binnenkomst stelde ik mij aan de gespreksleider voor. 'Sjochst net hwa't ik bin?' vroeg hij. 'Sjaak fan Johan en Geesje v. d. Berg.' Als je rekent dat je deze man in geen jaren hebt gezien en dat hij nu achter een flinke baard verborgen was, dan is het geen schande dat ik het niet direct zag. Je denkt dan wel eens dat je de Gemeente aardig kent maar soms kom je toch op plaatsen waar je nooit eerder geweest bent. Zo leerde ik Woensdagavond twee voor mij nieuwe plaatsen kennen. Eerst het vroegere café van Snijders in Echten. Daar sprak ik met de dirigent en twee leden van het koortje Local Vocals om wat gegevens te krijgen voor een stukje in Zuid-Friesland. Het volgende doel was de nieuwbouw in Echtenerbrug. De Kromme Warren. Dinsdagmiddag krijgen we in de commissie beroep- en bezwaarschriften een bezwaar te behandelen tegen de bouw van een garage. In zulke gevallen zie ik graag even op de plaats waar het om gaat. Dan weet je tenminste waar je over praat. De rest van de avond heb ik in het Gemeentekantoor doorgebracht met het lezen van stukken voor de komende commissievergaderingen. Ook de volgende avond ging voor het grootste deel voorbij met het lezen van die stukken. Vooraf was ik nog even Lemstervaart in geweest. De huizen die er daar met de herinrichting bijgebouwd zijn kunnen in mijn ogen niet in de schaduw staan bij wat ik een dag eerder in Echtenerbrug had gezien. Wat zijn daar verschrikkelijke kleuren stenen gebruikt! Maar dat is natuurlijk een persoonlijke visie. Hûs en Hiem zal er zijn licht toch ook over hebben laten schijnen.

Toen ik de auto in de garage bracht nam ik een kijkje in de Schans. Het viel mij tegen dat er nog niet meer bestraat was. Vrijdagmiddag moest ik in de Schans zijn bij Mickey Cleaning. Ik stond verbaasd over de vorderingen die er in een paar uurtjes gemaakt waren. Maar goed ook, de mensen in de Schans zullen ook uitkijken naar het einde van de werkzaamheden.

Vrijdagmorgen hielden we hier bij mij thuis onze fractievergadering. Een onrustige geschiedenis want ik moest geregeld naar de winkel. Dan ben je blij dat de klandizie weer wat terug komt, maar op dat moment past het niet erg. We hadden onze vergadering dus op een verkeerd moment gepland.

Voor mij ligt een pagina van Zuid-Friesland van 15 Januari 1981. Een en twintig jaar geleden dus. Dan zie je weer dat er veel zaken veranderd zijn en dat er aan de andere kant ook veel is dat tegenwoordig nog herkenbaar is. Zo staat er een advertentie in waarin de Culturele Raad aankondigt dat de Lemster Toneelvereniging een uitvoering in De Helling zal geven. Alle drie van het toneel verdwenen. Daarnaast staan grote advertenties van Barends Schoenen en Hak Woninginrichting. Beide uit het zakenleven vertrokken hoewel de bedrijven nog bestaan. De keerzijde van deze pagina heeft advertenties van Lemster Boekhandel en Handwerkhuis Margriet. Beide winkels opgeheven. Dan kom je ook nog eens een stukje van eigen hand tegen. Een stuk van een Raadsverslag. 'Lemsterland bestookt Den Haag weer met motie over aardgasprijzen.' 'Aannemers in Lemsterland vragen om opdrachten van de Gemeente.' Wat maakten we toen nog een werk van een Raadsverslag. We komen hier ook nog de opmerkingen tegen zoals die werden gemaakt door Raadsleden die ondertussen overleden zijn. Durk Reijenga, Joop Jongsma, Johan Bosma, Sieds Schurer, Egbert de Jonge. Het enige Raadslid dat hier genoemd wordt en dat we nog op dezelfde stoel vinden is Rinze Visser. Hij ageerde toen ook al tegen zaken waar hij nu in andere vorm ook nog tegen strijdt. Hierboven noemde ik ook de naam van Johan Bosma. De afgelopen week was het een jaar geleden dat hij overleden en begraven is. Het is voor ons nog altijd onbegrijpelijk dat hij niet meer onder ons is. Wat zou hij genoten hebben van het succes van de verkiezingen van 6 Maart! Het heeft niet zo mogen zijn.

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het leek vanmorgen een stralende dag te worden. Lemmer lag er zonovergoten bij. Dat duurde niet lang. De lucht betrok wat en dat veranderde pas kort geleden, zo tegen half vier. Toen moest het zonnescherm toch nog uitgedraaid worden. De zender van Radio Lemsterland doet het gelukkig weer. Woensdagavond kon ik de uitzending niet beluisteren maar vandaag heb ik de herhaling gehoord. Een paar keer gehoord; af en toe moet ik naar de winkel. Maar na een keer of drie heb ik het hele programma wel zo ongeveer gehoord.

Maandagavond vergaderde Raadscommissie I. Deze keer geen commotie over de taal of iets dergelijks. Een paar dagen eerder had ik Stender al getroffen. We waren het er over eens dat er de vorige keer eigenlijk niets was voorgevallen. Als de dingen een eigen leven gaan leiden weet je soms niet waar je terecht komt.  's Morgens had ik weer eens klachten gekregen over de roeken die in de hoge bomen rond het oude kerkhof nestelen. Zij bevuilen de stenen. Dat was geen nieuws voor mij, ik ondervind het zelf ook met de stenen die ik in onderhoud heb. Vooral als ze net weer opgeknapt zijn en je komt er een volgende keer en het zit er al weer onder dan is het een grote ergernis. 's Avonds heb ik het maar even in de vergadering onder de aandacht gebracht, wetend dat er toch geen maatregelen genomen kunnen worden. Die zwarte vogels zijn nu eenmaal beschermd, net zoals de lieve vosjes. Voorheen was het zo gemakkelijk; een schot hagel door de nesten heen en dan had men de overlast weer binnen de perken. Maar zo gaat het tegenwoordig niet meer.

Dinsdagmiddag was er een vergadering van de commissie bezwaar- en beroepschriften. De eerste keer in deze nieuwe zittingsperiode. Van die commissie was ik eerder ook lid. Toen het nog een commissie van enkel Raadsleden was ben ik zelfs nog een poosje voorzitter geweest. Het was goed om weer terug te zijn. In deze commissie kom je zaken op allerlei gebied tegen. Eigenlijk nog interessanter dan het werk in de Raad en de andere commissies. In 1986, toen ik net Raadslid was, vroeg ik om de vlaggenmast op het dakje van het bordes van het Gemeentehuis in ere te herstellen. Het antwoord was toen dat het dakje dat niet meer kon dragen. Een paar weken geleden werd ik gevraagd om foto's van het gebouw met de vlaggenstok er op. Met de herinrichting waren er stemmen om er toch weer een nieuwe stok op te zetten.

Woensdagmorgen verschenen er twee mannen met een auto en een hoogwerker. Het was kennelijk hun bedoeling om wat bij het Gemeentehuis te gaan doen. Zij voelden aan de deur en liepen een paar keer om het gebouw heen. Na een kleine vingerwijzing van mijn kant gingen ze naar het Gemeentekantoor waarna Harm Scholten hun even later binnen liet. Het kostte het tweetal een volledige werkdag maar aan het eind van de middag stond er weer een volwaardige vlaggenmast. Deze is hol en zal van lichter materiaal gemaakt zijn. Dat zal het dakje dus wel kunnen uitstaan. Met het gereed komen van de herinrichting zullen we de vlag er wel voor het eerst aan zien wapperen. Woensdagavond was de jaarvergadering van de woningbouwvereniging. Maar een stuk of vier huurders aanwezig. Er waren, zoals mevr. Kooi het omschreef, minder aanwezigen dan afmeldingen. De belangstelling schijnt zich te verleggen naar de huurdersvergaderingen die wijksgewijze gehouden worden. Als je er aan terug denkt hoe het in het verleden wel geweest is. Dan was de zaal van De Helling soms behoorlijk bezet. In die tijd was het ook nog de gewoonte om van de rondvraag een klachtenuurtje te maken. Daar is de laatste jaren wel een eind aan gekomen. Er zijn andere gelegenheden om klachten naar voren te brengen. Woensdagmiddag en -avond was het op het Fedde Schurerplein drukker dan anders met rustend jongvolk. Toen ik de volgende morgen fruit ging halen bij Mastenbroek schrok ik van de hoop zwerfvuil die achtergebleven was. 'It liket wol Sneintomoarn', was het enige commentaar dat ik kon bedenken. Op zondag is het daar immers meestal een bende. Gelukkig dat de mensen van de Gemeente er dagelijks bij langs komen om de troep op te ruimen. Toch zou dat niet nodig moeten zijn.

Donderdagmorgen was het ineens druk bij mij voor de deur. Het personeel van IJsselmeerbeton stond voor het Gemeentehuis met een partij rollend materiaal. Er waren mensen die dachten aan een of andere protestbijeenkomst. Ik had ondertussen de waarheid gehoord van iemand die aan het fotograferen was. 'Iemand van ons personeel zou in stilte trouwen maar het is uitgelekt en wij doen er wat aan.' Toen de jongelui weer naar buiten kwamen werd er heel wat getoeterd en geclaxonneerd. De rijst vloog hun bij emmers vol om de oren. Na afloop werd de rijst ruwweg opgeveegd en dat heb ik nog niet eerder gezien. Anders blijft dat liggen en moet de bode het wel opruimen. Gistermorgen met het straatvegen ging de bezem er nog eens een keer over. Vanmorgen hadden de vogels nog volop werk om hun voedsel tussen de stenen weg te pikken.

Donderdagavond vergaderde commissie II. Nu ik zulke vergaderingen niet meer voor de krant bezoek blijf ik er toch naar toe gaan.Als Raadslid moet je wel op de hoogte blijven van wat er besproken wordt en van wat er onder de mensen leeft. Overigens worden wij via de Raad wel aardig in actie gehouden. Vanmorgen waren er weer drie uitnodigingen bij de post. Van de binnenkomst van de avondvierdaagse heb ik niets gezien. Vanuit de kelder van het Gemeentekantoor lukt dat niet. De laatste jaren merken we hier toch al niet veel van de wandelaars. Voorheen liep de route veel meer door ons centrum en was het zingen, aanzwellend en dan weer wegzakkend, de hele avond te horen. Aan het begin van de avond konden we nog wel genieten van Smalena uit Drachten die een demonstratie op het plein gaf.

Vrijdagmiddag was er weer een trouwerij. Dit ging een stuk rustiger; geen zwaar materiaal maar een koetsje met twee paarden. Een stuk kalmer maar toch ook mooi.Terwijl ik daar even naar stond te kijken kwam er een jongetje binnen. Hij wilde vijf rolletjes kauwgomballen van 12 cent hebben. Hij vroeg of 'dit' genoeg was. 'Dit' bleek geen geld te zijn maar een emballagebonnetje van 50 cent van de Konmar. Sneu voor het kereltje, maar die handel kon niet doorgaan.

Nu ik hierboven een verhaaltje had over de vlaggenstok op het Gemeentehuis vond ik deze kaart er wel mooi bij passen. Ik schat dat dit een foto uit de vijftiger jaren is. Het Gemeentehuis is nog als zodanig in gebruik. De jaloezieën met de kappen hangen er nog voor. De publicatieborden, de kouwe zoals ze genoemd werden, zijn al wat ingekort. Voorheen zat er ook rechts nog een deel. Buurman Hendrik Boonstra, de concierge in die dagen, hing er geregeld nieuwe berichten in. Automatisch stak je dan even later over om te lezen welk nieuwtje er in gebracht was. De vlaggenstok, de reden voor de keuze van deze foto, is duidelijk te zien. Deze was toen nog met een rood - wit - blauw lint beschilderd. Dat zou nu een dure zaak worden! Links van het Gemeentehuis staat het politiebureau. Waarschijnlijk was het toen in gebruik als kantoor van de VVV; er hangen tenminste twee publicatiekastjes aan de muur. De Rien is nog open. Rechts is te zien hoe de riolering op het water uitkomt. Heel wat anders dan wat we nu hebben met een gescheiden stelsel voor vuil water en regenwater.

Mijn vader staat hier met zijn ijskar. Van de paal waar hij de kar altijd tegenaan zette kwamen bij het doorbreken van de walmuur met de herinrichting nog stukken naar boven. De lantaarn die hier staat lijkt veel op wat er nu door het hele centrum heen geplaatst is. Was er op een vorige foto te zien dat Bouwe Oosten gevestigd was in de tegenwoordige groentezaak, hier lezen we dat de Fa. Gort daar ijzerwaren en huishoudelijke artikelen verkoopt.

LEMMER - Zaterdagmorgen. Morgen komen mijn neef en zijn vrouw uit Heemskerk op bezoek. Daarom moet er vandaag zoveel mogelijk op papier. Eigenlijk zou ik er geen tijd voor moeten hebben, zou ik de hele dag in de winkel moeten staan. Maar zo druk is het nog niet. Het lijkt wel of de mensen het centrum altijd nog mijden met de gedachte dat het hier onbegaanbaar is. Zo is het niet, het grootste deel is inmiddels weer op orde. Alleen het einde van de Schans en de Vissersburen moeten nog afgewerkt worden. Hier bij de brug moest deze week ook nog wel een en ander gebeuren maar het lijkt er op dat dat nu ook klaar is.

Het verkeer is ondertussen nog vrij chaotisch. Iedereen loopt, fietst, rijdt en parkeert waar het hem of haar uitkomt. In de vergadering van commissie II heeft de burgemeester gezegd dat er na afloop van Friesland Vaart weer scherper toezicht komt. Ik moest toen meteen denken aan een Lemster voetballer. Toen de wedstrijd ongunstig verliep zei hij: 'Na de rust zullen we er wel even door lopen.' Daar kwam niets van terecht en dan ga je in gedachten vergelijken. Overigens vind ik het goed dat er nu nog niet streng opgetreden wordt. Toen de herinrichting begon heb ik in de commissie VROM/OW om een soepel beleid gevraagd. Dat kon niet, met minder parkeerplaatsen zou er volgens het college juist strenger opgetreden moeten worden. In de praktijk is het wel even anders gelopen. Maar ik kon natuurlijk niet direct gelijk krijgen, ik was toen maar fractiemedewerker van een kleine oppositiepartij.

Maandagmorgen kwam hier een grote vrachtauto met ijzerwerk langs. Mijn eerste indruk was dat die op het industrieterrein zou moeten zijn. Maar hij stopte op het Burgemeester Krijgerplein. Er werden twee stukken vlechtwerk afgeladen; die kwamen naast de fontein in wording te liggen. Dan verbaas je je hoe zo'n chauffeur zo'n groot monster weer achteruit weet te mennen. 's Middags vroeg een vrouw of ik ook wat wist over Venema, een vroegere politieagent in Lemmer en familie van haar. Uit verhalen van mijn ouders en grootouders kon ik haar nog wat vertellen. Omdat ik 's avonds vrij had belde ik Alie van oom Jan. We hadden een hele tijd niets van elkaar gehoord. De berichten uit Enschede waren niet zo gunstig. Zij moet een nieuwe heup hebben. Daar staat zij voor op de wachtlijst. Het is maar weer afwachten hoe of dit komt. Ik ken voorbeelden van zo'n operatie waarbij het heel goed gaat maar ook een voorbeeld dat het na jaren nog een pijnlijke geschiedenis is.

Dinsdagavond hadden we eerst een bestuursvergadering van Radio Lemsterland. We willen eigenlijk een reportageset aanschaffen maar daar hebben we het geld nog niet voor bij elkaar. Misschien dat het kan met een voorschot op het subsidie van volgend jaar. Daarna ben ik naar Follega geweest, naar een voorlichtingsbijeenkomst over de landinrichting. Het voornaamste vraagstuk is daar of er land tot moeras moet worden gemaakt of niet. Nu hebben we een uitnodiging voor een reisje naar Earnewâld waar een dergelijk project bekeken kan worden. Als onderdeel van het Oranjefeest werd woensdagavond een toneelstuk opgevoerd in de feesttent in Bantega. Altijd gezellig, een goede belangstelling en goed toneelspel. Jelle Wesselius voorspelde dat deze week in Lemmer door de jaren heen te lezen zou zijn dat de wethouders er alle drie waren. Hierbij is hem dan het genoegen van een uitgekomen voorspelling gegund. Voor de volledigheid kan er dan nog bij dat er ook drie Raadsleden waren.

Vorige week schreef ik nog enthousiast over de nieuwe vlaggenmast die op het Gemeentehuis geplaatst was. Donderdag werd die film teruggedraaid. De hoogwerker verscheen weer, de mast werd losgemaakt en op het karretje geladen. We zullen afwachten of hij voor Friesland Vaart weer geplaatst zal worden. Dat moet haast wel. Zou er een constructiefout in gezeten hebben? Op weg naar het postkantoor kreeg ik vrijdagmorgen de groeten van Aaltje en Roely de Jong uit Canada. Van iemand die met een caravan een poosje door dat land had getrokken en ook bij de dochters van Jelle de Jong was geweest. Leuk om wat te horen maar dan bedenk je meteen weer dat je hun met Nieuwjaar weer niets hebt gestuurd terwijl zij zelf altijd wat laten horen. Dit jaar maar eens proberen om wat flinker te zijn.

Vrijdag kreeg ik de stukken voor de komende Raadsvergadering. Tot mijn verwondering was daar de mededeling bij dat Klaus Stender met onmiddellijke ingang had bedankt als fractieassistent voor D66. 'Het zal toch niet om dat gevalletje over het Fries zijn?' schoot mij meteen door de gedachten. Dat kon bijna niet omdat we er toch later nog heel goed over hadden gesproken. Vandaag bracht de Leeuwarder Courant de oplossing: het komt door een regeling die vanuit Duitsland heel streng wordt toegepast. Gewoon onbegrijpelijk.

Hierboven schreef ik over de voorlichting over de landinrichting in Follega. In een fotoboek over Lemsterland kwam ik bijgaande foto tegen. Een opname die omschreven wordt als 'Een karakteristiek molentje bij Follega, niet ver van het Tjeukemeer.' Ook hier langs de Follegasloot staat een en ander te gebeuren. De kaden moeten opgehoogd worden, er zal een haventje gegraven worden en er zal wat aan de aanlegsteigers gedaan worden. Over een dag of tien krijgen we dan een voorproefje met een reisje naar Earnewâld om het moerasgebied daar te bezichtigen.

Zondagmorgen. Toen ik om zes uur opstond hoorde ik telkens lawaai. Dat zou dan wel betekenen dat de mannen van de vuilniswagen er vroeg bij waren. Weer mis; het waren jongelui die op het nieuwe plein aan het voetballen waren. Ik liep even een rondje. Op de terugweg naar huis zag ik dat er een ruit naast het bordes van het Gemeentehuis uit was. Tot een uur of acht gewacht en toen een telefoontje naar het storingsnummer van de Gemeente. Een uurtje later was het dicht gespijkerd

LEMMER - Zaterdag. Gisteravond werden twee jongelui op de hoek van de Lijnbaan aangehouden en opgeschreven. Het niet dragen van een helm zal hun overtreding wel geweest zijn. Het leek mij toen al wat onrustig bij het kunstwerk op het plein. Vanmorgen werd ik er op gewezen dat een van de kleinere brokken steen al een eindje versleept was. Wat er met een kraan naar toe gebracht is wordt er dus met handkracht weer weggenomen. 'Samen sterk' was met de verkiezingen de slogan van één van de partijen. Dat zal hier wel in praktijk zijn gebracht Waar ik niet mee wil suggereren dat het aanhangers van de betreffende partij zijn geweest die dit hebben gepresteerd. De bierflesjes op de bank onder de luifel maakten duidelijk waaraan ze hun kracht ontleenden. Na de warme dagen in het begin van de week is het weer de laatste dagen wat onstabiel geworden. Vandaag is het ook nogal eens nattig geweest. Nu, om vier uur, komt de zon er een beetje door. Nog niet zo fel dat het zonnescherm uitgedraaid moet worden. Maar hoe mooi het weer een dag of wat geweest is, het is toch aangenaam dat het nu een beetje minder warm is.

Maandag werden dan de grote stenen van het kunstwerk aangebracht. Het kostte een groot deel van de dag om alles op zijn plaats te krijgen. Waren die sterke mannen van gisteravond er toen maar geweest, dan hadden zij zich op het zware materiaal kunnen uitleven. Het was mij al opgevallen dat de waterleiding op het nieuwe kerkhof uitgebreid is met een tappunt halverwege het hof. Daarmee is aan de wens van velen tegemoet gekomen. Het valt niet mee om water mee te nemen van voor bij de urnenmuur naar de achterste graven. Dinsdagmorgen werd mij dit als nieuwtje verteld maar dat was het voor mij niet meer. Wel nieuw was te horen dat het paadje waar fietsers en voetgangers langs kunnen ook verbeterd was.

Dinsdagmiddag kreeg ik een telefoontje of ik lid wou worden van een klankbordgroep die zich moet gaan bemoeien met de komst van een nieuw sociaal-cultureel centrum. Dat heb ik aangenomen, dan ben ik tenminste wat meer betrokken bij een zaak die mij na aan het hart ligt.

Woensdagavond was de jaarlijkse zeskamp Lemsterland. Deze keer op het voetbalveld in Delfstrahuizen. Voor onze buurt hadden we een bijna helemaal vernieuwd team. Ze waren behoorlijk fanatiek maar dat was in de uitslag nauwelijks terug te vinden. Er waren drie deelnemende teams gelijk geëindigd, alle drie met 27 punten. Dan is de moeilijkheid dat de bekers al gegraveerd zijn en er dus voor elke plaats een winnaar moet komen. Hoe de scheidsrechters dat precies doen weet ik niet, maar er worden dan toch nog kleine verschillen gezocht. Op deze manier werd het team van onze buurt vijfde, of zoals we ook kunnen zeggen, de op één na laatste. Maar we hadden in ieder geval een heel gezellige avond achter de rug. Geregeld lezen we over z.g. spooknota's. Mensen die op een slinkse manier worden overgehaald om een advertentie te betalen die zij nooit opgegeven hebben. Donderdag bracht de post mij ook zo'n rekening. Voor een vermelding in een speciale telefoongids mocht ik ? 295.-betalen. Er stond wel netjes bij dat het geen rekening was maar een aanbieding. Maar wie niet oplet kan er zo maar inlopen en het gaat toch om behoorlijke bedragen. Zelf ben ik er ook eens ingetuind. Er werd gebeld om te adverteren in een boekje voor drugsbestrijding. De man had eerder al met mijn moeder gebeld en hij vertelde mij dat zij al wat toegezegd had maar dat ik moest beslissen. Ik wilde mijn moeder niet afvallen en stemde met tegenzin toe. Toen ik haar dat vertelde bleek het heel anders te zitten. Zij had tegen de man gezegd dat ik vast niet zou adverteren. Maar ze kon hem niet best verbieden om mij nog een keer te bellen. Een adres had ik niet, dus het was niet mogelijk om de advertentie te annuleren. Een paar weken later belde de man weer: 'Ik kom morgen met een bewijsnummer en dan moet er meteen afgerekend worden.' Toen heb ik hem gezegd dat ik nooit wat per kas betaalde maar alles over bank of giro. Als een grote gunst mocht dat dan.

De volgende dag kwam hij met een bewijsnummer en de rekening. In het boekje stond uitgebreid hoe slecht het drinken van koffie was. De echte drugs werden alleen zijdelings genoemd. Ik hoorde dat er een kapotte doos met boekjes op het postkantoor aangekomen was. Deze was geadresseerd aan de muziekschool. Die wilde de handel niet eens ophalen omdat het voor de school niet interessant was. Er is nu eenmaal een heel andere band met leerlingen van een muziekschool dan bij het gewone onderwijs. De afspraak was dat de boekjes bij het voortgezet onderwijs zouden worden uitgedeeld. Dit was voor mij reden genoeg om niet te betalen. Dit was immers een wanprestatie. Er volgden verschillende aanmaningen, telefoontjes en dreigbrieven. Ik betaalde niet. Nadat het verscheidene maanden stil was geweest, kwam er een brief van een advocaat. Hij was curator van een stuk of zeven b.v.-tjes waarmee de uitgever failliet was gegaan. Of ik mijn schuld maar even wilde voldoen. Maar bij dit lijstje was de b.v. niet waaraan ik zou moeten betalen. Ik belde naar de curator en gaf de nodige uitleg. Zijn secretaresse gaf mij de raad om alles wat ik haar verteld had op papier te zetten en op te sturen. 'Waarschijnlijk hoort U er dan niets meer van.' Er is intussen bijna achttien jaar overheen gegaan en ik heb niets meer gehoord.

In deze tijd waarin er wat toeristen in Lemmer rond lopen komt het nogal eens voor dat mensen de winkel binnen komen en er zonder wat te zeggen of te vragen weer uit lopen. Heel vervelend, je weet dan geen reden en blijft achter met de vraag wat je anders had moeten doen om deze klant binnen te houden.

Vorige week zondag bemerkte ik dat zulke dingen ook anderen overkomen. Mijn neef uit Heemskerk en zijn vrouw waren bij mij op bezoek. Als gewoonlijk gingen we even wat eten, deze keer bij Les Pays Bas. Aan een ander tafeltje kwamen een stuk of vijf Engelsen te zitten. Zij bestelden wat te drinken. Meteen daarna stonden ze alle vijf tegelijk op en verdwenen. Het personeel stond vreemd te kijken toen ze bij het tafeltje kwamen en daar ineens andere klanten aantroffen. Die andere klanten waren Ulrik Jager en zijn vrouw. Heel toevallig maar wel leuk als je zo je familie onverwacht tegenkomt.

Een paar weken geleden bracht ik briefjes van de buurtvereniging rond. Zo kwam ik terecht aan de Vluchthavenkant van de sluis. Daar waren in de grond wat fundamenten aangebracht. Het was mij meteen duidelijk dat dat het begin van de terugkeer van de stormpaal was. Wetend dat er aan die terugkeer gewerkt werd en zo pal naast de sluis was dit ook geen moeilijke conclusie. Alleen begon ik te twijfelen aan mijn herinneringsvermogen. Voor mijn gevoel stond die paal voorheen aan de andere kant van de sluis.