LEMMER - Zaterdagmiddag. Het is vandaag gezellig druk geweest. Nu, om vijf uur, ben ik wat brood betreft uitverkocht. Dan is het tijd om aan Lemmer door de jaren heen te beginnen. Als het enigszins kan moet het vandaag nog zo ver mogelijk op papier. Dan is er morgen weer tijd om te lezen. Voor maandagavond moet ik nog een dik dossier doornemen; dat moet dan morgenochtend gebeuren. Maandagmorgen zou ik naar het gemeentekantoor. Voor de deur trof ik Ids Leeuw. Hij ging mee naar binnen voor een kopje koffie en om even bij te praten. Hij mag dan wel geen raadslid meer zijn, hij leeft nog volop mee en 's avonds was hij op de publieke tribune. Ik had die morgen trouwens nogal wat aanloop van mensen die wat voor de raad wilden vragen of zeggen. Het kost tijd, maar we stellen het als fractie wel op prijs. Zo kun je een beetje te weten komen wat er onder de inwoners leeft. De televisie bracht een rechtstreeks verslag van de verhoren over de zogenaamde bouwfraude. Natuurlijk wist iedereen dat er bij een aanbesteding vooraf gepraat werd en dat zulks de opdrachtgever geld kostte. Dat is ergens met de kosten voor het uitrekenen van een groot bestek ook nog wel te verdedigen. Als het omkoperij wordt, gaat het te ver. De grens is op dat terrein snel overschreden. Er is mij indertijd in de bakkerij ook wel eens wat geboden. Daar ging het meestal om de koop van een bepaalde hoeveelheid broodcreme of kunsthoning. In gedeelten af te nemen en na afname een bedrag per kilogram als korting terug. Het werd meestal contant uitbetaald en verschillende vertegenwoordigers verklaarden mij gek omdat ik zulk geld in de kas deed. Volgens hen kon ik dat geld zelf wel in mijn zak steken. Ik ben nog altijd blij dat ik mij daar niet toe heb laten verlagen. Maar gesteld dat ik een gezin en een krappe beurs had gehad, hoe sterk zou ik dan geweest zijn? 's Avonds de vergadering van de Gemeenteraad. Niet zo veel op de agenda, maar we maakten toch weer meer dan een uur vol. We zijn nu in ieder geval zo ver gevorderd dat de bouw van het appartementencomplex bij de binnenjachthaven weer wat dichterbij gekomen is.

Toen ik dinsdagmorgen om zes uur rondkeek lag er wat bij Dijkstra in de portiek. Het bleek een man te zijn. Het beviel hem daar zeker goed want een uur later liep hij even rond maar zocht toch hetzelfde plaatsje weer op om verder te slapen. Later was er het verhaal van de eetpiraat die in Lemmer had toegeslagen. Het is misschien helemaal fout, maar ik begon toch een verband met onze portiekslaper te zoeken. Om zeven uur 's avonds ging ik naar het gemeentekantoor om de stukken te lezen voor de komende commissievergaderingen. Toen ik daar een half uurtje mee bezig was viel mij ineens in dat ik een afspraak had gemaakt om even in de buurt rond te kijken in verband het geld dat wij van de Woningbouwvereniging 'Volksbelang Lemsterland' krijgen. Omdat het toen toch te laat was om verder te lezen ben ik naar het Flevohuis gegaan. Daar waren onze vrijwilligers weer bezig met schoonmaken en verven van de nieuwe ruimte voor Radio Lemsterland. Je staat er van te kijken hoeveel werk een paar enthousiaste en doorpakkende mensen in korte tijd kunnen verzetten. Toen ik vrijdagmiddag informeerde of er verder nog wat gedaan was kreeg ik de eenvoudige mededeling dat het al klaar was.

Woensdagmorgen bracht de post een uitnodiging voor het bijwonen van de afsluiting van de herinrichting en de ingebruikname van Fedde Schurerplein en kunstwerk. Toen ik hem de volgende morgen aan iemand liet lezen die tegenover mij zat zag ik ineens dat er een foto achterop stond. Een foto van de fontein en omgeving met een paar inzetjes. 's Avonds vroeg ik aan mijn fractiegenotes of zij de achterkant wel gezien hadden. Beiden was dit ontgaan. Toeval of een teken van eensgezindheid in de fractie? Ik houd het maar op het laatste.

Donderdagmorgen hingen er ballonnen aan het hekwerk van het bordes van het Gemeentehuis. Het waren ballonnen, bedrukt met hartjes. Later werd het duidelijk dat deze behoorden bij een huwelijk dat op dit moment voltrokken werd. Dat was een heel wat rustiger trouwpartij dan die van de volgende middag. Daar was een groep motorrijders bij betrokken. Staande voor het Gemeentehuis werd het gas zo ver mogelijk open gedraaid en de claxon zo diep mogelijk ingedrukt. Lawaai en vieze walmen voor het gebouw waar we een paar dagen eerder het milieuverslag hadden vastgesteld.

Vrijdag tegen de avond kwamen mensen mij vertellen dat 'het weer zo ver was'. Daarmee bedoelden ze dat de fontein weer vol schuim zat. De stukken vlogen al bij mij voor de deur langs en ook de Vissersburen op. Zoiets moet niet te lang duren want dan krijgt de jeugd (?) er aardigheid aan. Daarom belde ik het storingsnummer van de gemeente en enkele minuten later was de dienstdoende ambtenaar er al. Met een middel dat de zeep in het water weer afbreekt. Zo was dan voor de koopavond de toestand weer normaal en konden de mensen hun aandacht weer richten op de etalages in plaats van op de schuimende fontein.

Zondagmorgen. Het was vanmorgen niet zo chaotisch als een week geleden. Toen was de Vissersburen met dranghekken afgezet na de wolkbreuk van de vorige avond. Voor de deuren aan het lagere deel had men zakken potgrond neergelegd om het water buiten te houden. Vanmorgen een veel rustiger beeld dus. Minder troep op straat dan we gewoon zijn. Dat leek goed dus. Maar de eerste waar ik mee sprak maakte mij duidelijk dat er toch wel wat gebeurd was. In het Achterom was een auto uitgebrand. Een vroegere begrafeniswagen, eigendom van bewoners van de Schans. De brandweer was er aan te pas gekomen en die heeft de resten vast ook weggesleept want er was alleen nog een zwarte plek op de stenen te zien. Er hing nog wel een brandlucht. Degene die het mij vertelde ging uit van brandstichting. Zij zou best wel eens gelijk kunnen hebben. Dan is het te hopen dat de dader geen autohater is want dan kunnen er wel eens meer auto's volgen.

LEMMER - Zaterdagmiddag. Vanmorgen om zes uur schitterden stukjes van gebroken glas op en tussen de stenen. Er fietste iemand langs het Gemeentekantoor en ik hoorde glas onder haar banden kraken. Het is zeker tijd voor een offensief tegen fietsbanden. Ik heb vandaag voor Radio Lemsterland de herhaling beluisterd van de uitzending over de triatlon van woensdag. Daar werd verteld dat onderweg punaises waren gestrooid. Dat moet op de Otterweg geweest zijn. Er waren mensen met lekke banden, anderen hadden met punaises in de banden de finish toch gehaald. Er was iemand die met zes punaises was aangekomen, terwijl een ander het parcours met vijf punaises had afgelegd. Deze ,grappenmakers' zullen wel eens gehoord hebben van smokkelaars die kraaienpoten strooien om de douane dwars te zitten. Vannacht had ik een rare droom. In de verte zag ik de toren van de Katholieke kerk. Deze begon ineens over te hellen zoals we wel op de televisie gezien hebben bij het opblazen van grote pijpen en dergelijke. In een wolk van stof viel alles in de richting van Achterom en Schans. De spits bleef intact en kwam nog een keer omhoog. Toen ging ook die in puin naar de grond. Ik probeerde door allerlei stegen en steegjes thuis te komen maar voordat het zover was werd ik wakker. Dan ga je nadenken hoe je tot zo'n droom komt. Die instortende toren moet haast wel komen doordat er zo tegen 11 september weer veel gepraat en geschreven wordt over de aanslagen vorig jaar in New York. Daar denk ik extra veel aan omdat het gebeurde in de dagen dat ik in het ziekenhuis lag. Aaltje Pen kwam die middag op bezoek en vertelde van de eerste berichten die zij op de autoradio had gehoord. Ik denk dat ik met al die beelden in gedachten tot zo'n vreemde droom kwam.

Maandag hadden we eerst een bijeenkomst van het veiligheidsteam Binnen de Rondweg. Tot nu toe leidde een ambtenaar deze vergadering maar met de nieuwe raadsperiode hebben de collegeleden elk het voorzitterschap van één van de vier teams gekregen. Voor ons is dat burgemeester Bosma geworden. Veel maakt het niet uit, maar toch geeft het wat meer cachet aan de zaak. Aansluitend vergaderde de commissie I. Het leek niet zo'n zware agenda te zijn, maar het werd toch nog behoorlijk laat. Dat kwam vooral doordat alle zeven leden hun mening naar voren wilden brengen over de aanvraag van Feike Vaartjes voor een paardenbelevingscentrum aan de Koopmanweg. Er lagen twee dikke dossiers over dit onderwerp en dus waren de opmerkingen van de commissieleden in verhouding ook lang. Het heeft mij een hele morgen gekost om alle stukken door te nemen, maar het las een beetje als een roman. Als je weer een schrijven van de ene partij had gelezen, was je al weer vol spanning wat de volgende zet van de andere zou worden.

Dinsdagmiddag werd begonnen met het opzetten van een tent op het Fedde Schurerplein. Voor de officiële beëindiging van de herinrichting de volgende dag. Na de brandstichting in een auto in het Achterom was ik bang dat er ook wat met de tent zou gebeuren. Maar de volgende morgen stond hij er nog net zo.

Woensdagmiddag gingen Corrie van Deursen en ik als vertegenwoordigers van onze fractie er heen. Het was wel even gezellig; je treft nog eens iemand. Met koffie en oranjekoek werden we goed ontvangen. Later waren er nog hapjes en ander drinken. Het aantal bezoekers viel mij niet mee. De raad was goed vertegenwoordigd, maar aanwonenden waren er niet veel. Vooraf werd ik aangesproken door oud Lemster Jan Kuiper. Hij vertelde mij dat ik ook in zijn toespraak zou worden genoemd. ,Niet negatief'' verzekerde hij. Het kwam er op neer dat hij na mijn opmerking in deze column er op gewezen was dat het aanbieden van een vlaggenmast wel eens een goed idee zou kunnen zijn. Nadat de verschillende toespraken gehouden waren, werd er een rondje om het gemeentehuis gemaakt. De vlag werd gehesen en de plaquette bij het kunstwerk onthuld. Met dit alles hebben we de ellende van bijna een half jaar achter de rug. We moeten nu met elkaar proberen om het netjes te houden. Vanmiddag liep de fontein over, maar dan komt er wel iemand uit de buurt die er een bezem doorheen haalt, zodat de gaatjes vrij komen en het water weer kan circuleren. Begin en einde van de herinrichting waren voor mij wel heel verschillend. Bij het begin lag ik in het ziekenhuis, nu, bij het officiële einde stond ik even achter de microfoon voor wat ik maar een gesproken column noem.