Lemmer door de jaren heen.

2003. Evert _Lemmer door de jaren heen: Door columnist Johannes de Vries.

Telnr: 0514-561638.

EVERT: 15-01-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Zo net was er een klant in de winkel die vertelde dat het een beetje dooide. Dat is wat vroeger dan de voorspelling was. Erg is het niet, de kwaliteit van het ijs was, met de sneeuw er op, toch al teruggelopen. Al met al lijkt het weer een kwakkelwinter te worden. Met de sneeuw zijn we tot nu toe niet al te royaal bedeeld. Toch was ik deze week op een morgen al voor zessen aan het sneeuwruimen. Zo vlug moet je er eigenlijk bij zijn. Als er nog niemand door gelopen of gereden is kun je de losse sneeuw gemakkelijk wegvegen. Het was de eerste volle werkweek van dit jaar. Het is allemaal nog wat rustig, maar het dagelijkse leven komt weer op gang. Zo hadden we maandagavond de eerste commissievergadering. Zo op het oog geen zware agenda. We vulden er toch de hele avond wel mee. Dat kwam ook door de presentatie van het bouwplan op de plaats aan Flevostraat, Urkerstraat en Schoklandstraat waar woningen zijn weggebroken. Wel een mooi plan, maar de huur- en koopprijzen zullen wel wat aan de hoge kant liggen. Dat gaf nog wel aanleiding tot wat opmerkingen in de commissie, soms zelfs aan de scherpe kant.

Dinsdagmiddag kwam er een vrouw in de winkel, die, naar de huidskleur te oordelen, in het asielzoekers centrum moet thuishoren. Zij sprak wat moeilijk Engels en kon niet goed duidelijk maken wat zij wilde hebben. Daarom vroeg zij heel netjes of zij achter de toonbank mocht komen om het aan te wijzen. Daar houd ik in het algemeen niet van, maar als het zo keurig gevraagd wordt kun je het ook niet goed weigeren. Zo was mijn eerste treffen met iemand uit het a.z.c. toch wel positief. De uitzending van Radio Lemsterland deze week was voor een groot deel opgenomen op de Nieuwjaarsreceptie van de Gemeente. Alleen het sportprogramma met Piet Burgers moest woensdagavond nog rechtstreeks worden uitgezonden. Deze keer was er een interview met Willem Meinema van de bridgeclub. Een gesprek waarbij de interviewer het gemakkelijk had want Meinema had steeds lange antwoorden. De humor ontbrak niet in het gesprek en vandaag heb ik met genoegen naar de herhaling geluisterd. Het gaat wel lekker met de omroep. Langzamerhand komen er wat meer medewerkers, voor de presentatie en ook voor de techniek. De stemming is goed, iedereen doet zijn deel met interesse en toewijding. In de programma's komt meer structuur en financieel komt er wat meer armslag. Er zijn nu een paar sponsors gevonden en er lijkt ook nog een mooie gift op komst te zijn. Het is nu ongeveer twee jaar geleden dat we de lokale radio van het vorige bestuur hebben overgenomen. Al was het begin aan de moeilijke kant, er heeft eigenlijk telkens een opgaande lijn in gezeten. Heel voorzichtig denken we al eens aan een uurtje extra uitzending. Misschien kunnen we in de zomer wel doorgaan met de uitzendingen. Een goede zaak, want in het radiowerk zit ook een stuk cultuur. Eén van de jingles die tussen de programmaonderdelen worden uitgezonden is: 'Hwa hâldt de kultuer yn stân? Radio Lemsterlân!' Nu we in Lemmer beperkt zijn in de zaalruimte is het goed dat we via de radio toch nog wat kunnen doorgeven van concerten en andere uitvoeringen in Lemsterland. Na de uitzending hebben we als dagelijks bestuur nog wat vergaderd en na afloop dacht ik net voor twaalven thuis te zijn. Maar de auto had nog een verrassing voor mij. Alle ruiten onder het ijs en dus krabben. Achteraf had ik beter kunnen lopen, maar als de auto toch bij de deur staat dan pak je hem al gauw.

Donderdagavond de eerste bijeenkomst van commissie II in het nieuwe jaar. Daar is nooit veel publieke belangstelling voor. Alleen de vorige maand, toen het logeerhuis op de agenda stond, was de kelder vol mensen. Deze keer was er een evenwicht. Zes van de zeven fracties waren in de commissie vertegenwoordigd, twee journalisten en vier Raadsleden op de tribune. Bij de commissie zou je nog voorzitter, griffier, wethouder en notuliste kunnen optellen. Dat doen we maar niet, dan komt het sommetje niet meer zo mooi uit. Maar we waren vroeg thuis. Binnen een uur was de agenda er door.

Vrijdagavond tegen achten gilden er allemaal sirenes. Ik kreeg de indruk dat er heel wat aan de hand was. Het liefst zou je dan de auto willen pakken om er achteraan te gaan. Maar dan ben je ramptoerist. Dat is niet goed, in zo'n geval moet je de hulpverleners niet voor de voeten lopen. Vanmorgen meldde de krant een ongeval op de A 6. Daar was al dat lawaai dus voor geweest.

EVERT: 22-01-2003

LEMMER - Zaterdagavond. Vandaag zijn we met onze fractie naar Franeker geweest. In het Van der Valk hotel vergaderde de Federatie Gemeentebelangen Friesland. De ljst met kandidaten voor de verkiezingen voor Provinciale Staten moest worden vastgesteld. Dat vond ik belangrijk genoeg om de winkel een dag voor te sluiten, zelfs op zaterdag. Het was jammer dat het wat nevelig was, anders is het altijd een plezier om zo door Fryslân te rijden. Op de terugweg kwam de zon er nog een paar keer even door. Dan is het meteen veel fleuriger. Maar we hadden in ieder geval een goede dag achter de rug. De lijst onveranderd vastgesteld, samen een broodje gegeten en met collega's uit andere Gemeenten een beetje bijgepraat. Na thuiskomst nog een ritje naar een vroegere klant in Follega en nu proberen om 'Lemmer door de jaren heen' op papier te krijgen.

Maandagmorgen schrok ik om half drie wakker. Een stuk lawaai alsof er iemand aan de keukendeur stond te rammelen. Terwijl mij aankleedde werd het duidelijk dat er een beest buiten tegen de ruiten krabde. Ik dacht eerst dat het een kat was die in een stuk ijzerdraad vastzat. Maar het was een vogel, een grote zwarte. Het leek mij beter om de overgordijnen dicht te doen; als hij geen licht meer zag zou hij wel kalmeren. Dat gebeurde ook en in de loop van dinsdag is hij verdwenen. 's Avonds naar het Dienstencentrum voor de dia's van Dick van Dijk over de Lemster visserij. Mooi om zoveel oude opnamen weer eens te zien. Zelfs oud Lemsters als Pieter van der Bijl en Rienk Sleeswijk waren er op af gekomen.

De foto van de uitreiking van de Nutsprijs was digitaal opgeslagen. Daardoor had ik hem alleen op de computer en in de krant gezien. Hoewel iedereen zei dat het een mooie foto was vond ik hem helemaal niet mooi. Toen ik hem dinsdagmiddag op ansichtformaat afgedrukt thuis kreeg moest ik mijn mening wijzigen. Zo afgedrukt moest ik mijn mening wijzigen. Zo afgedrukt kan ik hem echt wel mooi vinden. Geregeld lopen', adviseerde de dokter in het ziekenhuis een goed jaar geleden. Daar komt in de winter niet veel van terecht. Het is 's avonds gauw donker en de meeste avonden ben ik bezet zodat lopen er niet van komt. Maar dinsdagavond heb ik toch een rondje om het Dok gemaakt. Wat is Lemmer dan mooi, vooral met al die verlichte schepen. Dan zou je bijna wensen dat de dagen in de zomer zo kort bleven zodat we het hele jaar door van dat mooie beeld konden genieten. Bij het ontruimen van de studio aan de Vissersburen is hier ook een partij spullen terecht gekomen. Ook het grote mengpaneel. Daar zouden nu onderdelen van gebruikt worden en het stond mij langzamerhand in de weg. Woensdagavond ging het mee in de auto naar het Flevohuis. Daar werd de uitzending verzorgd van 'The Lemster Young ones', het jongerenprogramma van Arjen Loonstra. Bij de uitzending van zo'n jongerenprogramma is de sfeer wat anders dan bij de opname van een programma als De Souwe. Hier wordt nog al wat gegiecheld. Er is ook spanning, maar heel anders dan bij de programma's voor volwassenen. Vanmiddag heb ik het programma voor een deel afgeluisterd. Het viel mij echt mee, zowel de muziek als de verstaanbaarheid van het gesproken woord. Alleen schoten de woorden 'haal de trein' door mijn hoofd. Er werd gesproken alsof Lemmer al een station van de zweeftrein had. Eigenlijk is het niet eerlijk om zo voorzichtig wat kritiek te leveren, hoe opbouwend die ook bedoeld is. Het is al een prestatie om zo voor de eerste of tweede keer een programma te presenteren. Het toneelstuk dat donderdagavond voor Het Nut werd gebracht was heel ontspannend. De een lacht nu eenmaal wat eerder en uitbundiger dan de ander, maar veel gelachen is er. Deze keer kwam ik als één van de laatste bezoekers binnen, wat meestal niet mijn gewoonte is. De oorzaak was niet dat ik thuis in slaap gevallen was, maar een fractieoverleg waar we om half zeven aan begonnen waren. Een gevolg van het nieuwe stelsel. Van de fracties wordt verwacht dat zij met kaders komen voor de begroting voor het volgende jaar. Dat leek mij verschrikkelijk moeilijk, maar als je eenmaal bezig bent valt het wel wat mee. Toch ben ik niet jaloers op de griffier. Zij moet straks proberen om uit zeven verschillende voorstellen een geheel te maken waar ieder het in grote lijnen mee eens kan zijn.

Vrijdagmiddag waren twee politieagenten bezig met het uitschrijven van bonnen. Er werden verschillende mensen beboet voor het tegen de rijrichting in rijden van het laatste stukje van de Lijnbaan. Doordat ik in de deur stond toe te kijken raakte ik even met de agenten in gesprek. Vanzelfsprekend waren we het niet eens. Ik vond dat de politie wel eens een oogje mag dichtknijpen, voor hen was de vraag om meer controle belangrijker. Het is maar net aan welke kant van de streep je op zo'n moment staat.

Dat kleine stukje eenrichtingsverkeer is ook wat moeilijk. De borden vallen niet erg op, maar als je er geparkeerd staat dan rijdt iemand ook zo de verkeerde kant uit. Een paar maanden geleden stapte ik in de auto bij iemand die voor het koopcentrum geparkeerd stond. Zij wou door de Bantegastraat maar ik zei:'Je kunt toch zo achteruit steken de Nieuwburen op'.Het was avond en niemand heeft er hinder van gehad. Pas weken later drong het tot mij door dat ik verkeerd geadviseerd had.

EVERT: 29-01-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Er zijn nog sterke mensen in Lemmer. Het gezegde: 'Voorheen waren er houten schepen en ijzeren kerels, nu zijn er ijzeren schepen en houten kerels', gaat dus niet helemaal op. Vanmorgen was er weer een bewijs van krachtig optreden. De afvalbak tegen de muur van het Gemeentekantoor stond scheef. Hij was met betonblok en al omhoog getrokken. Het is de laatste avonden toch weer wat onrustig in de buurt. Woensdagavond toen ik voor de uitzending van Radio Lemsterland naar het Gemeentekantoor ging hingen er jongelui rond die over de verkiezingen schreeuwden. Zij vroegen mij op wie ik gestemd had. Mijn antwoord was dat ik dat al weer vergeten was.De volgende avond waren er een stel jongens met brommers in actie. Hun grootste plezier was om in volle vaart van het trapje af te komen. Dan schoten zij dwars over richting Gedempte Gracht. Dwars door het toen gelukkig rustige verkeer. Ik zag er één heel dicht voorbij een auto schieten. Het zal je maar gebeuren datje zo iemand raakt. Al kun je er niets aan doen, de chauffeur krijgt toch bijna altijd de schuld. Tijdens de fractievergadering hoorden we het geschreeuw en het gieren van de brommers nog wel.

Vrijdagmorgen was het al voor zessen lawaaierig in de buurt. Zware klappen, alsof er ergens op geslagen werd. Toen ik buiten kwam was er niets meer te zien en schade kon ik ook niet ontdekken. Als er zo vroeg zoveel lawaai wordt gemaakt valt dat wel op. Veel mensen zullen er niet wakker van geworden zijn; het is hier rondom vrij onbewoond. De meest spraakmakende gebeurtenis was deze week wel de verkiezing voor de Tweede Kamer. Wij zaten weer met dezelfde mensen op het stembureau in Suderigge. Even over zeven stond onze eerste vaste klant al voor de deur. Zij moest toch tot half acht wachten want wij moeten ons stipt aan de tijden houden. Het liep eigenlijk meteen al wat en zo ging het de hele dag door. Wel eens even rustig maar af en toe stond er ook een rijtje wachtenden. We zitten wel op een gezellig stembureau. Tegen koffietijd komen de meeste bewoners en dan is het een optocht van rollators en scootmobiels. Je ziet dan ook weer mensen die we bijna nooit meer op straat zien. Deze ouderen zijn over het algemeen trouwe stemmers; zij hebben de tijd meegemaakt dat er nog stemplicht was. Ook de inwoners van Eesterga en Follega stemmen in Suderigge en ik heb dan het genoegen om veel klanten te treffen uit de tijd dat ik daar nog ventte. Jammer dat er dan bijna nooit tijd is om een praatje te maken. De meeste mensen zijn nu wel aan de stemmachine gewend. Toch hoor je nog vaak: 'Geef ons het rode potlood maar weer.' De vraag waa( de fotograaf is werd voorheen geregeld gesteld. Dat was als het biljet in de stembus werd gegooid. Het moment waarop van lijsttrekkers vaak een foto werd gemaakt.

Lemsterland was indertijd vrij vlot met het invoeren van de stemmachine. Ik had er weinig vertrouwen in en wilde liever wachten tot er een volgende generatie machines op de markt kwam. Maar we hebben eigenlijk maar weinig storingen gehad. Alleen in Oosterzee ging het vorig jaar een keer mis. Maar dan zit er ergens in de omgeving wel een monteur met een reservemachine klaar die de zaak zo gauw mogelijk weer op gang brengt. 's Avonds kwam de uitslag. Tenminste voorlopig, maar daar zal wel niet veel meer aan veranderen. Een uitslag die het er voor de komende formatie niet gemakkelijker op maakt. Wat de politiek het liefst wil, kan niet en wat wel kan wil men niet. Tegenwoordig kunnen we ons een poosje laten vervangen door een reservelid. Dat is een hele vooruitgang ten opzichte van voorheen. Dan kun je er tenminste even tussenuit om te eten en zelf te stemmen. Zo heb ik woensdag voor het eerst sinds mijn diensttijd, dat was in 1952/1953, weer boerenkool gehad.

Deze keer heb ik mij aan het eind van de dag ook nog een uurtje laten vervangen. Zo kon ik een deel van de uitzending van Radio Lemsterland in het Gemeentekantoor meemaken. Dat was niet zonder bedoeling. We wisten dat de poonrokers ons deze avond wat wilden aanbieden. Geld, maar hoeveel was voor ons nog een vraag. Het viel geweldig mee. Een cheque van 1500 euro! Zoals we nog altijd gewoon zijn, reken je het meteen om in 3300 guldens. Dat spreekt ons meer aan.

Het is een apart groepje mensen, die poonrokers. Een paar dagen in de buitenlucht staan roken is wat wij ervan zien. Daar gaat wel het schoonmaken van de vis aan vooraf. Dat is ook geen geringe opgave. Als er dan weer een behoorlijk bedrag verdiend is, gaan ze het gewoon weggeven. Dat al vijftien jaar lang. In de uitzending noemde Jan Scheffer verschillende goede doelen op die van deze acties hebben geprofiteerd. Het was dan een geweldige opsteker op deze avond maar verder liep alles tegen. Dat er in zo'n geďmproviseerde uitzending wat mis gaat is vrij normaal. Woensdag zat het wel erg tegen. De techniek liet onze mensen van alle kanten in de steek. Microfoons die niet werkten, kabels die braken en op het laatst zelfs de koffie die omviel! Na afloop zijn we meteen bij elkaar gaan zitten om door te spreken waar de fouten lagen. Je moet nu eenmaal proberen om daarvan voor een volgende keer wat te leren. Het was voor mij de vraag of de herhaling vandaag wel door kon gaan. Je moet de luisteraars tenslotte ook wat goeds bieden, anders kun je beter niet uitzenden. Maar onze technicus Ben Bronkhorst heeft zich gestort op het bewerken van de mini disc. Alle zwakke plekken eruit gehaald en zo hadden we dan toch op de zaterdag nog een programma voor de herhaling waar we mee voor de dag konden komen.