Lemmer door de jaren heen.

2006. Evert _Lemmer door de jaren heen: Door columnist Johannes de Vries.

Telnr: 0514-561638.

EVERT: 18-05-2006

LEMMER – Zaterdagmiddag. Terwijl ik zit te schrijven luister ik naar de nieuwe CD van het Lemster Shantikoor. Die heb ik zo juist hiernaast bij Dijkstra gekocht. Hij is nu bij no. 18 aangekomen. ‘Nei Reikjavik’. Als je dan ziet dat de tekst van Fedde Schurer is en de muziek van Laurens de Rook dan is dit toch echt een nummer dat zijn wortels in Lemmer heeft.

Bij Laurens de Rook denk ik aan zijn werk als dirigent en musicus. Maar daar komt altijd een ander beeld over heen. Een morgen in de kermisweek. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn. Met tante Riek, eigenlijk een oud-tante, was ik naar het eind van de dam gewandeld. Daar was al wat beweging op het water en natuurlijk de nodige mensen op het eindje. Een jongen liep over de rand van het houtwerk dat daar toen nog was. Hij verloor zijn evenwicht en verdween aan de waterzijde. Onmiddellijk boog De Rook zich over het houtwerk, greep de jongen en hielp hem met hulp van een paar mannen op het droge. Ook toen kleedden mensen als musici zich al vaak opvallend. De Rook droeg die dag dan ook een heel licht pak. Toen hij weer overeind kwam was zijn pak niet meer om aan te zien. Het groen uitgeslagen hout had heel duidelijke sporen achtergelaten. ‘Laurens zijn pak is voorgoed bedorven’, mopperde tante. Zij kende De Rook goed want hij hoorde bij de vriendenkring van haar jong overleden man Siebe Schirm. Maandagmorgen naar dokter Weber. De eerste keer dat ik daar als patiënt binnen kwam. Vorige keer, toen ik met hartklachten zat, kon ik niet bij hem komen. De voet werd opnieuw verbonden en een afspraak gemaakt voor de huidarts. Maandagmiddag vergadering van het presidium. Dat was in een uurtje bekeken. Voor de commissievergaderingen hebben we geen lange agenda’s. Of het ook korte vergaderingen worden blijft altijd afwachten. In ieder geval kon ik ’s avonds nog even naar Suderigge.

Eind juni willen we van de Omroep een huis aan huis verkoop houden van rugtasjes gevuld met spekjes. Op 9 september is er dan een feestje op het plein van het Flaggeskip. Alles voor de promotie van Radio Lemsterland en om meer vrijwilligers te krijgen. Daar zou dinsdagavond over vergaderd worden maar dat kon op het laatste moment niet doorgaan.Dat gaf mij tijd om verder te werken aan de artikeltjes die ik zou schrijven voor de krant die met Friesland Vaart verschijnt.

’s Morgens ben ik naar Sneek geweest, naar de huidarts. Nog meer ingepakt dan de vorige dag. Met een schoen met klitteband. De pantoffel die ik maandag gekocht had paste er niet omheen. Maandagmorgen moet ik er weer heen.Woensdagmorgen naar het Gemeentekantoor om stukken te lezen voor de Raadsvergadering. ’s Middags verder met de artikeltjes voor Friesland Vaart en ’s avonds vergadering met de schaduwfractie. Donderdag Hemelvaartsdag. Dat zijn van die dagen dat je gemakkelijk met de dagen in de war raakt. Dat overkwam mij ook. Om tien uur stemde ik af op Radio Lemsterland. Stilte! De discette voor de herhaling was dus niet geplaatst. Ik wilde niemand lastig vallen, haalde de auto op en reed naar de studio. Onderweg begreep ik het: het was geen zondag en dus was er geen uitzending. Toch ben ik maar even de studio in gegaan. Het zou ook vreemd lijken als ik het plein opreed en zonder uit te stappen weer weg ging.Vrijdag werkte de verwarring nog door. Daardoor miste ik het eerste kwartier van Baantjer. Het zijn dan wel herhalingen, als je er een stukje van mist dan herinner je je dat toch wel weer. Ik kreeg vrijdag verschillende keren de vraag te horen of ik nog wel kon slapen door het lawaai van de kermis. Nu, dat valt geweldig mee. Als ik achter in de kamer ben en radio of televisie staat een beetje luid dan hoor ik er niets van. Het enige dat ik soms hoor is een soort echo vanaf de Vissersburen. ’s Avonds omstreeks elf uur wordt het weer stil. Deze muziek ook nog liever dan de geluiden die soms uit auto’s komen.

Hierboven schreef ik over een voorval op het eindje van de dam. Daar wou ik een foto bij plaatsen van een mensenmassa rond het hokje bij het skûtsjesilen. Daarnaar zoekend kreeg ik deze kaart in handen van de start van het zeilen. Het is een uitgave van De Wildeman uit de tijd dat Anne Wienia daar de scepter zwaaide en de telefoonnummers in Lemmer nog uit drie cijfers bestonden. Een mooi aantal jaren geleden. Ik hoop dat in de krant te onderscheiden zal zijn hoeveel mensen er daar toen stonden. Het zeilen was daar vandaan heel goed te volgen. Dan kwamen de skûtsjes bij elke route een slag door de Werkhaven en vanaf het eindje konden de aanwezigen hun commentaar aan de bemanningen meegeven. Het officiële commentaar werd vanaf het hokje gegeven door Hidde Visser. Hier is heel klein de ladder te zien waar de officials mee op het hokje konden komen. Er hangen drie of vier routevlaggetjes. Van de skûtsjes is alleen het zeilteken van Eernewoude zichtbaar. Op de achtergrond in de Werkhaven ligt een groot schip. Het zou bij Scheepswerf Friesland gebouwd kunnen zijn en daar liggen voor het afwerken