LEMMER – Zaterdagmiddag. Prachtig weer, tenminste van binnen uit gezien. Van iedereen die ik tref krijg ik te horen dat het nog goed koud is. Zelf kom ik niet buiten want ik heb een stevige griep te pakken. Al vanaf vorige week zaterdag. ’s Middags om vier uur naar bed tot maandagmiddag. Het was duidelijk dat ik ’s avonds niet naar de vergadering van Commissie I kon. Gelukkig kon onze fractievoorzitter voor mij invallen. Het is een mooie regeling dat we elkaar zo kunnen vervangen, maar ik maak er liefst zo weinig mogelijk gebruik van wegens ziekte.

Dinsdagavond was de laatste koffieavond van de Krite voor dit seizoen. Toen ik ’s morgens belde om mij af te melden werd het duidelijk dat we met meerdere zieke bestuursleden te maken hadden. Ik kon dus niet thuisblijven. We hebben toen afgesproken dat ik met de auto gehaald en weer thuis gebracht zou worden. Zo hebben we dat weer opgelost.

Woensdagavond vergaderde Commissie II. Deze maand waren er geen punten die ik zou behandelen. Na afloop moesten we als presidium nog even om tafel om de agenda voor de Raad vast te stellen. In weken rond de feestdagen moet er met zulke zaken geïmproviseerd worden. Maar we komen er altijd wel uit.

Donderdagmiddag was de officiële opening van het Arcade gebouw. Of het verstandig was om er heen te gaan? Het meeste zou zich toch wel binnen afspelen. Bovendien was ik er met het slaan van de eerste paal ook geweest en had toen de omgeving vanuit het bakje van een hoogwerker bekeken. Dan wil je het resultaat ook wel eens zien.Dat de onderste laag – de commerciële ruimte – nog niet verhuurd is was nu wel erg gemakkelijk. Zo was het een grote zaal waar alle bewoners en gasten gemakkelijk een plaats konden vinden. Zoals gebruikelijk bij dergelijke gelegenheden waren er verscheidene sprekers. Meest met een terugblik over de totstandkoming van het bouwwerk. Met wat cijfertjes en dankwoorden voor de goede samenwerking. Hier was het niet anders en ik vond het niet erg dat de laatste spreker aangekondigd werd. Iemand uit de Duitse financiële wereld. Hij begon heel stijf. In het Duits. Daar zouden we ons dus nog doorheen moeten bijten. Totdat – en dat moet wel afgesproken zijn geweest -  uit het publiek een schreeuw kwam: ‘We hadden toch afgesproken in het Nederlands’. Onmiddellijk schakelde de spreker over op het Nederlands. Het was of er toen een heel ander mens stond. Meer een cabaretier dan een bankman. Hij gebruikte een soort Nederlands zoals we ons herinneren van wijlen Prins Bernhard. Hij omschreef Nederland als ‘het land waar de studenten negen maanden bier drinken en de rest van het jaar van het statiegeld leven’. Na het officiële vlag hijsen hebben we de flat van collega Wim Koster en zijn vrouw Anneke nog bekeken.

Vrijdag een heel rustige dag. Als je je niet helemaal fit voelt dan weet je vanzelf de rust wel te vinden. Alles wat niet direct noodzakelijk moet gebeuren wordt uitgesteld en zo ben ik de hele dag alleen even de deur uit geweest om een harinkje te halen.

◘Hoewel ik weinig televisie kijk is de vrijdag mijn televisieavond. Laatst was het zo mooi met achter elkaar een aflevering van Baantjer en een van Grijpstra en De Gier. Maar nu zit er weer een show tussen waar veel geld te winnen is. Niet erg interessant. Deze week kwam er een aflevering van Grijpstra en De Gier achteraan. Dat is nu juist de serie die ik het minst van de beide waardeer. Vooral het ruwe taalgebruik begint me steeds meer tegen te staan.

Een paar weken geleden schreef ik over contacten met Grietta, de dochter van Hidde de Blauw. Zij beloofde mij toen een foto die haar zuster had gemaakt bij het laatste bezoek van Hidde aan zijn geboortedorp. Ondertussen heeft zij de foto gebracht en ik vond hem wel geschikt om een keer te plaatsen bij de column. We staan hier even gezellig te praten. Door de vele opstapjes in huis kon Hidde niet meer binnen komen maar zo ging het toch ook wel.

LEMMER – Zaterdagmiddag. Al weer zo’n geweldige zomerse dag. Zo gauw je een stap buiten doet voel je de heerlijke temperatuur. Wat worden we verwend! Maar het is niet voor de eerste keer dat we halverwege april zulk geweldig weer hebben. Dan denk ik terug aan 17 april 1945. Bevrijdingsdag voor Lemsterland en omgeving. Onder een stralende zon kwamen de Canadezen tegen het middaguur Lemmer binnen. Al gauw maakte burgemeester Krijger bekend dat de avondklok een uur werd opgeschoven, van acht naar negen uur. Een poosje later maakte iemand van de N.B.S. – het zou Hans Jaalsma geweest kunnen zijn – van het uur verlenging twee uren. Wat een weelde. We mochten tot tien uur die avond op straat!

Van die dag herinner ik mij nog veel zaken. Mooie en minder mooie. Het was tenslotte niet alleen Bevrijdingsdag, het was ook de dag na de nacht van de beschieting en alle leed dat daaruit voortkwam. Maar het mooie weer van die dag is een sterk onderdeel van die herinneringen. Tot de laatste minuut waarop we buiten mochten zijn – er werd ook nog wel wat tijd bij gesmokkeld – liep iedereen in zomerkleren rond.

Ik heb een vrij rustige week achter de rug. Een goede zaak, nu kon ik tenminste een beetje uitzieken van de griep. Maandagmorgen, Tweede Paasdag, werd er gebeld. Mijn achternichtje uit Schagen. Zij had gehoord dat ik een beetje ziek was en wilde nu langs komen om een kop koffie. Ik had alle afspraken verzet maar nu kwam dit er tussen. Het zou niet veel drukte betekenen; koffie zetten kon ik haar desnoods laten doen. Toen zij kwam had ik de koffie wel al klaar.

Het werd een uurtje gezellig praten. Van haar kant de verhalen over de werkzaamheden waar zij mee bezig zijn. Het afbreken van alle oude hokken en stallen is klaar en binnenkort kunne de bouwvakkers los met de bouw van het nieuwe huis. Zo’n bezoekje breekt de dag dan mooi. Over belangstelling heb ik trouwens niet te klagen. Uit de familie, de politiek en de verenigingen komen ook geregeld vragen naar mijn gezondheid. Het gaat goed, maar toch heb ik nog contact met dokter opgenomen. Nu begon mijn rechterhand ineens weer dik te worden. Van alle kanten werd er op aangedrongen dat ik dokter er naar moest laten kijken. Het heeft mij weer een extra pilletje opgeleverd. Maar het lijkt te helpen. Ik durf nu in ieder geval zelf weer te rijden. Eerst was ik bang dat ik geen grip genoeg op het stuur zou hebben maar het gaat al weer prima.

Donderdagmiddag kwam er bezoek van Roelie Visser en haar man Jan Spanjaard, de mensen achter Spanvis. Roelie’s moeder Bienke was mee gekomen. Zij waren al een slag door Lemmer geweest; daar had ik nog geen zin in. Maar we konden in ieder geval gezellig koffie drinken en wat materiaal omruilen. Ondertussen begin ik weer geregelder te eten. De makreel die zij hadden meegenomen was dan ook heel welkom. Zo gaat het dan elke dag een beetje beter. Voor vrijdagavond hadden we een etentje gepland met het bestuur van de Krite. Dat hebben we maar even uitgesteld. Maar vanavond is er een toneelavond van de buurtvereniging. Daar wil ik heen, je moet tenslotte ergens weer beginnen. Dan de komende week hopelijk weer op volle kracht.

LEMMER – Zaterdagavond. Zo direct naar De Hege Fonnen naar de avond van Het Nut. Het gezelschap uit de afgelopen jaren wat kennende, verwacht ik dat het wel een leuke maar heel drukke avond zal worden.

Vanmorgen zijn we naar Franeker geweest voor een ledenvergadering van Gemeentebelangen Friesland. We gingen er heen met het idee dat er niet veel mensen zouden komen. Wie zou er nog komen nu onze Statenzetel op zeven maart verloren ging? Wat hadden we het mis. Alle plaatsen in de bovenzaal van Tulip Inn waren bezet en er moesten nog stoelen bijgehaald worden. Een gezellige discussie en het besluit om gewoon door te gaan met plannen maken voor een terugkeer over vier jaar. Het was vrij rustig op de weg en beide keren kostte de reis maar een half uurtje. De verenigingen van Plaatselijk Belang houden als regel één keer per jaar een ledenvergadering. Alleen Follegea/Jistergea doet dat twee keer per jaar. Deze vereniging heet dan ook geen Plaatselijk Belang maar Dorpsbelang. Maandagavond was het weer zo ver. De opkomst uit de dorpen was niet zo groot maar Gemeenteraad en politie waren goed vertegenwoordigd.

Maandagmiddag had dokter nog even naar mijn hand gekeken. Hij vond het verantwoord om met de ontstekingsremmers te stoppen. Zo nodig kon ik er nog wel eens één nemen. Vrijdagmorgen kwam de pijn terug en heb ik een pilletje genomen. Toen ik vanmorgen wakker werd was de pijn weg. Nu maar hopen dat het zo blijft.

Dinsdag een rustige dag. Mooie gelegenheid om de Raadsstukken door te nemen. Er lag heel wat papier maar we komen er altijd weer door.

Woensdagmorgen belde een achternichtje. Of het goed was dat zij en haar man langs kwamen om koffie. Zij waren op weg naar Hooghalen voor een trouwerij waar zij getuige moest zijn en nu vonden ze het een goede gelegenheid om even in Lemmer langs te gaan. ‘Maar geen poespas maken hoor’. Ik had nog een paar appelpunten in de diepvries. Gelukkig hadden zij wat oponthoud zodat die ontdooid waren toen zij kwamen. Weer even een gezellig uurtje. Woensdagavond vergaderden we met fractie en schaduwfractie. Een dag eerder dan normaal omdat er donderdagavond andere activiteiten zouden zijn. Voor mij was dat een vergadering van het Algemeen Bestuur van Radio Lemsterland. De andere fractieleden zouden naar Wijnaldum voor een voorlichtingsavond over de afvaloven. Dat ging niet door omdat enkele sprekers zich hadden teruggetrokken.De vergadering van de Omroep was niet druk bezocht maar men was wel enthousiast. We zullen proberen om op Koninginnedag vanaf de vrijmarkt een uitzending te verzorgen en ook op 4 mei willen we de toespraak van burgemeester Bosma opnemen en uitzenden.

Op de donderdagmorgen hadden we eerst de demonstratie van de Sint Jozefschool. Een paar honderd kinderen voor het Gemeentekantoor, met ballonnen, toespraken en zang. Veel heb ik er niet van verstaan. Dat was ook niet nodig. We weten waar het om ging. Uitbreiding van de school aan de Markerstraat en niet met een dependance in de Morgenster. Maandagavond weten we misschien meer als de Raadsvergadering achter de rug is. Donderdagmiddag een zitting van de commissie voor de bezwaar- en beroepschriften. Geen al te ingewikkelde zaken, na anderhalf uur was ik al weer thuis.

Vrijdagavond hadden we een uitgesteld etentje met bestuur en erelid van de Krite. Zondagmiddag ga ik al weer uit eten. Dan krijg ik bezoek van mijn neef uit Heemskerk met zijn vrouw. Dan is het vaste gewoonte dat we ook even ergens wat gaan eten. Gelukkig smaakt het me na een paar weken weer heerlijk.

LEMMER – Zaterdagmorgen. Het lijkt weer een mooie dag te worden. Het is een en al zon. Zoals alle dagen deze week. We vinden het eigenlijk al gewoon. Alsof de zomer al begonnen is. Het lijkt er op dat het Oranjezonnetje overuren maakt. Als het er maandag, als het er tijd voor is, dan ook maar is. We hebben dan een uitzending vanaf de vrijmarkt. Altijd weer even spannend, zulke extra uitzendingen vanaf locatie.

Deze maandagmorgen was het eerste bericht dat ik op Omrop Fryslân hoorde het overlijden van zanger Rommy Henstra. We wisten dat hij ongeneeslijk ziek was maar zo’n bericht komt dan toch weer onverwacht. Wat heeft deze man Fryslân veel moois geboden. Vooral in het laatst met het prachtige Ave Maria. Als je daar naar kijkt kun je zeggen dat hij op het hoogtepunt van zijn carrière is heengegaan. ’s Avonds de Raadsvergadering. Een volle tribune. Bijna allemaal mensen die betrokken zijn bij de Sint Jozefschool. Moeilijke zaak. Iedereen gunt deze school de twee extra lokalen, maar het moet ook mogelijk zijn. Dat zal in ieder geval nog eens bekeken worden.

Dinsdag een lege agenda. Kun je tenminste in huis eens wat extra doen. ’s Avonds even naar Suderigge en dan nog rustig een paar uurtjes zitten lezen. Zo’n dag er tussen is ook wel eens aangenaam.

Woensdagavond kon ik voor het eerst sinds weken een uitzending bijwonen. De laatste van de maand, dus De Souwe. Als altijd interessant. Onderwerpen die zich voor discussie lenen: de ambtenaar die geen homo huwelijk wil sluiten, de bestuursmoeilijkheden bij de Partij van de Arbeid, gevangeniskleding voor boefjes. Plus de te hoge prijs van het bier. Dat laatste daar heb ik goed aan ‘verdiend’. Ik koop of drink nooit bier en heb dus ook niet te veel betaald! Het tweede uur een nieuw programma: ‘Gezonde Muziek’, samengesteld en gepresenteerd door Maria Pruys en Mineke Koeslag. Alles heb ik er niet van gehoord, de afwas moest ook nog gedaan worden. Morgen beluister ik de herhaling wel. De eerste indruk was wel goed.

Donderdagmorgen vond ik mijzelf nogal flink. Om zes uur draaide de wasmachine al, om elf uur haalde ik de was uit de droogtrommel en ’s middags strijken. Als laatste een tafellaken. Dat was zo goed als klaar toen er vuur en een knal kwamen. Het strijkijzer had kortsluiting gemaakt. Geen ramp. Ik wist dat het niet zo best meer was en de uitgevallen groep was die met een automatische zekering. De stroom was dus zo terug. Maar nu reageerde de computer nergens meer op. Met mijn geringe technische kennis was het een hele opgave om hem weer op gang te krijgen. De volgende ontdekking was dat de fax in die paar minuten leeggelopen was. Gelukkig is daar een duidelijke handleiding bij, zodat ik de gegevens er vlot weer in kreeg. ’s Avonds naar Us Thús, naar de freonen Lemster Fiifgea. Met Bas Sleeuwenhoek als spreker. Hij had een interessant verhaal over de ontwikkeling van plant- en diersoorten bij de overgang van Zuiderzee naar IJsselmeer.

Vrijdagavond naar het oude kerkhof geweest. Alle graven die ik verzorg waren net weer opgeknapt maar er was al weer heel wat te doen. De vogels hadden alles weer vervuild. Maar daar zeg ik verder niets over. Voor je het weet ligt er weer een anonieme brief net als een paar jaar geleden.