LEMMER – Zaterdagmorgen. De zon schijnt. Daar ben ik blij om. Over een goed uur gaan we met bestuur en medewerkers van Radio Lemsterland barbecueën bij de studio. We hebben daar wel een luifel en zo nodig komt er een partytent, maar het is toch altijd fleuriger als er een zonnetje bij is. Het is de eerste keer dat we dit met medewerkers en bestuur opzetten. Er zijn mensen in onze organisatie die elkaar nog nooit getroffen hebben. Dat komt doordat er meestal in kleine groepjes gewerkt wordt. Dan is een barbecue een mooie gelegenheid om elkaar eens onder andere omstandigheden te treffen.
Maandagavond was de vergadering van Commissie I. Vooraf kregen we voorlichting over de nieuwe wet op de Ruimtelijke Ordening. Het was mijn derde keer; als lid van de Commissie Beroep- en bezwaarschriften had ik hiervoor al een keer een dag en een keer een morgen voorlichting gehad. Deze keer waren het twee van de eigen ambtenaren die dit verzorgden. We zullen afwachten hoe het in de praktijk werkt.
In de commissievergadering hadden we wel een onderwerp waar ik veel belang in stel. Het beschermd dorpsgezicht. Een dikke map met foto’s van de panden die hieronder vallen. De eigenaren zullen hier eerst wel wat tegenaan hikken. Maar het valt in de praktijk erg mee. Toen wij ruim dertig jaar geleden bericht kregen dat ons pand op de monumentenlijst geplaatst was, waren we daar ook niet blij mee. Last hebben we er nooit van gehad, zo lang je niet aan de gevel begint te knoeien ben je binnen de grenzen van de wet vrij.
Woensdagmiddag was de opening van het zorgloket in Echtenerbrug. Het was een gezellige bijeenkomst. De film van de opbouw van de pijp van het gemaaltje in Echten werd nog eens gedraaid. We hadden die eerder gezien bij Plaatselijk Belang, maar het is een film die je wel een tweede keer wilt zien. Wethouder Jon Visser deed de officiële opening, Een ring gooien om een buis. Hij was aardig trefzeker. Bij de vierde of vijfde ring was het raak. Maar bij elke poging had hij de buis wel geraakt.
’s Avonds was ik bij de eerste uitzending van SaMarWat na de vakantie. Een interessante uitzending met gasten, vaste rubrieken en reportages. Van Jan Roelf Drent leerden we in elk geval weer een nieuw begrip, een occlusiefront. Warme lucht die door koude lucht wordt ingehaald.
Donderdagavond was het tijd voor Commissie II. Namens onze fractie had ik opheldering gevraagd over de klaslokalen bij De Arke waar collega ‘Meisje’ over schreef. Een kleine onachtzaamheid leidde tot een formele fout. Die moest rechtgezet worden. Dat is gebeurd en heeft geld gekost. Jammer, maar het college heeft bewezen dat het zijn verantwoordelijkheid durft te nemen.
Vrijdagavond bestuursvergadering van de omroep. Deze keer bij mijn plaatsvervangster in de Kolgans. Zo ver was ik Lemmer – Noord niet eerder in geweest. Om de avond vrij te maken waren onze programma’s voor de vrijdag eerder opgenomen.
Deze week een kiekje, gemaakt achter de Langestreek. Geen idee waar precies. Iemand die daar gewoond heeft herkent het wellicht. De kinderen zijn volgens de aantekeningen achterop Meinte en Popkje van der Bijl. Nog wel een paar bekende namen in Lemmer. De vrouw lijkt mij een buurvrouw te zijn. Zij staat tenminste achter het hek. Zij wordt hier opoe Schokker – de Jonge genoemd. Misschien is er iemand die deze mensen nog herkend. De foto kreeg ik van Mienie Loen – Toering.

Achterop deze foto, afkomstig van Minie Loen – Toering, een volledige namenlijst. Boven v.l.n.r. Pietje Coehoorn, Grietje Kok, Anneke Dijkstra, Froukje en Hasseltje Hogeterp.

LEMMER – Zaterdagmorgen. De zon schijnt in de kamer en de thermometer wijst 23° aan. Heerlijk. Het verkeer begint nu pas op gang te komen. Dat maakt het weer gezellig. Wel een heel andere gezelligheid dan een week geleden. Dat nazomeren is wel een goede greep geweest. ’s Avonds ben ik nog langs de schepen in het Dok geweest. Mooi materiaal, er was zelfs nog een oude Stânfries bij.
De post wordt gebracht. Een beschikking Compensatie eigen risico 2008. Ik krijg € 47.00 terug. Mooi meegenomen, maar wat omslachtig. Waarom de bijdrage niet direct lager gesteld? Er zal in Den Haag wel een groep ambtenaren van bestaan.
Maandagmiddag vergadering van het presidium, ’s avonds de jaarvergadering van de Krite. Daar achteraan nog een poosje kienen en een verloting. Het leverde mij drie prijsjes op. Altijd heel gezellige avonden.
Dinsdag Prinsjesdag. Mooi als altijd. Het eerste commentaar van de fractievoorzitters werd een fel debatje. Het verhaal van Wouter Bos vond ik taalkundig mooi opgebouwd. Je kunt het wel met iemand helemaal oneens zijn, dan kun je zijn woordkeus toch wel waarderen.
’s Avonds het wekelijkse bezoekje aan Suderigge en toen naar de studio. Wat drinken brengen voor in de keuken en even praten met de mensen die daar waren. Ook de woensdagavond bracht ik in de studio door. Het was de avond van SaMarWat, deze keer gepresenteerd door Jeannette Wind. Het leek mij een goed geslaagde uitzending. Dat kan ik morgen pas goed beoordelen bij de herhaling. Onze weerman, Roelf Jan Drent, had niet veel te melden. Hij vond het maar eentonig om te voorspellen dat we hetzelfde rustige weer nog dagenlang zouden houden. Daar zullen niet veel mensen bezwaar tegen hebben.
Donderdagmorgen ontdekte ik wat moois. Het verkeer over de Prinsessekade is omgelegd. We kunnen dus weer in beide richtingen over de brug. Vorige week kon dat nog niet in verband met de afsluiting in het centrum voor het nazomeren. Nu moeten we proberen om het zo te houden, ook als het werk in het Waaigat klaar is. Dat is voor veel mensen gemakkelijker en ook in het belang van de winkels in het centrum. Dan wordt het ook rustiger in het Waaigat.
Donderdagmiddag even een praatje op de markt gemaakt en ’s avonds een vergadering om afspraken te maken voor komende zaterdag. Dan wordt er uitgezonden vanaf de Utmerk in De Hege Fonnen. Vrijdagavond nog de uitzending van MusicWille. Bijna was ik daarvoor te laat. Pas tien minuten voor zeven besefte ik dat we niet om acht maar om zeven uur moesten beginnen. Het slaagde allemaal nog net.

LEMMER – Zondagmiddag. Een rustige zondag na een rommelige zaterdag. Een zaterdag met een voor mij prachtig einde. Daarover straks.

Gistermorgen was er de spanning voor de uitzending van Radio Lemsterland vanuit De Hege Fonnen. Onze technici hebben, zoals we het dan in het Fries zeggen, ‘een bealch fol wurk’ moeten verzetten. Het grootste deel van de inrichting van de studio moest worden weggehaald, naar De Hege Fonnen gebracht en daar weer opgesteld. Daar bediend worden tijdens de uitzending en daarna weer opgeruimd, teruggebracht en op zijn plaats aangesloten worden.

Wat was ik blij toen om twaalf uur het programma ‘Geart draait net ferkeard’ begon. Luid en duidelijk vanuit de tijdelijke locatie. Ik ben toen al gauw ook die kant uit gegaan. Om twee uur was iedereen die zou meewerken aanwezig en kon de uitzending over de Utmerk beginnen. Daar tussendoor de sport. Deze keer alleen de wedstrijd van Delfstrahuizen. Piet Loonstra, die de verslagen van CVVO verzorgt zat deze keer in het zuiden van het land. Jammer, maar het gaf meer ruimte om aandacht aan de Utmerk te besteden.

Onze mensen waren deze keer wel heel goed gemotiveerd. Er zou tot zes uur uitgezonden worden. Om kwart voor zes ging ik naar huis om mij om te kleden voor de avond. Toen ik een half uur later terug kwam liep de uitzending nog door. ‘We gaan maar wat langer door’, was het commentaar.

Het avondprogramma was heel gevarieerd. Een enorm aantal kinderen in de zaal. Er stonden voor hen een paar banken voor de eerste rij stoelen van de tribune. Maar op de vloer zaten er nog veel meer. Niet te tellen, ze waren aldoor in beweging. Hun belangstelling gold vooral Epke en Herre Zonderland.

We kregen een heel gevarieerd programma voorgeschoteld. De sport kreeg meer aandacht dan de cultuur. Begrijpelijk, iets voor de sport kan gemakkelijker opgesteld worden dan een decor voor een scene uit een toneelstuk.

Zo onder het schrijven valt mij in dat we binnenkort het eenakterfestival hebben. Misschien zou het een idee zijn om een volgende keer zo’n kort stukje in het Utmerk programma op te nemen.

Tegen het einde kwam voor mij het spannendste onderdeel. De uitreiking van de Gemeentelijke Fedde Schurer cultuurprijs. Ik was daarvoor genomineerd. Nu was ik door Ypie Kroes al naar een plaats op de voorste rij gedirigeerd. Dat was wel een goed teken, maar daarmee heb je de prijs nog niet. In een leuke presentatie op het scherm werd het langzamerhand duidelijk. Ik had hem.

Voor het instellen van deze prijs hebben we indertijd vanuit de commissie sociaal – cultureel werk het college geadviseerd. Het is een mooi beeldje dat mij veel zegt. De symboliek van het opengeslagen boek en het even weggelegde brilletje verwijst naar het leven van Fedde Schurer en zijn werkzaamheden. Maar het verwijst ook naar het plotselinge en onverwachte einde van dat leven. Even iets aan kant gelegd en het nooit weer kunnen oppakken.

Toen ik thuis kwam vond ik een briefje. Mijn dienstkameraad uit Wezep was aan de deur geweest. Jammer, we hebben elkaar in een kleine twintig jaar niet gezien.