Zaterdagmorgen. Soms heb je een klein tikje nodig om je bezigheden weer op te pakken. Zo’n tikje kreeg ik vorige week woensdag bij het lezen van het artikel ‘Vervuiling doorn in het oog bewoners’. Mensen van de Nieuwedijk die klaagden - blijkbaar namens meerderen over vervuiling van het centrum van Lemmer door zwerfvuil en sigarettenpeuken.
Ergernissen mogen best geuit worden. Anders worden ze niet opgemerkt en gebeurt er niets aan.
Zonder de ervaringen van deze mensen in twijfel te trekken wil ik hier een andere mening tegenover stellen zoals ik dit ‘probleem’ ervaar. In verhouding tot een tiental jaren geleden is er veel veranderd. Als ik toen op zondagmorgen buiten rondkeek deed ik dat met de gedachte: ‘Wie zou er nu weer een ruit uit hebben?’ Het was eigenlijk elke week raak. Fietsen om een lantaarnpaal gevouwen en veel afval op straat, graffiti op de muren.
Tegenwoordig komen hier in het centrum van Lemmer nauwelijks nog vernielingen voor. ’s Zondagsmorgens in bed hoor ik de mensen van de gemeente al bezig. Een uurtje later zijn de afvalbakken leeg en alle sporen van de nacht verdwenen. Lemmer is dan weer toonbaar, tenminste voor de komende dag. Maandagmorgen wordt alles weer gewoon langs gelopen en opgeruimd. Wat onze omgeving betreft valt er dus niets te
klagen.

Het is net als ’s winters met de gladheid: iedereen wil dat er in zijn omgeving het eerst gestrooid wordt. Dat gaat nu eenmaal niet en dan wordt er ook geklaagd. Zonder de klachten van de bewoners van de Nieuwedijk te kleineren wilde ik dit toch even kwijt.

Nu nog wat persoonlijks. Mijn column ontbrak weer enkele weken in de Zuid Friesland. Ziekte, benauwdheid, hartfalen. Vijf dagen in het ziekenhuis in Sneek, geweldig opgeknapt. Andere medicijnen, Tafeltje Dekje, hulp van de Thuiszorg en steun van kennissen en familie hebben mij er weer bovenop gebracht. Zo zelfs dat ik mij maandagavond goed genoeg voelde om bij de Raads- en commissievergaderingen aanwezig te zijn.
Tot mijn verwondering was mijn ziekte al gauw bekend en kwam er van alle kanten weer belangstelling met kaarten en andere attenties. Iedereen hiervoor mijn hartelijke dank. Ik hoop onze lezers van nu af weer met de berichtjes in ‘Lemmer door de jaren heen’ wekelijks een paar aangename minuten te bezorgen. Dan komen de foto’s ook weer aan de orde.