Als wij dit belangrijke punt niet hadden willen inbrengen, waren we zeker niet naar de vergadering gegaan in verband met het overlijden van onze fractievoorzitter Gosse Bootsma. Hoewel we weinig hoop meer hadden op een herstel van Gosse was het donderdagmorgen een hele schok om te horen dat hij ’s nachts overleden was. In een tijd van enkele maanden is het lichaam dat zo sterk leek toch door de verraderlijke ziekte gesloopt. Een groot verlies voor zijn vrouw en kinderen en ook voor de pakesizzers waar hij zo trots over kon vertellen. De laatste keer nog in de dagen dat hij thuis is geweest en we hem en zijn vrouw gelukkig nog even konden bezoeken. Toch had ik toen niet de gedacht dat we hem voor de laatste keer in leven hadden gezien.

Er is veel medeleven. Ook als fractie hebben we verscheidene condoleance berichten ontvangen. Woensdagmiddag zullen we de begrafenis bijwonen. Ook het bestuur van Provinciaal Belang Fryslân waar Gosse voorzitter van was, zal aanwezig zijn. Maandag had ik ook al een overlijdensbericht gekregen. Jantje Faber was overleden. Negen en negentig jaar oud. Dertig jaar ouder dan Gosse Bootsma. Jantje was geestelijk nog altijd heel goed bij. Een paar weken geleden moest ik nog voor haar uitrekenen hoe lang het zou duren voor zij honderd werd. Het heeft niet zo mogen zijn. Achteraf mooi dat we haar laatste verjaardag nog zo mooi met haar hebben gevierd.

Vrijdagmiddag is Jantje bij haar ouders op het oude kerkhof begraven. Na een mooie dienst en terugblik op haar leven. De dienst werd door dominee Huizer geleid, mevrouw Vermeulen verzorgde de terugblik. Uit haar verhaal was duidelijk te horen dat Jantje zelf ook dit vooraf geregeld had.

LEMMER – Zondagmiddag. Vrijdag voor een week heb ik mijn garage in het Achterom verkocht. Een gebouwtje waar ik veel herinneringen aan heb. Eind veertiger jaren door mijn ouders gekocht van Seerp de Blauw. Voor 1200 gulden. Met hun en mijn spaargeld en steun van mijn grootouders kon het betaald worden.

Voor het gekocht werd had mijn vader het jarenlang gehuurd van De Blauw voor 50 cent per week. In de oorlog moesten we de ruimte delen met Albert Bosma die er bouwmateriaal, meest hout, in opsloeg. Waarschijnlijk spul dat aan het oog onttrokken moest worden tot er betere tijden aanbraken. In de nacht van de Bevrijding kwam er een granaat op het huisje erachter neer. Die sloeg meteen een gat in de achtermuur en het dak van het pakhuis.

Toen de diepvriestechniek kwam kregen we een diepvries in het Achterom zodat er altijd ijsvoorraad was en  we niet meer als het druk liep met de verkoop moesten wachten tot er uit Heerenveen nieuwe voorraad gebracht werd.

Na een paar jaar kwam de Keuringsdienst. Er mankeerde niets aan het bewaren van het ijs maar volgens de regeltjes mocht het zo niet. Het stond in dezelfde ruimte waar de visbakfiets en andere materialen stonden. Al het andere moest eruit of er moesten twee ruimten van gemaakt worden. We kozen voor het laatste.

 Vier timmerlui werden gevraagd om prijsopgave: Willem de Blauw als goede vriend van mijn vader, Stoffel Hornstra als buurman naast wat we toen nog het pakhuis noemden en Albert Visser en Romke de Jong als winkelklanten. Hornstra werd winnaar en voerde het werk uit.

De sanering van het Achterom begon en de Gemeente Lemsterland wilde ook ons pandje kopen en afbreken. Wij konden het niet missen, de meeste activiteiten van vader waren wel afgelopen maar toch konden we niet zonder deze ruimte voor het ijs. Het voornaamste doel van de Gemeente was om ruimte te krijgen voor het achterom bevoorraden van de winkels die toen aan de Vissersburen gebouwd werden.

In overleg kwamen we tot een oplossing. De Gemeente kocht anderhalve meter in de lengte en het stukje losse grond. Dan konden de plannen op de Vissersburen doorgaan en wij kregen een vergoeding voor de verbouwing.

De anderhalve meter ging eraf en ook de het puntdak moest dus verdwijnen. We lieten er meteen een klapdeur in maken zodat ik de auto er kon stallen en de huur van een box van gebroeders Gort kon opzeggen.

Auto en bakfiets hebben onderdak bij kennissen gevonden. De bakfiets wordt door de Oudheidkamer gebruikt met het Nazomeren. Maandagmorgen ging ik het bestuur vertellen hoe het opbergen van de bakfiets geregeld was. Meteen kreeg ik de vraag of er anders nog wat van hun gading in stond. Dat was best mogelijk, ik wist ook niet meer wat we er allemaal in de loop van de jaren naar toe hadden gebracht.

Dinsdagmiddag ben ik met vier van de bestuursleden er heen geweest om alles door te sneupen. Voor de Oudheidkamer leverde het weinig op maar de toekomstige eigenaar bleek ook gek op oude spullen te zijn en de bakkerijweegschaal en een oude schrijfmachine staan nu al in zijn winkel als decoratie.

LEMMER – Zondagmiddag. deze week werden we opgeschrikt door het bericht dat Rinze Visser in het ziekenhuis in Heerenveen was opgenomen. Door de griffier worden de raads- en commissieleden op de hoogte gehouden. Nadat ik twee dagen niets gehoord had heb ik bij zijn fractiegenoot Sake Barelds geïnformeerd.

Sake kon mij vertellen dat het waarschijnlijk om een darmontsteking gaat. Komende dagen zal er dus wel duidelijkheid komen. De standpunten van NCPN en Gemeentebelangen mogen dan vaak ver uit elkaar lopen, dat neemt niet weg dat we aan hem een goede collega hebben. Toen ik vorig jaar met een gebroken enkel in het ziekenhuis lag heeft hij me daar ook twee keer opgezocht. Ik hoop dat Rinze gauw weer mag opknappen en naar huis terugkeren.

Deze week was in Suderigge het jaarlijkse ‘In Memoriam’ voor de in het afgelopen jaar overleden bewoners van het zorgcentrum en de aanleunwoningen. Omdat dat dus ook Jantje Faber betrof was mij gevraagd om dat als geregelde bezoeker bij te wonen. Voor ieder van de overledenen werd er een kaars aangestoken en verder werden er gedichten gedeclameerd, door twee dames liederen gezongen en besloten met samenzang ‘Leg maar stil je hand in Zijn handen’.

Vanmiddag beluisterde ik MusicWille, het verzoekplaten programma dat Anne de Vries en ik om beurten op de zondagmiddag verzorgen. Daarin draaide Anne een lied op de wijze van LiLi Marleen. Meteen kwam mij een liedje in gedachten dat voorheen op dezelfde wijze in Lemmer veel gezongen werd: Zeven flessen hangop, drie met rijstepap, vielen naar beneden, dat gaf een harde klap!

Het was in de tijd dat melk en pap los of in flessen verkocht werden. De producten werden afgeleverd bij het melkhokje op de Gedempte Gracht waar nu de snackbar van Peter is. Daar werden ze door Andries Eilers verdeeld onder de vele melkventers die Lemmer toen telde. Daar was dus eens een krat met flessen gevallen en Lemmer stond meteen klaar om er een liedje over te maken.