2002. Evert _Lemmer door de jaren heen: Door columnist Johannes de Vries.

 
                Telnr: 0514-561638.     
                  

LEMMER – Zaterdagavond. We hebben het Sint Nicolaas feest van de buurtvereniging weer achter de rug. Vanmiddag kwam Sinterklaas met twee Pieten in Het Baken op bezoek bij kinderen van de leden. Bijna was het niet doorgegaan. Er kwam een telefoontje dat de Sint een ongeluk had gehad. Hij was op weg naar Het Baken. Hij wilde niet met een auto komen omdat zijn mijter dan in de knel kon komen. Daarom was voor de fiets gekozen. Sint bij Piet achterop. Piet kende het verschil niet tussen de stoep en het fietspad. Het gevolg was dat zij met hun beiden tegen de vlakte gingen. Sinterklaas gelukkig ongedeerd, Piet had zijn arm bezeerd. Maar dat was meest aanstellerij, na een uur kon het verband er al weer af. De belangstelling van de kinderen was vooral voor de cadeautjes. Als die maar niet beschadigd waren.

Maandagmiddag hadden we nog een laatste stukje van de voorbereiding voor de structuurvisie. Met drie Raadsleden en onze griffier gingen we naar het Zuiderzeecollege. Een gesprek met de kinderen uit de hoogste klassen. Na de bezoeken aan een paar basisscholen konden we wel merken dat deze oudere jeugd toch op een ander niveau denkt. ’s Avonds een Raadsvergadering van een uur. Als hoogtepunt was er de mededeling van onze burgemeester dat hij bedankt had voor het lidmaatschap van zijn partij, D66. Een besluit waar niet veel mensen van geschrokken zullen zijn. Toch zal het een moeilijk besluit zijn geweest voor iemand die vanaf de oprichting bij de partij betrokken is geweest. Bijna een halve eeuw!

Dinsdag was ik urenlang op de leeskamer om de stukken voor de komende commissievergaderingen in te zien. Het was nogal druk op de leeskamer. Dan praat je vaak meer dan je leest, maar ook die contacten zijn waardevol. Ondertussen ben ik even naar de tentoonstelling ‘Halt, U valt’ geweest. Daar kon je verschillende testen afleggen. Dat deed ik dus niet, ik heb geen belang om vervelende dingen te weten. Bij de uitgang mochten de bezoekers een lootje trekken. Mijn prijs was een lampje voor het zoeken van een sleutelgat. Heel welkom want bij de studio is het ’s avonds donker en dan is het moeilijk om het hek open te maken. ’s Avonds kon ik er meteen gebruik van maken want er was een vergadering van de programmacommissie. Het programma opzetten voor het eerste kwartaal 2006. We kwamen weer een stap verder naar een tweede uitzendavond per week. In januari beginnen we met een paar proefuitzendingen. Gelukkig komen er een paar technici bij. Mijn nicht uit Beverwijk komt niet met mijn verjaardag. Zij is dan met een reisje naar Duitsland. In plaats daarvan kwam zij woensdagmorgen met man en twee dochters naar Lemmer. Na de koffie gingen we een rondje Dok maken. Ik wilde hun een lunch aanbieden. Met beide meisjes was ik een keer naar Riedstra geweest om patat en kibbeling te eten. Tot mijn verwondering wilden zij dat liever weerdoen dan te gaan lunchen. Dat wou ik ook wel; als het eten een keer in de knel komt haal ik dat zelf ook wel eens.

De woensdagavond bracht ik ook in de studio door. Bij de uitzending van De Souwe en Kletskoek. Jammer genoeg moest ik de eerste minuten vullen met een herdenking van oud- medewerker en -voorzitteer Wieger Feenstra.

Donderdagmiddag belde er een asielzoeker aan. Hij wilde drie sigaretten kopen. Toen hij met € 20,-- wilde betalen werd ik achterdochtig. Vorige week waren er valse briefjes van die waarde opgedoken. De man zag dat ik twijfelde en vroeg: ‘Niet goed?’ Hij nam het geld (‘Gekregen van een vriend’) terug en vertrok. Een kwartiertje later hoorde ik op de markt dat daar de man herkend was die vorige week met vals geld betaald had. De beschrijving van de man klopte precies met die van de man die bij mij geweest was. Het duurde niet lang tot de achtervolgers terugkwamen. De man was toen al door de politie meegenomen. Later heb ik nog een verklaring voor de politie afgelegd. ’s Morgens hadden we een fractievergadering in Echtenerbrug. Zoals gewoonlijk werd het weer later dan we gedacht hadden. Het was dan ook weer een hele stapel papier waar we door moesten. Na afloop bracht ik een bezoekje aan Lysbeth van Lammert en Anneke. Al wekenlang lagen er een paar shirtjes bij mij klaar voor de baby. Die moesten er een keer naar toe, anders was hij er misschien al te groot voor. Hij sliep zo lekker dat ik er niet te dicht bij wou komen. Door alles waar ik de afgelopen tijd mee te maken kreeg had ik geen gelegenheid gehad om mijn rekeningen te betalen. Vrijdagmorgen heb ik die van acht weken overgeschreven. Het verwondert mij dat er nog geen aanmaningen gekomen waren.

LEMMER – Zaterdagavond. Toen ik vanmorgen mijn boodschappen deed – een potje appelmoes en een pakje Blue Band bij de Spar en een karbonade en een worst bij de slager – was het mistig. Om elf uur was het nog niet opgeklaard. Het was dan ook koud toen we stonden te wachten op de start van de landelijke dag voor de vrijwilligers. Een symbolische daad die ons even stil doet staan bij alles wat velen belangeloos voor anderen doen.

Een week geleden ging mijn printer spontaan in staking. Een nieuwe inktpatroon bracht ook al geen uitkomst. Vanmiddag heeft een medewerker van de omroep hem met moeite weer op gang gekregen. In zulke gevallen valt het mij op dat deze reparateurs het apparaat toespreken. Bestraffend of prijzend, al naar het al of niet voldoen aan hun wensen. Nu, het heeft wat geduurd, maar ik kan weer printen.

Zes jaar geleden kwam Fer v.d. Brink hier in Lemstervaart wonen. Hij werd een geregelde klant en iemand waar ik vaak een gesprek mee voerde. Maandagmorgen kwam hij afscheid nemen. Hij gaat terug naar zijn geboortestreek, Linschoten. Dichter bij zijn familie. Erg van harte gaat het niet, hij verlaat Lemmer eerder met tegenzin. Ik verwacht dat we hem wel geregeld zullen terugzien.’s Middags legde ik twee verjaardagsvisites af. Eén bij een kennis uit de politiek, één bij een medewerkster van Radio Lemsterland. Toen ik thuis kwam was de post geweest. Het al lang verwachte geboortekaartje uit Hilversum. Een dochter voor Sietske Visser en Tjeerd Broekhuizen. Met de mij onbekende naam Lobke. Iedereen die het kaartje op tafel zag liggen merkte op dat die naam ook in Sil de Strandjutter voorkomt. Een boek dat ik nooit gelezen heb. Terwijl ik zo de dag doorbracht waren medewerkers van de O.V.L. druk in de weer met het opzetten van de Kerstboom voor het Gemeentehuis. Zo kon Sinterklaas nog net zien dat de voorbereidingen begonnen voor de komst van zijn collega, de Kerstman.

Dinsdag was het mijn 74e verjaardag. Veel stelde ik er mij niet van voor. De familie uit Noord – Holland was een week eerder al geweest en een andere trouwe bezoekster, Uilkje Koopmans, is overleden. Toch had ik het grootste deel van de dag visite en werd het ook nog wel gezellig.’s Avonds was de maandelijkse vergadering van Commissie I. Belangrijke punten op de agenda zoals de verbouwing van De Wildeman, de invulling van de ruimte waar De Helling heeft gestaan en het aanwijzen van een plaats voor de nieuwbouw voor het jongerenwerk dat nu nog in ’t Syl zit. Toch waren we redelijk op tijd weer thuis.

Woensdagmorgen eerst weer alles een beetje op zijn plaats brengen. Toen ik naar het Gemeentekantoor wou gaan kwam er bezoek. Een kennis van Uilkje. Bij de begrafenis had ik gevraagd om, als zij weer in Lemmer kwam, dan voortaan bij mij te komen koffiedrinken. Dat was weer even gezellig. ’s Middags kwamen Lammert en Anneke nog voor mijn verjaardag. Tussen alles door was er geregeld de telefoon. Mensen die kaartjes bestelden voor Tryater. Ook een paar afmeldingen er tussen door. Meest van grieppatiënten. Woensdagavond was ik vrij en dus in de gelegenheid om de uitzending van Samarwat bij te wonen. Onder de gasten waren vier jongelui, drie meisjes en een jongen. Onder de paraplu van World Servants zullen zij de komende zomer drie weken van hun vakantie in ontwikkelingslanden doorbrengen. Daar gaan ze helpen bij het bouwen van scholen en dergelijke projecten. Voor één van de meisjes wordt het de vijfde keer dat zij op deze manier aan ontwikkelingshulp gaat meewerken. Als je hun enthousiasme hoort en te weten komt wat zij er allemaal voor doen is er maar één conclusie mogelijk: dit is niet het deel van de jeugd waarover burgemeester Geert Dales zijn beruchte opmerkingen heeft gemaakt. Weer een bewijs dat je niet moet generaliseren. Het grootste deel van de jeugd heeft  wel een positieve instelling.

Donderdagmorgen zaten we om negen uur in het Gemeentekantoor om de stukken voor Commissie II van die avond nog even door te nemen. Bij thuiskomst ging ik meteen los met het uitschrijven van de kaartjes voor die avond. Daar ging meer tijd in zitten dan anders. Er waren nu andere kaartjes waar we zelf de prijs op moesten invullen. Blowing was maar een kort stuk zonder pauze. Wel mooi trouwens met twee oudgedienden van het gezelschap en twee jongelui. Een stuk met hedendaagse problemen en moderne apparatuur. Beveiliging van het huis totdat je er zelf niet meer in kunt komen, video opnames van de gebeurtenissen in het gezin, opstandige kinderen en een overspelige man met een vrouw die de schijn van het gelukkige gezin probeert op te houden. Het is al weer bijna half december. Dat merken we meer aan de korte dagen dan aan de temperatuur. Toch is de voorspelling dat het een koude winter zal worden. Dat wordt op gemaakt uit de hoeveelheid zonnevlekken die er voorkomen. We zullen maar rustig afwachten wat het allemaal wordt.

LEMMER – Zaterdagmorgen. Vanmorgen keek ik even vreemd op. Een witte wereld. Geen dikke laag, maar toch. Ondertussen – het is nu kwart voor twaalf – is het meeste kapot gereden en nu wordt het een vieze troep op straat.

Net lag er een grote envelop door de bus. Afzender Essent. Een karton met : ‘De beste wensen geven veel energie’. Inhoud vier groene stukjes koord en een zakje met tien miniknijpers. Om Kerstkaarten op te hangen! Ik hoop dat veel mensen er blij mee zullen zijn. Het is wel een origineel idee voor deze tijd van het jaar. Maar of de mensen daar nu op zitten te wachten? We zitten overigens al weer midden in de stroom kaarten met goede wensen. Ik vind het mooi om die kaarten te krijgen, zelf versturen is weer een ander hoofdstuk. Het zal wel op het laatste ogenblik moeten gebeuren net als vorige jaren.

Maandagavond vergaderde de commissie Kleine kernen. Een bijeenkomst waar ik dan nog voor de krant naar toe ga. Dat kan nog want daar komen praktisch geen politieke zaken aan de orde. De Raadscommissies waar politiek gevoeliger zaken behandeld worden zijn taboe voor mij sinds ik in de Raad zit. Terwijl ik dit opschrijf is er een flinke vuurwerkknal. Die hoor je elke dag wel maar het is toch wel eens veel erger geweest. Vandaag schreef de Leeuwarder Courant ook al over de grote vuurwerkopslag die op industrieterrein Lemsterhoek moet komen. De vergunning daarvoor is een bevoegdheid van de provincie. Raad en college hebben hier weinig of geen invloed op.

Dinsdagavond was er een vergadering op Galemadammen over de Gearhing, de samenwerking van de basisscholen. Ik ben er niet geweest maar we hebben ondertussen al een hele bundel papier gekregen zodat we na een paar uurtjes lezen weer aardig op de hoogte zullen zijn.

Woensdagmiddag een zitting van de commissie bezwaar- en beroepsschriften. Weer bezwaar tegen de bouw op het Ooievaarsnest. We hadden laatst al eens te horen gekregen dat alle bezwaarschriften ingetrokken waren. Maar de omwonenden geven de strijd niet op.’s Avonds eerst een vergadering van de werkgroep voor de integrale veiligheid. Geen lange agenda al zijn er altijd wel wat punten die de aandacht vragen. Het was mooi vroeg afgelopen zodat ik nog ruim op tijd was voor onze vergadering met de schaduwfractie. Daar hebben we de agenda voor de komende Raad doorgesproken. We hebben ook onze kandidatenlijst voor 7 maart klaar gemaakt. Ik heb mij ook weer beschikbaar gesteld. Zo lang ik zo gezond ben als op dit ogenblik kan ik nog wel een periode meedraaien. Het is ook gemakkelijk als er onder werktijd wat gedaan moet worden dat er dan iemand op af kan zoals verschillende keren voor de toekomstvisie het geval was.

Donderdagavond was er een raadsbrede commissievergadering. Om af te spreken hoe de toekomstvisie nu verder uitgewerkt moet worden. Geen gemakkelijke opgave. We hebben er geen ervaring mee, ieder had zijn eigen ideeën over de manier waarop deze vergadering zou verlopen. Even leek het er op dat we zonder resultaat uit elkaar zouden gaan. Toen er toch nog een leuke discussie op gang kwam werden we het toch eens over de verdere aanpak. Binnenkort wordt dit dus weer vervolgd. Het is in ieder geval de bedoeling dat dit onderwerp voor de verkiezingen afgerond wordt.

Vrijdagmorgen was het meteen duidelijk dat het moeilijk was om de wintermarkt, die de meeste van ons Kerstmarkt blijven noemen, door te laten gaan. Bij de slager kreeg ik te horen dat de markt afgelast was. Maar ik had toch duidelijk een rooklucht geroken. Wel, de poonrokers gingen gewoon door. Ze moesten ook wel, de vis was immers al ontdooid. Direct er op af. ‘Met een kwartiertje zijn ze gaar,’ werd mij gezegd. Nu weet ik uit de bakkerij wel dat een kwartiertje een rekbaar begrip is. Na een half uurtje nog een keer er naar toe en toen kon er uit voorraad geleverd worden. Dat was de eerste keer dat ik voor poon niet in de rij hoefde te staan.Later hoorde ik dat in en bij Us Haven de verkoop van Kerststukjes ook doorging. Omdat ik nog een stukje nodig had voor op het kerkhof heb ik daar toen één gehaald. Er kon ook geraden worden op enkele prijzen. Daar heb ik niets meer van gehoord. Misschien was de deur wel op slot en komt de prijs maandagochtend nog. Aan het eind van de middag was de afscheidsreceptie van Harry Kuipers Een gezellig bij elkaar zijn, naar een paar sprekers luisteren en bij ons vertrek – ik was er met onze fractievoorzitter – nog even een gesprekje mat Harry. Indertijd speelde het Kritetoaniel alle jaren voor het brandweerpersoneel. Zo hadden we geregeld contact. Het  moment dat de burgemeester het Raadsbesluit voorlas om de vertrekkende brandweercommandant tot ereburger van Lemsterland te benoemen vond ik een hoogtepunt van de bijeenkomst.  

LEMMER – Nieuwjaarsmorgen. We hebben de jaarwisseling achter de rug. Het is vrij rustig geweest. De telefoon achter het Gemeentehuis is alleen maar beschadigd terwijl het toch een vaste gewoonte was dat de cellen op Oudejaarsavond werden opgeblazen.

Er waren minder voorzorgsmaatregelen getroffen dan in vorige jaren. Geen zand en rijplaten op het Fedde Schurerplein. De bloembakken niet afgevoerd, van de afvalbakken alleen die rondom het plein weggehaald. Het heeft gewerkt. Alleen de bloembak voor het Gemeentekantoor is blijkbaar als lanceerbasis voor vuurwerk gebruikt. De beplanting is vernield en de meeste grond ligt om de bak heen. Als het in andere delen van Lemmer ook zo verlopen is kunnen we tevreden zijn.

Vanmorgen om acht uur liep ik een rondje hier in de buurt. Uit de richting van de brug kwamen wat geluiden met daar tussendoor een vrouwenstem die afgrijselijke geluiden uitstootte. Een andere stem daar af en toe doorheen: ‘Houd je bek’. Later stonden ze bij het VVV kantoor. Het leek mij dat de meisjes wat kleren waren kwijtgeraakt. Wie gaat er nu op Oudejaarsavond in een kort rokje en met blote benen uit stappen? De laatste avond van het jaar mag ik graag televisie kijken. Het werk wil dan niet zo goed meer en meestal zijn er mooie programma’s. Na de uitzendingen van Omrop Fryslân Tillefyzje was er op de Nederlandse zenders niets te vinden dat ik de moeite van het bekijken waard vond. Zo werd het weer een Duitse zender. Daar was een prachtig programma met muziek en zang. Dat hielp mij door een stukje van deze eenzame avond heen. Het is bijna een traditie dat mijn Kerst- en Nieuwjaarspost aan de late kant de deur uit gaat. Zo werd het maandagmorgen, tweede Kerstdag, weer zelf de kaarten in Lemmer bezorgen. Toen ik de rest wilde posten bleken de brievenbussen al weggehaald te zijn. Zo werd het wel erg laat en de meeste zullen wel niet voor Nieuwjaar op hun plaats geweest zijn.

Woensdagavond was de uitzending van De Souwe. Als Kerstpakket had ik een grote vlaai gekregen. Veel te groot voor mij alleen. Eerst maar eens in de diepvries. Woensdagmorgen bedacht ik dat dit wel een geschikte gelegenheid was om mijn Kerstpakket te gebruiken . De laatste uitzending van het jaar. Zo ben ik negen van de twaalf punten kwijt geraakt. Van de overgebleven drie heb ik de vulling opgemaakt. De bodem zal de komende dagen zijn bestemming ook wel krijgen. Woensdag in Zuid Friesland een overlijdensadvertentie van Hidde de Blauw. Oud – Lemster, 97 jaar geworden. Dan denk ik terug aan de tijd dat mijn vader en oom Jan in de hang werkten. Als mijn moeder en ik dan thee brachten troffen we Hidde ook meestal. Altijd even vriendelijk. Later, toen hij getrouwd was met Janke Klein, een wijkverpleegster hier in Lemmer, was er ook nog wel contact .Ieder jaar tegen Sinterklaaas kwam er een telefoontje: een letter naar zijn zuster Trijntje en een letter naar Hielkje de Blauw die mee voor zijn zuster zorgde. Rekeningnummer opgeven en een paar dagen later stond het geld op de giro. Eerder die morgen belde ik met Henny v.d. Bijl om haar te feliciteren met haar verjaardag. Van haar hoorde ik dat Rommie Aukema in Alkmaar in het ziekenhuis ligt voor een tweede nieuwe heup. Vandaag heb ik even met haar gebeld. Het lijkt wel goed en zij rekende er op om hier met het skûtsjesilen weer te zijn.

Donderdagavond werden er een paar proefopnamen gemaakt voor de uitzending van ons nieuwe jazz- en blues programma op de laatste dinsdag van de maand. De nieuwe medewerkers zijn voor mij geen onbekenden maar ik wilde toch wel even getuige zijn van hun eerste schreden in Radioland. Dinsdagavond hebben we de eerste uitzending van Tye Gosse Presents met Arjen Loonstra. Zo maken we dan hopelijk een begin met de grote sprong voorwaarts, het verdubbelen van de uitzendingen van één naar twee avonden per week. Na afloop zijn we nog een uurtje bezig geweest met het versieren van de studio. Dat is voor komende vrijdag. Dan houden we onze Nieuwjaarsreceptie. Even een paar uurtjes gezellig ontspannen samen zijn. Dat is goed voor de saamhorigheid in de club.

Toen werd het vrijdag. De dag van het inhaalprogramma van de wintermarkt. Het leek niet best. Er werd zelfs een weeralarm afgegeven. Toch werden de kramen opgezet. Iets minder dan de eerste week de bedoeling was geweest, maar toch genoeg om er wat gezelligs van te maken. Rond vier uur ging ik een rondje over de markt maken. Bij de brug was een stand van World Servants. Kort geleden hadden we een paar van die jongeren in de studio. Een interview over hoe die organisatie werkt. Ten behoeve van de ontwikkelingslanden brengen zij geld bijeen waarvoor in die landen scholen en dergelijke worden gebouwd. Daar houdt het niet mee op. Ze gaan zelf ook een paar weken in de vakantie naar het project om te helpen bij de bouw. Nu stonden zij op de markt met enveloppen met loten. Op zes loten leverde dat mij een beertje op. Daar heb ik straks wel een liefhebber voor. Als we tegenwoordig Lemmer langs de Straatweg uit rijden zien we aan beide kanten de bebouwing oprukken. Aan de rechterkant komen de gebouwen van bedrijventerrein Lemsterpark verrijzen en aan de linkerkant, in de verte, de oprukkende woningbouw. Ontwikkelingen waar we aan de ene kant heel erg mee ingenomen zijn maar die toch ook weer doen terugdenken aan de Straatweg zoals we die gekend hebben. Een weg met aan beide zijden landerijen en in de bermen twee rijen bomen. Beginnend bij de Parkstraat en doorlopend tot Sneek. Allemaal zijn ze verdwenen. Het is er veiliger van geworden. Denk maar eens aan burgemeester Krijger die in de buurt van het Hof fan Hollân tegen een boom verongelukte. Ook bij het verlaten van de erven heb je nu een beter uitzicht. Toch blijft het jammer dat alle hout langs de Straatweg verdwenen is.

LEMMER – Zaterdagmiddag. Het lijkt erop dat het weer drukker wordt onder de luifel van het Gemeentehuis. Er lag vanmorgen meer afval dan we de laatste tijd gewoon zijn. Zondagmorgen waren er ook weer stenen bij het kunstwerk weggehaald en op de parkeerplaatsen gerold. Met het verhuizen van het postkantoor naar het koopcentrum is ook de geldautomaat overgebracht. Het gat dat daardoor in de muur ontstond is met hout dichtgemaakt. Dat is nu ook door leuzenkrassers ontdekt. Uiteraard zijn het racistische leuzen die er te lezen zijn. Holland = Volland is nog de netste. Hopelijk wordt dit op korte termijn overgeverfd. Als dat niet gebeurt zal er wel gauw meer schade aan het gebouw ontstaan. Zo gaat het tenminste vaak. Deze week werd er nog een kluis uit het kantoor getakeld. Triest gezicht.

Maandagavond ging het vergaderen bij de Gemeente weer van start. Commissie I. Even over half acht ging ik er heen, net voor twaalven was ik weer thuis. We hadden toen voorlichting gehad over twee onderwerpen gehad en verder nog een hele serie punten afgehandeld. Een lange zit, maar toch altijd interessant. Interessant genoeg om te hopen dat ik de komende vier jaar weer mee mag doen.

Om dat te bereiken heb ik dinsdagmiddag de nodige papieren opgehaald. Ik denk dat ik dit voor de negende keer doe. Dan weet je het wel zo ongeveer. Maar er zijn altijd wel kleine veranderingen in het systeem. Deze keer krijgen we ook nog te maken met de proef van stemmen in een willekeurig stembureau. In mijn ogen een goede zaak. We zullen minder mensen teleur moeten stellen. ’s Avonds een bestuursvergadering van de buurtvereniging. Nog even de laatste puntjes voor het bowlen van vanavond doorspreken.

Woensdagmiddag fractievergadering in Echtenerbrug. Maar een kort programma, de stukken voor Commissie II. Dat is wel eens gemakkelijk, kom je ook nog eens aan andere zaken toe. ’s Avonds zou er een vergadering zijn van de commissie Beroep- en bezwaarschriften. De bezwaren waren al voor de bijeenkomst opgelost. Dus konden we ’s avonds thuis blijven. Nou ja, thuis blijven? Dat doe ik op woensdagavond niet zo vaak. Dan is de uitzending van Radio Lemsterland en dan wil ik liefst in de studio zijn. Dit was de week van het jeugdprogramma. Dat is weer een beetje vernieuwd. Big FM heeft er een nieuwe presentator bij.

De commissievergadering was donderdagavond vlug afgelopen. Wat in die commissie behandeld wordt is meest op sociaal terrein. Daar heeft een Gemeente niet veel invloed op. Je kunt hoogstens je mening erover zeggen. Er op aandringen om de regelingen zo royaal mogelijk uit te voeren. Ongeveer zoals ons in dienst bij schietoefeningen werd gezegd: aanwijzen in het voordeel van de schutter.’ Misschien nog wel zo interessant was het gesprek dat we na afloop met een paar Raadsleden hadden. Er was ’s morgens een brief binnen gekomen die we niet helemaal begrepen en dus ook verschillend uitlegden. Het presidium moet maar beslissen hoe we hier verder mee om moeten gaan.

Vrijdagavond waren er twee programma’s die ik eigenlijk wel wilde volgen. Baantjer en de wedstrijden van Heerenveen en Cambuur. Dat werd het eerste op de televisie en het tweede op de radio. Daarbij de radio heel zachtjes, het geluid van de televisie kon niet zachter. Baantjer is een Nederlandse productie en behoeft niet ondertiteld te worden. Toch was dat nu wel lastig. Een lichtpuntje is dan dat er reclame tussendoor komt. Hoe vervelend dat ook is, in zo’n poosje kun je dan mooi het andere programma volgen. Uit eigen ervaring bij Radio Lemsterland weet ik wel hoe belangrijk de reclame-inkomsten zijn.Dat geldt voor de landelijke media natuurlijk nog sterker

14-Mei-2002

LEMMER - Zaterdagavond. Lemmer-Ahoy is weer bijna achter de rug. Zo direct is er nog vuurwerk. Een paar knallen heb ik er van gehoord. Van alle activiteiten heb ik niets gezien, alleen vanavond heb ik even rondgekeken bij alles wat er op de kermis stond. Dat was niet zo erg veel en er had wat meer publiek moeten zijn om het gezellig te maken. Op de terugweg langs de Nieuwedijk werd ik binnen geroepen bij de oud-voorzitter van Gemeentebelangen, Jaap Aukema en zijn vrouw Griet. Zij waren juist terug van hun vakantie in Spanje. We hebben even bijgepraat wat de ontwikkelingen in de Lemsterlandse politiek betreft. In hun vakantie hebben we af en toe wel gebeld, maar zulke gesprekken houd je nu eenmaal zo kort mogelijk.

Maandagmiddag goed zes uur. Zoals zo vaak staat de radio aan maar luister ik er maar met een half oor naar. Er moet tegelijk ook nog brood gegeten worden en de krant kun je meteen ook nog lezen. Dan ineens een bericht op de radio. Het dringt maar half tot mij door, maar het leek of er over een aanslag op Pim Fortuyn werd gesproken. Dat kan toch niet, zo gaan we hier niet met anderen om, zelfs niet met degenen waar wij het helemaal mee oneens zijn. De televisie aan en dan weet ik dat het waar is. Erger zelfs dan het eerste bericht; er is niet gestoken maar geschoten! We hebben vanavond een vergadering van commissie I, de vroegere commissie VROM/OW. In het Gemeentekantoor sta ik met Joop Bangma en Follie Gort in de kantine bij de televisie. We wisselen geen woord. Ieder heeft zijn eigen gedachten. Als we in de kelder komen heeft Roel Kingma juist voorgesteld om onder deze omstandigheden maar niet te vergaderen. Er wordt nog even getwijfeld. Er is immers nog niet bekend of Pim Fortuyn overleden of zwaar gewond is. Als er gezegd wordt dat er een lijkauto op het terrein is, wordt het wel duidelijk. We stellen alle vergaderingen van deze week uit. Uit respect en medeleven maar ook uit praktisch oogpunt. Met dit nieuws in gedachten kun je je niet voldoende op andere onderwerpen concentreren.

Dinsdagmorgen bracht de post een rouwbrief. Mevrouw Loen overleden. Dat betekent dat er weer een stukje verleden van de Centrale Bakkerij tot het verleden behoort. Dat brengt mij weer terug naar de tijd dat zij en haar man Hendrik aan ons bedrijf verbonden waren. Altijd actief. Niet alleen in het werk en het bestuur van de bakkerij maar ook in de zaken die daarnaast speelden. Vooral in het organiseren van de jaarlijkse bakkersreisjes. Loen was dan reisleider en hij wist er altijd een prachtige dag van te maken. Hoogtepunt was wel onze reis naar Tecklenburg. 's Avonds belde ik nog even met Hidde de Blauw in Delft. Hij is tijdelijk opgenomen in een verzorgingstehuis waar hij, zoals hij vertelde, aan het opknappen is van een inzinking.

Als je geen e-mail hebt tel je tegenwoordig niet meer mee. Woensdag heeft Margriet van der Pal dat voor mij in orde gemaakt. Zij zal nu nog voor mij op papier zetten hoe ik er mee om moet gaan. Zo kom ik langzamerhand verder in deze wonderlijke wereld van de techniek. De volgende dag ben ik weer iets verder gekomen met internet. De jaarlijkse kaart van NUON was gekomen voor het invullen van de standen van elektriciteit- en watermeter. Die verzond ik altijd per post maar ik hoorde van iemand die het voor het eerst per telefoon had doorgegeven. Dat bracht mij op het idee om het eens met internet te proberen. Dat slaagde en het geeft dan toch voldoening dat je weer wat nieuws geleerd hebt. Over een poosje zal ik deze dingen wel weer als iets heel gewoons bekijken.

Vrijdag tien mei. Twee en zestig jaar geleden dat de Duitsers Nederland binnen vielen. Een dag later stonden zij in Lemmer. De dagen vallen dit jaar weer op dezelfde data. Vooral met de politieke moord in het begin van deze week in gedachten komen de beelden uit die tijd weer nadrukkelijk naar voren. Toen een fanaat die aan het hoofd van een volk land voor land in Europa in bezit nam, nu een fanaat die in zijn eentje een heel aparte geest uitschakelt. Deze morgen was dan de uitvaart van Fortuyn. Een groots gebeuren. Bizar zoals er geregeld geklapt werd. Dan die bloemen die op de auto gegooid werden. Hoe is het mogelijk dat dit alles in Nederland kon gebeuren. 's Middags de begrafenis van mevrouw Loen. Een korte dienst in de Gereformeerde kerk. Een schets van haar leven waarvan we voor een groot gedeelte getuige zijn geweest. Na de tocht naar het kerkhof nog even koffie drinken in Het Baken. Dat werd een weerzien met mensen die we om ons heen hebben zien opgroeien. Die allemaal wel in de bakkerij hebben geholpen. Vooral als vacantiehulpen en later achter de broodsnijmachine. Mensen waarvan je bij hun trouwen de bruiloft hebt meegemaakt, die je soms in geen jaren hebt gezien en waarmee je toch weer enkele herinneringen kunt ophalen.

22-Mei-2002   

LEMMER - Zaterdagavond. Zonet hebben we de zon dan toch nog even gezien. Nadat het de hele dag donker en fris weer was geweest konden we er nog een ogenblik van genieten. Ik kwam toen juist terug van een wandeling. De dokter in Heerenveen heeft vorig jaar gezegd dat ik wel geregeld moest lopen. Dat zal wel waar zijn en ik loop graag maar dan moet je wel een doel hebben. Dat had ik deze keer want ik wou zien wat er rond het strand gebeurt. Je moet toch op de hoogte blijven van wat er in de Lemsterland gedaan wordt. Het was vandaag wel behoorlijk druk en gezellig in Lemmer maar toch niet zoals we dat voorheen gewoon waren. Het kan zijn dat we nog niet ver genoeg in het seizoen zijn, er kan sprake zijn van teruglopen van de recreatie in het algemeen maar in verhouding tot andere jaren vond ik het nog rustig.

Maandagavond hadden we de eerste vergadering van commissie I, ongeveer de commissie VROM/OW van voorheen. Met het nieuwe stelsel, het dualisme, nu onder voorzitterschap van een Raadslid, in dit geval Cor Wursten. Die volbracht die taak op een heel goede manier al werd dit niet door iedereen zo ervaren. In deze commissie wordt D66 vertegenwoordigd door Claus Stender. Op onze introductiemorgen had hij al verteld dat hij de 'derde taal van Lemmer' sprak. Daarmee bedoelde hij het Duits. De eerste keer dat hij in deze vergadering het woord kreeg had hij niets over het onderwerp te zeggen maar hij verzocht wel om geen Fries meer te spreken omdat hij het niet kon verstaan. Dat verzoek heb ik maar voor kennisgeving aangenomen en in de rest van de vergadering heb ik gewoon het Fries gebruikt. Sake Barelds eveneens. Er is verder die avond niet over gesproken.

Het zou gemakkelijk genoeg zijn om aan zo'n verzoek tegemoet te komen. In het Nederlands kan ik mij ook wel uitdrukken maar het wordt nooit zo duidelijk en spontaan als in de eigen taal. Daarnaast is het natuurlijk ook een principiële kwestie. Als de heer Stender zijn best doet - men zegt dat hij een cursus Fries wil volgen - dan zegt hij misschien over twee jaar: 'Praet mar Frysk'. Maar het is best mogelijk dat er dan ondertussen een nieuw commissielid gekomen is dat met dezelfde moeilijkheden zit. Zo zou het jaren kunnen duren voordat onze eigen taal weer een kans krijgt.

Noot van Roelie:

( Geplaatst op 28 mei 2006, toen Johannes zelf nog even in het archief zat te lezen: Zo zag ik ook nog een stukje over die Duitser van D66 die mij wou beletten om in de commissie Fries te spreken. Dat hele voorval was ik eigenlijk al vergeten. De man is maar een paar keer op een vergadering geweest. Het presentiegeld dat hij hier ontving werd van zijn Duitse pensioen afgetrokken en toen had hij er geen zin meer in. Hij woont hier ook niet meer en ondertussen is D66 uit onze Raad verdwenen. )

Dinsdagmorgen belde Feike Wouda van de Leeuwarder Courant. Of hij wel over dat voorval mocht schrijven. Daar had ik uiteraard geen bezwaar tegen. Een ogenblik later werd ik door één van de dames van Omrop Fryslân gebeld. Om inlichtingen over hetzelfde onderwerp. Weer een kwartiertje later belde Jan Durk de Haan, ook van de Omrop. Mijn eerste gedachte was dat de mensen daar langs elkaar heen werkten. Maar deze keer ging het om wat anders. In een gesprekje van een paar minuten vertellen over het zitten op een stembureau. De volgende dag op het stembureau werd mij duidelijk hoeveel er naar Omrop Fryslân geluisterd wordt. Zelfs deze uitzending van v¢¢r zeven uur hadden velen gehoord. Ook op het geval van het gebruiken van het Fries kreeg ik veel reacties. Op het stembureau en de volgende dag in de winkel. Tientallen positieve en één negatieve mening. Naar mij verteld werd is dit onderwerp ook nog ter sprake geweest in het sjoernalistenforum van de Friese radio en op Radio Noordzee. Vrijdag had de Leeuwarder Courant er zelfs de wekelijkse cartoon in Freed aan gewijd. In mijn ogen te veel aandacht waar er in feite niets gebeurd is.

Woensdag een gezellige dag op het stembureau. We werden goed verzorgd door het personeel van Suderigge. Er werd ons zelfs een warme maaltijd aangeboden. Maar we hadden alle vier onze afspraken al gemaakt. We hebben afgesproken dat er een bloemetje voor het personeel naar toe gaat.

 Donderdagavond was de eerste bijeenkomst van commissie II, te vergelijken met de vroegere commissie dienstverlening. We zijn daar met de hele fractie naar toe eweest. Corrie van Deursen als lid van die commissie, Aaltje Pen omdat zij onze mening bij één van de punten naar voren zou brengen en ik om het geheel te volgen en aantekeningen te maken. Niet meer voor de zijlijn maar meer voor intern gebruik binnen de fractie. Onder het nieuwe systeem kunnen Raadsleden en fractieassistenten elkaar in de commissies vervangen. In de praktijk komt het er op neer dat er tijdens de vergadering ook nog wel eens gewisseld wordt. Behalve Gemeentebelangen maakten ook CDA en Christen Unie Donderdag van die mogelijkheid gebruik. Het is een aparte regeling maar het verlevendigt de vergaderingen wel.

Wouter van der Meer en zijn vrouw brachten mij een foto van het personeel van de Zondagsschool van de Ned. Herv. Kerk in Lemmer in 1952. De opname kon wel eens op een fietstochtje gemaakt zijn. Aan beide kanten is tenminste een fietswiel te zien. Op de achterste rij zien we v. l. n. r. Bernard v.d. Veen, Ane Marra, vicaris Huetink en Antje Bakker. De middelste rij bestaat uit Wouter v.d. Meer, Oane de Jong, Alie de Vries ? , Getje Gaastra, Inkje Vellinga en Antje Jaalsma. Daar voor zitten Afke Klijnsma en Annie Klijnsma.

22-Mei-2002

Het is nog erger met mij gesteld dan Harry T”ben veronderstelt. Als er een niet-Friestalige bij mij in de winkel komt krijgt hij/zij zo mogelijk antwoord in de door de klant gebruikte taal. Dat kan Fries, Nederlands, Engels, Duits of Frans zijn. Het laatste met wat meer moeite omdat mijn Franse woordkennis niet zo groot is en hier te weinig Fransen komen om er nog wat bij te leren.

'Als je je wilt inzetten voor het bevorderen van een taal moet je mensen die deze taal niet eigen zijn, helpen', schrijft T”ben. Volkomen mee eens. Dat zou dan moeten door zo iemand in het Nederlands aan te spreken. Ik wil nog verder gaan. Als het eens tot een persoonlijk gesprek tussen de heer Stender en mij komt, zal ik hem zeker in het Nederlands aanspreken. Of, als dat gemakkelijker voor hem is, zo goed mogelijk in het Duits. Daar hoeven de moeilijkheden dus niet te liggen.

De woorden:'Ik spreek alleen maar Fries en als je dat niet verstaat is dat jammer voor je', heb ik niet gebruikt. Op de termen onfatsoen en minachting voor de medemens hoef ik dus niet in te gaan. Stender's inspanning om Nederlands en zijn bereidheid om Fries te leren kan ik alleen maar waarderen. Overigens heb ik ook helemaal niet de indruk dat we hier met een lastige man te doen hebben. Zijn woorden zullen evenmin met een kwetsende bedoeling gesproken zijn. In Lemsterland zijn geen afspraken over taalgebruik in Raad of commissies gemaakt. Dat kan ook niet omdat beide talen wettelijk gelijk gesteld zijn. Ik heb er voor gekozen om bij het werk voor de Gemeente het Fries te gebruiken. Een enkele keer ben ik daarvan afgeweken. Bij het afscheid van secretaris Koffeman, secretaris Maarleveld en wethouder Heijl. Bij het afscheid van burgemeester Eijgelaar tweetalig en bij het vertrek van wethouder De Haan uiteraard in het Fries. Als we aan verzoeken als van de heer Stender toegeven, komt onze eigen Friese taal nooit weer in bestuursorganen aan bod. In 'Lemmer door de jaren heen' heb ik dat al aangegeven en dat ga ik hier niet herhalen.

Nog een enkele opmerking over aanpassen op taalkundig terrein. Ik ken een Groninger die al jaren woont en werkt in Lemmer en waarvan niemand zal horen dat het geen geboren Lemster is. Een andere persoon uit dezelfde provincie spreekt in gelijke omstandigheden nog altijd zijn eigen taal c.q. dialect. Eén Raadslid van onze Gemeente is door haar buitenlandse afkomst vaak moeilijk te verstaan. Hier worden ook geen opmerkingen over gemaakt. We doen ons best om haar te begrijpen.

04-Jun-2002

LEMMER - Zaterdagavond. We zijn aan het eind van een zomerse dag gekomen. Voordat ik naar het orgelconcert in de Ned. Herv. Kerk ga kan ik nog een begin maken met Lemmer door de jaren heen. Toen ik vanmiddag overstak naar de slager was er een valpartij geweest. Er lag een oudere vrouw op de grond met een paar wielrijders en fietsen er omheen. Er werd om een ziekenauto geroepen maar even later was dat niet meer nodig. Een dokter was genoeg. Nadat de vrouw een poosje op de bank had gezeten voelde zij zich weer in staat om te lopen. Een van de omstanders zou haar naar huis brengen. Hoe of het precies gekomen is heb ik niet gezien maar als zo'n renner je in volle vaart raakt dan zullen niet veel mensen op de been kunnen blijven.

Vorige week Zondag zijn we naar Wolvega geweest, voor het jaarlijkse bezoekje aan de weduwe van onze vroegere collega Joop Verhoef. Door mijn ziekte was dat er vorig jaar bij gebleven. Af en toe bellen we wel met elkaar en ik had vrouw Verhoef laatst ook nog even getroffen toen zij met een boot van de Zonnebloem in Lemmer was.

Maandagavond was het weer tijd voor de Raadsvergadering. Geen lange agenda, de meeste punten al voorbehandeld in de commissies. Het werd dan ook niet laat. Toch hadden we het blijkbaar niet goed gedaan want een paar dagen later was er een memo van de secretaris die nu nog waarnemend griffier is. Het is best mogelijk dat we dingen doen die niet helemaal in het nieuwe stelsel passen maar dat vind ik niet zo belangrijk. Het gaat er maar om dat we 'die beslissingen nemen die in het belang van de Gemeente en haar inwoners zijn.' Dat zijn niet mijn woorden; zo staat het in het formuliergebed dat voorheen aan het begin van de Raadsvergadering werd uitgesproken. Ik zie dat nog altijd als een prima omschrijving van het Raadswerk.

Dinsdag zijn we naar Grou geweest. In het Aquaverum was een voorlichtingsbijeenkomst van de Marrekrite. Lemsterland was goed vertegenwoordigd met twee wethouders en vier Raadsleden. Bij binnenkomst stelde ik mij aan de gespreksleider voor. 'Sjochst net hwa't ik bin?' vroeg hij. 'Sjaak fan Johan en Geesje v. d. Berg.' Als je rekent dat je deze man in geen jaren hebt gezien en dat hij nu achter een flinke baard verborgen was, dan is het geen schande dat ik het niet direct zag. Je denkt dan wel eens dat je de Gemeente aardig kent maar soms kom je toch op plaatsen waar je nooit eerder geweest bent. Zo leerde ik Woensdagavond twee voor mij nieuwe plaatsen kennen. Eerst het vroegere café van Snijders in Echten. Daar sprak ik met de dirigent en twee leden van het koortje Local Vocals om wat gegevens te krijgen voor een stukje in Zuid-Friesland. Het volgende doel was de nieuwbouw in Echtenerbrug. De Kromme Warren. Dinsdagmiddag krijgen we in de commissie beroep- en bezwaarschriften een bezwaar te behandelen tegen de bouw van een garage. In zulke gevallen zie ik graag even op de plaats waar het om gaat. Dan weet je tenminste waar je over praat. De rest van de avond heb ik in het Gemeentekantoor doorgebracht met het lezen van stukken voor de komende commissievergaderingen. Ook de volgende avond ging voor het grootste deel voorbij met het lezen van die stukken. Vooraf was ik nog even Lemstervaart in geweest. De huizen die er daar met de herinrichting bijgebouwd zijn kunnen in mijn ogen niet in de schaduw staan bij wat ik een dag eerder in Echtenerbrug had gezien. Wat zijn daar verschrikkelijke kleuren stenen gebruikt! Maar dat is natuurlijk een persoonlijke visie. Hûs en Hiem zal er zijn licht toch ook over hebben laten schijnen.

Toen ik de auto in de garage bracht nam ik een kijkje in de Schans. Het viel mij tegen dat er nog niet meer bestraat was. Vrijdagmiddag moest ik in de Schans zijn bij Mickey Cleaning. Ik stond verbaasd over de vorderingen die er in een paar uurtjes gemaakt waren. Maar goed ook, de mensen in de Schans zullen ook uitkijken naar het einde van de werkzaamheden.

Vrijdagmorgen hielden we hier bij mij thuis onze fractievergadering. Een onrustige geschiedenis want ik moest geregeld naar de winkel. Dan ben je blij dat de klandizie weer wat terug komt, maar op dat moment past het niet erg. We hadden onze vergadering dus op een verkeerd moment gepland.

Voor mij ligt een pagina van Zuid-Friesland van 15 Januari 1981. Een en twintig jaar geleden dus. Dan zie je weer dat er veel zaken veranderd zijn en dat er aan de andere kant ook veel is dat tegenwoordig nog herkenbaar is. Zo staat er een advertentie in waarin de Culturele Raad aankondigt dat de Lemster Toneelvereniging een uitvoering in De Helling zal geven. Alle drie van het toneel verdwenen. Daarnaast staan grote advertenties van Barends Schoenen en Hak Woninginrichting. Beide uit het zakenleven vertrokken hoewel de bedrijven nog bestaan. De keerzijde van deze pagina heeft advertenties van Lemster Boekhandel en Handwerkhuis Margriet. Beide winkels opgeheven. Dan kom je ook nog eens een stukje van eigen hand tegen. Een stuk van een Raadsverslag. 'Lemsterland bestookt Den Haag weer met motie over aardgasprijzen.' 'Aannemers in Lemsterland vragen om opdrachten van de Gemeente.' Wat maakten we toen nog een werk van een Raadsverslag. We komen hier ook nog de opmerkingen tegen zoals die werden gemaakt door Raadsleden die ondertussen overleden zijn. Durk Reijenga, Joop Jongsma, Johan Bosma, Sieds Schurer, Egbert de Jonge. Het enige Raadslid dat hier genoemd wordt en dat we nog op dezelfde stoel vinden is Rinze Visser. Hij ageerde toen ook al tegen zaken waar hij nu in andere vorm ook nog tegen strijdt. Hierboven noemde ik ook de naam van Johan Bosma. De afgelopen week was het een jaar geleden dat hij overleden en begraven is. Het is voor ons nog altijd onbegrijpelijk dat hij niet meer onder ons is. Wat zou hij genoten hebben van het succes van de verkiezingen van 6 Maart! Het heeft niet zo mogen zijn.

11-Jun-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het leek vanmorgen een stralende dag te worden. Lemmer lag er zonovergoten bij. Dat duurde niet lang. De lucht betrok wat en dat veranderde pas kort geleden, zo tegen half vier. Toen moest het zonnescherm toch nog uitgedraaid worden. De zender van Radio Lemsterland doet het gelukkig weer. Woensdagavond kon ik de uitzending niet beluisteren maar vandaag heb ik de herhaling gehoord. Een paar keer gehoord; af en toe moet ik naar de winkel. Maar na een keer of drie heb ik het hele programma wel zo ongeveer gehoord.

Maandagavond vergaderde Raadscommissie I. Deze keer geen commotie over de taal of iets dergelijks.Een paar dagen eerder had ik Stender al getroffen. We waren het er over eens dat er de vorige keer eigenlijk niets was voorgevallen. Als de dingen een eigen leven gaan leiden weet je soms niet waar je terecht komt.  's Morgens had ik weer eens klachten gekregen over de roeken die in de hoge bomen rond het oude kerkhof nestelen. Zij bevuilen de stenen. Dat was geen nieuws voor mij, ik ondervind het zelf ook met de stenen die ik in onderhoud heb. Vooral als ze net weer opgeknapt zijn en je komt er een volgende keer en het zit er al weer onder dan is het een grote ergernis. 's Avonds heb ik het maar even in de vergadering onder de aandacht gebracht, wetend dat er toch geen maatregelen genomen kunnen worden. Die zwarte vogels zijn nu eenmaal beschermd, net zoals de lieve vosjes. Voorheen was het zo gemakkelijk; een schot hagel door de nesten heen en dan had men de overlast weer binnen de perken. Maar zo gaat het tegenwoordig niet meer.

Dinsdagmiddag was er een vergadering van de commissie bezwaar- en beroepschriften. De eerste keer in deze nieuwe zittingsperiode. Van die commissie was ik eerder ook lid. Toen het nog een commissie van enkel Raadsleden was ben ik zelfs nog een poosje voorzitter geweest. Het was goed om weer terug te zijn. In deze commissie kom je zaken op allerlei gebied tegen. Eigenlijk nog interessanter dan het werk in de Raad en de andere commissies. In 1986, toen ik net Raadslid was, vroeg ik om de vlaggenmast op het dakje van het bordes van het Gemeentehuis in ere te herstellen. Het antwoord was toen dat het dakje dat niet meer kon dragen. Een paar weken geleden werd ik gevraagd om foto's van het gebouw met de vlaggenstok er op. Met de herinrichting waren er stemmen om er toch weer een nieuwe stok op te zetten.

Woensdagmorgen verschenen er twee mannen met een auto en een hoogwerker. Het was kennelijk hun bedoeling om wat bij het Gemeentehuis te gaan doen. Zij voelden aan de deur en liepen een paar keer om het gebouw heen. Na een kleine vingerwijzing van mijn kant gingen ze naar het Gemeentekantoor waarna Harm Scholten hun even later binnen liet. Het kostte het tweetal een volledige werkdag maar aan het eind van de middag stond er weer een volwaardige vlaggenmast. Deze is hol en zal van lichter materiaal gemaakt zijn. Dat zal het dakje dus wel kunnen uitstaan. Met het gereed komen van de herinrichting zullen we de vlag er wel voor het eerst aan zien wapperen. Woensdagavond was de jaarvergadering van de woningbouwvereniging. Maar een stuk of vier huurders aanwezig. Er waren, zoals mevr. Kooi het omschreef, minder aanwezigen dan afmeldingen. De belangstelling schijnt zich te verleggen naar de huurdersvergaderingen die wijksgewijze gehouden worden. Als je er aan terug denkt hoe het in het verleden wel geweest is. Dan was de zaal van De Helling soms behoorlijk bezet. In die tijd was het ook nog de gewoonte om van de rondvraag een klachtenuurtje te maken. Daar is de laatste jaren wel een eind aan gekomen. Er zijn andere gelegenheden om klachten naar voren te brengen. Woensdagmiddag en -avond was het op het Fedde Schurerplein drukker dan anders met rustend jongvolk. Toen ik de volgende morgen fruit ging halen bij Mastenbroek schrok ik van de hoop zwerfvuil die achtergebleven was. 'It liket wol Sneintomoarn', was het enige commentaar dat ik kon bedenken. Op zondag is het daar immers meestal een bende. Gelukkig dat de mensen van de Gemeente er dagelijks bij langs komen om de troep op te ruimen. Toch zou dat niet nodig moeten zijn.

Donderdagmorgen was het ineens druk bij mij voor de deur. Het personeel van IJsselmeerbeton stond voor het Gemeentehuis met een partij rollend materiaal. Er waren mensen die dachten aan een of andere protestbijeenkomst. Ik had ondertussen de waarheid gehoord van iemand die aan het fotograferen was. 'Iemand van ons personeel zou in stilte trouwen maar het is uitgelekt en wij doen er wat aan.' Toen de jongelui weer naar buiten kwamen werd er heel wat getoeterd en geclaxonneerd. De rijst vloog hun bij emmers vol om de oren. Na afloop werd de rijst ruwweg opgeveegd en dat heb ik nog niet eerder gezien. Anders blijft dat liggen en moet de bode het wel opruimen. Gistermorgen met het straatvegen ging de bezem er nog eens een keer over. Vanmorgen hadden de vogels nog volop werk om hun voedsel tussen de stenen weg te pikken.

Donderdagavond vergaderde commissie II. Nu ik zulke vergaderingen niet meer voor de krant bezoek blijf ik er toch naar toe gaan.Als Raadslid moet je wel op de hoogte blijven van wat er besproken wordt en van wat er onder de mensen leeft. Overigens worden wij via de Raad wel aardig in actie gehouden. Vanmorgen waren er weer drie uitnodigingen bij de post. Van de binnenkomst van de avondvierdaagse heb ik niets gezien. Vanuit de kelder van het Gemeentekantoor lukt dat niet. De laatste jaren merken we hier toch al niet veel van de wandelaars. Voorheen liep de route veel meer door ons centrum en was het zingen, aanzwellend en dan weer wegzakkend, de hele avond te horen. Aan het begin van de avond konden we nog wel genieten van Smalena uit Drachten die een demonstratie op het plein gaf.

Vrijdagmiddag was er weer een trouwerij. Dit ging een stuk rustiger; geen zwaar materiaal maar een koetsje met twee paarden. Een stuk kalmer maar toch ook mooi.Terwijl ik daar even naar stond te kijken kwam er een jongetje binnen. Hij wilde vijf rolletjes kauwgomballen van 12 cent hebben. Hij vroeg of 'dit' genoeg was. 'Dit' bleek geen geld te zijn maar een emballagebonnetje van 50 cent van de Konmar. Sneu voor het kereltje, maar die handel kon niet doorgaan.

Nu ik hierboven een verhaaltje had over de vlaggenstok op het Gemeentehuis vond ik deze kaart er wel mooi bij passen. Ik schat dat dit een foto uit de vijftiger jaren is. Het Gemeentehuis is nog als zodanig in gebruik. De jaloezieën met de kappen hangen er nog voor. De publicatieborden, de kouwe zoals ze genoemd werden, zijn al wat ingekort. Voorheen zat er ook rechts nog een deel. Buurman Hendrik Boonstra, de concierge in die dagen, hing er geregeld nieuwe berichten in. Automatisch stak je dan even later over om te lezen welk nieuwtje er in gebracht was. De vlaggenstok, de reden voor de keuze van deze foto, is duidelijk te zien. Deze was toen nog met een rood - wit - blauw lint beschilderd. Dat zou nu een dure zaak worden! Links van het Gemeentehuis staat het politiebureau. Waarschijnlijk was het toen in gebruik als kantoor van de VVV; er hangen tenminste twee publicatiekastjes aan de muur. De Rien is nog open. Rechts is te zien hoe de riolering op het water uitkomt. Heel wat anders dan wat we nu hebben met een gescheiden stelsel voor vuil water en regenwater.

Mijn vader staat hier met zijn ijskar. Van de paal waar hij de kar altijd tegenaan zette kwamen bij het doorbreken van de walmuur met de herinrichting nog stukken naar boven. De lantaarn die hier staat lijkt veel op wat er nu door het hele centrum heen geplaatst is. Was er op een vorige foto te zien dat Bouwe Oosten gevestigd was in de tegenwoordige groentezaak, hier lezen we dat de Fa. Gort daar ijzerwaren en huishoudelijke artikelen verkoopt.

18-Jun-2002 

LEMMER - Zaterdagmorgen. Morgen komen mijn neef en zijn vrouw uit Heemskerk op bezoek. Daarom moet er vandaag zoveel mogelijk op papier. Eigenlijk zou ik er geen tijd voor moeten hebben, zou ik de hele dag in de winkel moeten staan. Maar zo druk is het nog niet. Het lijkt wel of de mensen het centrum altijd nog mijden met de gedachte dat het hier onbegaanbaar is. Zo is het niet, het grootste deel is inmiddels weer op orde. Alleen het einde van de Schans en de Vissersburen moeten nog afgewerkt worden. Hier bij de brug moest deze week ook nog wel een en ander gebeuren maar het lijkt er op dat dat nu ook klaar is.

Het verkeer is ondertussen nog vrij chaotisch. Iedereen loopt, fietst, rijdt en parkeert waar het hem of haar uitkomt. In de vergadering van commissie II heeft de burgemeester gezegd dat er na afloop van Friesland Vaart weer scherper toezicht komt. Ik moest toen meteen denken aan een Lemster voetballer. Toen de wedstrijd ongunstig verliep zei hij: 'Na de rust zullen we er wel even door lopen.' Daar kwam niets van terecht en dan ga je in gedachten vergelijken. Overigens vind ik het goed dat er nu nog niet streng opgetreden wordt. Toen de herinrichting begon heb ik in de commissie VROM/OW om een soepel beleid gevraagd. Dat kon niet, met minder parkeerplaatsen zou er volgens het college juist strenger opgetreden moeten worden. In de praktijk is het wel even anders gelopen. Maar ik kon natuurlijk niet direct gelijk krijgen, ik was toen maar fractiemedewerker van een kleine oppositiepartij.

Maandagmorgen kwam hier een grote vrachtauto met ijzerwerk langs. Mijn eerste indruk was dat die op het industrieterrein zou moeten zijn. Maar hij stopte op het Burgemeester Krijgerplein. Er werden twee stukken vlechtwerk afgeladen; die kwamen naast de fontein in wording te liggen. Dan verbaas je je hoe zo'n chauffeur zo'n groot monster weer achteruit weet te mennen. 's Middags vroeg een vrouw of ik ook wat wist over Venema, een vroegere politieagent in Lemmer en familie van haar. Uit verhalen van mijn ouders en grootouders kon ik haar nog wat vertellen. Omdat ik 's avonds vrij had belde ik Alie van oom Jan. We hadden een hele tijd niets van elkaar gehoord. De berichten uit Enschede waren niet zo gunstig. Zij moet een nieuwe heup hebben. Daar staat zij voor op de wachtlijst. Het is maar weer afwachten hoe of dit komt. Ik ken voorbeelden van zo'n operatie waarbij het heel goed gaat maar ook een voorbeeld dat het na jaren nog een pijnlijke geschiedenis is.

Dinsdagavond hadden we eerst een bestuursvergadering van Radio Lemsterland. We willen eigenlijk een reportageset aanschaffen maar daar hebben we het geld nog niet voor bij elkaar. Misschien dat het kan met een voorschot op het subsidie van volgend jaar. Daarna ben ik naar Follega geweest, naar een voorlichtingsbijeenkomst over de landinrichting. Het voornaamste vraagstuk is daar of er land tot moeras moet worden gemaakt of niet. Nu hebben we een uitnodiging voor een reisje naar Earnewâld waar een dergelijk project bekeken kan worden. Als onderdeel van het Oranjefeest werd woensdagavond een toneelstuk opgevoerd in de feesttent in Bantega. Altijd gezellig, een goede belangstelling en goed toneelspel. Jelle Wesselius voorspelde dat deze week in Lemmer door de jaren heen te lezen zou zijn dat de wethouders er alle drie waren. Hierbij is hem dan het genoegen van een uitgekomen voorspelling gegund. Voor de volledigheid kan er dan nog bij dat er ook drie Raadsleden waren.

Vorige week schreef ik nog enthousiast over de nieuwe vlaggenmast die op het Gemeentehuis geplaatst was. Donderdag werd die film teruggedraaid. De hoogwerker verscheen weer, de mast werd losgemaakt en op het karretje geladen. We zullen afwachten of hij voor Friesland Vaart weer geplaatst zal worden. Dat moet haast wel. Zou er een constructiefout in gezeten hebben? Op weg naar het postkantoor kreeg ik vrijdagmorgen de groeten van Aaltje en Roely de Jong uit Canada. Van iemand die met een caravan een poosje door dat land had getrokken en ook bij de dochters van Jelle de Jong was geweest. Leuk om wat te horen maar dan bedenk je meteen weer dat je hun met Nieuwjaar weer niets hebt gestuurd terwijl zij zelf altijd wat laten horen. Dit jaar maar eens proberen om wat flinker te zijn.

Vrijdag kreeg ik de stukken voor de komende Raadsvergadering. Tot mijn verwondering was daar de mededeling bij dat Klaus Stender met onmiddellijke ingang had bedankt als fractieassistent voor D66. 'Het zal toch niet om dat gevalletje over het Fries zijn?' schoot mij meteen door de gedachten. Dat kon bijna niet omdat we er toch later nog heel goed over hadden gesproken. Vandaag bracht de Leeuwarder Courant de oplossing: het komt door een regeling die vanuit Duitsland heel streng wordt toegepast. Gewoon onbegrijpelijk.

Hierboven schreef ik over de voorlichting over de landinrichting in Follega.In een fotoboek over Lemsterland kwam ik bijgaande foto tegen. Een opname die omschreven wordt als 'Een karakteristiek molentje bij Follega, niet ver van het Tjeukemeer.' Ook hier langs de Follegasloot staat een en ander te gebeuren. De kaden moeten opgehoogd worden, er zal een haventje gegraven worden en er zal wat aan de aanlegsteigers gedaan worden. Over een dag of tien krijgen we dan een voorproefje met een reisje naar Earnewâld om het moerasgebied daar te bezichtigen.

Zondagmorgen. Toen ik om zes uur opstond hoorde ik telkens lawaai. Dat zou dan wel betekenen dat de mannen van de vuilniswagen er vroeg bij waren. Weer mis; het waren jongelui die op het nieuwe plein aan het voetballen waren. Ik liep even een rondje. Op de terugweg naar huis zag ik dat er een ruit naast het bordes van het Gemeentehuis uit was. Tot een uur of acht gewacht en toen een telefoontje naar het storingsnummer van de Gemeente. Een uurtje later was het dicht gespijkerd.

27-Jun-2002

LEMMER - Zaterdag. Gisteravond werden twee jongelui op de hoek van de Lijnbaan aangehouden en opgeschreven. Het niet dragen van een helm zal hun overtreding wel geweest zijn. Het leek mij toen al wat onrustig bij het kunstwerk op het plein. Vanmorgen werd ik er op gewezen dat een van de kleinere brokken steen al een eindje versleept was. Wat er met een kraan naar toe gebracht is wordt er dus met handkracht weer weggenomen. 'Samen sterk' was met de verkiezingen de slogan van één van de partijen. Dat zal hier wel in praktijk zijn gebracht Waar ik niet mee wil suggereren dat het aanhangers van de betreffende partij zijn geweest die dit hebben gepresteerd. De bierflesjes op de bank onder de luifel maakten duidelijk waaraan ze hun kracht ontleenden. Na de warme dagen in het begin van de week is het weer de laatste dagen wat onstabiel geworden. Vandaag is het ook nogal eens nattig geweest. Nu, om vier uur, komt de zon er een beetje door. Nog niet zo fel dat het zonnescherm uitgedraaid moet worden. Maar hoe mooi het weer een dag of wat geweest is, het is toch aangenaam dat het nu een beetje minder warm is.

Maandag werden dan de grote stenen van het kunstwerk aangebracht. Het kostte een groot deel van de dag om alles op zijn plaats te krijgen. Waren die sterke mannen van gisteravond er toen maar geweest, dan hadden zij zich op het zware materiaal kunnen uitleven. Het was mij al opgevallen dat de waterleiding op het nieuwe kerkhof uitgebreid is met een tappunt halverwege het hof. Daarmee is aan de wens van velen tegemoet gekomen. Het valt niet mee om water mee te nemen van voor bij de urnenmuur naar de achterste graven. Dinsdagmorgen werd mij dit als nieuwtje verteld maar dat was het voor mij niet meer. Wel nieuw was te horen dat het paadje waar fietsers en voetgangers langs kunnen ook verbeterd was.

Dinsdagmiddag kreeg ik een telefoontje of ik lid wou worden van een klankbordgroep die zich moet gaan bemoeien met de komst van een nieuw sociaal-cultureel centrum. Dat heb ik aangenomen, dan ben ik tenminste wat meer betrokken bij een zaak die mij na aan het hart ligt.

Woensdagavond was de jaarlijkse zeskamp Lemsterland. Deze keer op het voetbalveld in Delfstrahuizen. Voor onze buurt hadden we een bijna helemaal vernieuwd team. Ze waren behoorlijk fanatiek maar dat was in de uitslag nauwelijks terug te vinden. Er waren drie deelnemende teams gelijk geëindigd, alle drie met 27 punten. Dan is de moeilijkheid dat de bekers al gegraveerd zijn en er dus voor elke plaats een winnaar moet komen. Hoe de scheidsrechters dat precies doen weet ik niet, maar er worden dan toch nog kleine verschillen gezocht. Op deze manier werd het team van onze buurt vijfde, of zoals we ook kunnen zeggen, de op één na laatste. Maar we hadden in ieder geval een heel gezellige avond achter de rug. Geregeld lezen we over z.g. spooknota's. Mensen die op een slinkse manier worden overgehaald om een advertentie te betalen die zij nooit opgegeven hebben. Donderdag bracht de post mij ook zo'n rekening. Voor een vermelding in een speciale telefoongids mocht ik ? 295.-betalen. Er stond wel netjes bij dat het geen rekening was maar een aanbieding. Maar wie niet oplet kan er zo maar inlopen en het gaat toch om behoorlijke bedragen. Zelf ben ik er ook eens ingetuind. Er werd gebeld om te adverteren in een boekje voor drugsbestrijding. De man had eerder al met mijn moeder gebeld en hij vertelde mij dat zij al wat toegezegd had maar dat ik moest beslissen. Ik wilde mijn moeder niet afvallen en stemde met tegenzin toe. Toen ik haar dat vertelde bleek het heel anders te zitten. Zij had tegen de man gezegd dat ik vast niet zou adverteren. Maar ze kon hem niet best verbieden om mij nog een keer te bellen. Een adres had ik niet, dus het was niet mogelijk om de advertentie te annuleren. Een paar weken later belde de man weer: 'Ik kom morgen met een bewijsnummer en dan moet er meteen afgerekend worden.' Toen heb ik hem gezegd dat ik nooit wat per kas betaalde maar alles over bank of giro. Als een grote gunst mocht dat dan.

De volgende dag kwam hij met een bewijsnummer en de rekening. In het boekje stond uitgebreid hoe slecht het drinken van koffie was. De echte drugs werden alleen zijdelings genoemd. Ik hoorde dat er een kapotte doos met boekjes op het postkantoor aangekomen was. Deze was geadresseerd aan de muziekschool. Die wilde de handel niet eens ophalen omdat het voor de school niet interessant was. Er is nu eenmaal een heel andere band met leerlingen van een muziekschool dan bij het gewone onderwijs. De afspraak was dat de boekjes bij het voortgezet onderwijs zouden worden uitgedeeld. Dit was voor mij reden genoeg om niet te betalen. Dit was immers een wanprestatie. Er volgden verschillende aanmaningen, telefoontjes en dreigbrieven. Ik betaalde niet. Nadat het verscheidene maanden stil was geweest, kwam er een brief van een advocaat. Hij was curator van een stuk of zeven b.v.-tjes waarmee de uitgever failliet was gegaan. Of ik mijn schuld maar even wilde voldoen. Maar bij dit lijstje was de b.v. niet waaraan ik zou moeten betalen. Ik belde naar de curator en gaf de nodige uitleg. Zijn secretaresse gaf mij de raad om alles wat ik haar verteld had op papier te zetten en op te sturen. 'Waarschijnlijk hoort U er dan niets meer van.' Er is intussen bijna achttien jaar overheen gegaan en ik heb niets meer gehoord.

In deze tijd waarin er wat toeristen in Lemmer rond lopen komt het nogal eens voor dat mensen de winkel binnen komen en er zonder wat te zeggen of te vragen weer uit lopen. Heel vervelend, je weet dan geen reden en blijft achter met de vraag wat je anders had moeten doen om deze klant binnen te houden.

Vorige week zondag bemerkte ik dat zulke dingen ook anderen overkomen. Mijn neef uit Heemskerk en zijn vrouw waren bij mij op bezoek. Als gewoonlijk gingen we even wat eten, deze keer bij Les Pays Bas. Aan een ander tafeltje kwamen een stuk of vijf Engelsen te zitten. Zij bestelden wat te drinken. Meteen daarna stonden ze alle vijf tegelijk op en verdwenen. Het personeel stond vreemd te kijken toen ze bij het tafeltje kwamen en daar ineens andere klanten aantroffen. Die andere klanten waren Ulrik Jager en zijn vrouw. Heel toevallig maar wel leuk als je zo je familie onverwacht tegenkomt.

Een paar weken geleden bracht ik briefjes van de buurtvereniging rond. Zo kwam ik terecht aan de Vluchthavenkant van de sluis. Daar waren in de grond wat fundamenten aangebracht. Het was mij meteen duidelijk dat dat het begin van de terugkeer van de stormpaal was. Wetend dat er aan die terugkeer gewerkt werd en zo pal naast de sluis was dit ook geen moeilijke conclusie. Alleen begon ik te twijfelen aan mijn herinneringsvermogen. Voor mijn gevoel stond die paal voorheen aan de andere kant van de sluis.

Deze week bracht Zuid-Friesland de oplossing. De paal is inderdaad aan de andere kant geplaatst dan voorheen. Wel, het is beter dat hij op een wat andere plaats teruggekomen is dan dat hij helemaal niet teruggekomen zou zijn. Tot mijn schande moet ik vertellen dat ik er nog niet weer geweest ben. Als het een beetje meezit dan moet ik daar Zondagmiddag maar eens langs.

02-Jul-2002          

LEMMER - Zaterdagavond . Vanmiddag heb ik twee uur over mijn eten gedaan. Dat betekent niet dat het een diner met vele gangen was. Een rolladeschijf, vier sneetjes brood, een bakje yoghurt en een mandarijntje, Met een kop koffie. Dat het zo lang duurde kwam doordat de winkel goed liep. Bijna als voor mijn ziekte en de herinrichting. Geen wonder ook, met zoveel mensen in Lemmer.

Het was vandaag heel gezellig in ons dorp. De enige klacht die ik gehoord heb was dat je lang alles niet kon volgen doordat er zo veel te doen was. Van huis uit kon ik het trampoline springen volgen en een deel van de kermis zien. Het concert van het Frysk Fanfare Orkest kon ik via de radio volgen. Nu wordt er een grote tent opgezet voor het concert van de Luchtmachtkapel morgenochtend. Het beneemt me een groot deel van het uitzicht maar het is beter dan de nougattent waar ik een paar dagen het zicht op had. Als ik dan vanuit de keuken naar voren keek was het net alsof er een mist hing.

Maandagavond hadden we onze maandelijkse Raadsvergadering. We worden steeds beter in het uitstellen van de zaken. Nu kwamen we er weer niet uit met het appartementengebouw bij de jachthaven. Daar komen achteraf nieuwe eisen van de provincie die veel geld moeten kosten. Daar willen we de Gemeente en dus indirect de inwoners niet voor op laten draaien. Dat er telkens zaken verschoven moeten worden zal ook wel komen doordat we het nieuwe duale stelsel nog niet voldoende in de vingers hebben. We kunnen zaken waar in de commissies veel weerstand tegen is beter maar niet meteen doorsturen naar de Raad om het voorstel daar te laten sneuvelen.

Dinsdag stond er zoveel op het programma dat ik de winkel maar een dag gesloten heb gehouden. Om half tien gingen we vanuit Follega richting Earnewâld om daar het moerasgebied van de Alde Feanen te bekijken. Een mooie omgeving, heel anders dan we ons bij de benaming 'moeras' meestal voorstellen. We weten nu tenminste waar we over praten. Of dit invloed op onze inzichten zal hebben weet ik nog niet. Wij hebben in ieder geval een gezellig reisje gehad met een goede verzorging en duidelijke voorlichting. Een klein uur na thuiskomst was het al weer aantreden, nu voor de vaste commissie van advies voor de bezwaar- en beroepsschriften. Een drietal heel verschillende zaken, waaronder de schorsing van de vergunning voor het aanleggen van de hoofdontsluitingsweg naar het asielzoekerscentrum. 's Avonds was er nog een vergadering van de commissie Kleine Kernen. Die bezoek ik altijd nog voor de krant. Dat is geen politieke commissie, dus daar kan ik ook als Raadslid nog wel een verslag van maken. Het gaat daar altijd heel gemoedelijk met de voorzitters van de vijf verenigingen van Plaatselijk Belang als leden. Ieder probeert de wensen van zijn dorp vervuld te krijgen, maar er is ook de bereidheid om een jaartje te wachten als anders de financiën voor een project in een ander dorp in het gedrang zouden komen. Diezelfde avond hield onze buurtvereniging de jaarlijkse viswedstrijd voor huisvrouwen, Daar had ik dus even naar toe gemoeten voor de prijsuitreiking maar dat is mij helemaal ontschoten, Dat kwam ook doordat de wedstrijd pas voor een dag later in mijn agenda stond. Gelukkig is er altijd wel een ander bestuurslid in de buurt dat dan even invalt. Truus Frankema was winnares geworden en mag nu een jaar lang met de Straatburenbokaal pronken.

Woensdagavond ben ik naar Delfstrahuizen geweest. Met mijn fractievoorzitter Aaltje Pen heb ik daar gekeken bij werkzaamheden die daar in de landerijen gebeuren. Zo kwam ik daar ook weer op weggetjes waar ik nog niet eerder geweest was zoals de Koopmansweg. Daarna nog een vergadering van de tot Ondernemers Vereniging Lemmer omgedoopte Lemster Zaken Club. De belangrijke punten waren al afgehandeld toen ik binnen kwam. Maar het was toch nog even gezellig.

Donderdagmiddag gaven de burgemeester en zijn vrouw een receptie ter gelegenheid van Friesland Vaart en het begin van de vacantieperiode. Ik dacht daar zo even heen te rijden maar dat ging wat minder vlot dan ik verwacht had. Ik meende dat ik in de Bosruiter moest zijn maar daar zag ik niets bekends. Na wat gezocht te hebben reed ik naar huis om het briefje met de uitnodiging. Dat was er niet meer, dat had ik meteen weggedaan toen ik de datum in de agenda gezet had. Een paar tikken op de computer op het Gemeentekantoor gaven de oplossing. Het was niet mijn bedoeling geweest om dit aan de aanwezigen te vertellen maar ik was de eerste keer al gezien en dus werd er gevraagd of ik verdwaald was. 'Ben hâldt alles yn de gaten en hie dy wol sjoen', zei de burgemeester. Gelukkig zijn de verhoudingen in de Raad wel zo dat we met elkaar om zulke dingen kunnen lachen. Overigens zijn er wel meer mensen die eens even verdwalen. Dinsdag in Earnewâld gebeurde dat ook. De groep raakte uit elkaar doordat een paar mensen met een bewoner van het gebied in gesprek raakten. Dat groepje kwam op een verkeerde steiger terecht. Onze kapitein legde daar even aan om ook die mensen weer aan boord te krijgen. Hij werd meteen aangeroepen dat hij daar eigenlijk niet mocht komen. De kapitein nam het voor zijn passagiers op door te antwoorden dat zij daar verdwaald waren. Dat klonk heel anders dan het 'stomkoppen' dat hij zich liet ontvallen toen hij de mensen op de verkeerde steiger ontdekte. Het was wel een staaltje van de concurrentie onder de twintig rondvaartboten die in dit gebied varen.

Vrijdagmorgen werd mij een rouwbrief gebracht van Uilke Dijkstra, een lid van onze buurtvereniging. Vooral zijn vrouw is altijd een trouw bezoekster van onze activiteiten. Een paar minuten later kwamen Boukje Morgan - Meijer en een vriendin een paar foto's brengen. De eerste daarvan laat ik hierbij afdrukken. Terwijl zij met mij naar de achterkamer liepen ging de telefoon. Dat was mijn nicht Alie om te vertellen dat Joop van den Berge 's nachts overleden was. Een vroegere klasgenote die ik later weer tegenkwam bij de Nutsspaarbank voor de jeugdafdeling. Ook in latere jaren trof ik haar vrij geregeld in de zeilweek. Haar eigenlijke werk had zij op het notariskantoor. Later is zij naar 's Hertogenbosch vertrokken. Zij had jarenlang verkering met Piet Stavinga die ook bij ons in de klas zat. Piet is jong overleden en Joop is verder ongetrouwd gebleven.

Vrijdag kwam Friesland Vaart hier echt op gang. Vooral het optreden van de muziekverenigingen en de koren was heel mooi. Ik kon het in stereo beluisteren: live van buiten af en binnen uit twee radio's. Omroep Lemsterland maakte er een reportage van. Onze studio was deze keer ingericht in een caravan van de Gemeente. Vandaag is er ook nog uitgezonden vanaf de Prinses Margrietsluis met een impressie van de fakkeloptocht, een herhaling van gisteravond en natuurlijk alles wat zich daar op de sluis afspeelde. Dit was voorlopig de laatste uitzending van de lokale omroep. Onze medewerkers gaan ook met vacantie maar over enkele weken hopen we weer verder te gaan., graag met wat meer medewerkers erbij. Er wordt nu ook weer een studiootje ingericht. Daarvoor hebben we een ruimte in het Flevohuis kunnen huren. Zo'n muziekavond voor de deur is ook een beetje een reünie. Je ziet allerlei bekenden voorbij komen. Een groet, een praatje, verschillende herinneringen komen weer boven. Ik kreeg nog een bliksembezoekje van oud-secretaris Leendert Maarleveld. Zijn vrouw is nog altijd lid van het Lemster Wiven koar. Ook Wegener Sleeswijk kwam vlug even naar de gezondheid informeren. Hij weet dat ik de combinatie van namen en gezichten niet gemakkelijk maak en fluistert altijd even 'Sleeswijk'.

De eerste van de foto's die Boukje Meijer mij bracht is over een somber onderwerp. De brand van de garage van Boersma. Dat zal in de zomer van 1928 geweest zijn. Ik herinner mij dat mijn grootmoeder en mijn moeder wel vertelden dat zij in de nacht van de brand, terwijl het hartje zomer was, de wintermantels achter uit de kast hadden gehaald voor zij naar de brand gingen. In de muur van de nieuwe garage was een steen ingemetseld met de vermelding 'Lyckle Boersma Augustus 1929'. Later werd dit de smederij van Gort, nu staan op die plaats de aanleunwoningen. Op deze foto zien we twee uitgebrande auto's. Er stond ook een auto van de Centrale Bakkerij in maar die was er net op tijd uitgereden. Met die auto werden wekelijks de afnemers buiten Lemmer bezocht. In de uitgebrande garage zien we links vooraan politieman Gerardus Wierdsma; rechts staat Pier Meijer, de vader van Boukje. De middelste man moet dan welhaast Doede Kok zijn want hij en Wierdsma vormden destijds de Lemster politiemacht. Het moet wel een felle brand geweest zijn als we deze foto zo zien. Nu zullen de blusmiddelen toen ook nog niet zo geweldig zijn geweest. Er is mij wel eens verteld dat Menno van der Hoff tijdens de brand nog in de banketbakkerij is geweest. Die stond toen vol rook want er was een gezamenlijke muur. Dat was begrijpelijk omdat bakkerij en garage indertijd beide eigendom waren van de familie Van der Hoff die ook Hotel Boersma, tegewoordig grandcafé De Faam, bezat.

09-Jul-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Zo juist een verrassing. Terwijl ik een klant hielp kwamen er nog een paar mensen binnen. Toen ik opkeek bleek het bekend volk te zijn. Metje van oom Koert met haar zoon Jan, kleinzoon Jasper en schoonzuster Akke. Een bliksembezoekje maar toch even fijn. Als je er dan later over nadenkt besef je dat je van die tak van de familie al vijf generaties hebt gekend. Dat doet je dan ook beseffen dat je langzamerhand tot de ouderen behoort, ook al voel je je nog zo jong en al ben je dan ook nog aardig actief. Het is vandaag een stuk rustiger in Lemmer dan een week geleden met Friesland Vaart. Toch waren het heel gezellige dagen in Lemmer. Zondagmorgen was het concert van de Luchtmachtkapel. Daar heb ik niet veel van gezien omdat dat mij te veel tijd zou kosten. Ik wilde namelijk ook de tentoonstelling over de boten in de Oudheidkamer nog zien en voor beide had ik geen tijd. De tentoonstelling was wel de moeite waard; er was ook nog een video over de Jan Nieveen. It Lemster Fiifgea is zo'n pumt waar je ook nog eens wat oud-Lemsters kunt treffen. Deze keer was er een dochter van meester Van der Loon met haar man. Inmiddels ook al in de tachtig. Zij was blij dat ze met een van de muzikanten mee kon rijden naar haar geboorteplaats.

Maandag werden alle sporen van het feest weer weggewerkt. De meeste schepen waren ook weer verdwenen en in Lemmer werd het weer rustig als meestal. 's Middags hadden we een eerste gesprek van de klankbordgroep die gaat meedenken over de huisvesting van het sociaal-culturele werk. Toen ik van die bijeenkomst terug kwam stond er een betonnen paal aan het begin van de Vissersburen, op de rand die de vroegere loop van de Rien moet aangeven. De volgende dag werden er nog een paar geplaatst. Op de voorlichtingsavonden voordat de herinrichting begon werd er nog gesproken over het plaatsen van bolders. Dat leek gevaarlijk om over te struikelen. Dit is veiliger en ik denk ook historisch meer verantwoord. Het is alleen jammer voor sommige fietsers. Die dachten blijkbaar dat het een fietspad was en dat werd dan braaf gevolgd.

Het verenigingswerk van de hervormde kerk wordt binnenkort ondergebracht in het gebouw van de drukkerij. Us Haven aan de Nieuwburen is daarom verkocht. Onze buurtvereniging hield daar één keer in de week een peutermorgen. Die moest per 1 Juli ook verdwijnen en zo lang er nog geen ander onderdak is zou het speelgoed bij mij in de garage. Ik ben er van geschrokken hoeveel spul of er loskwam. Dat moet ik eerst in de hoeken wegwerken, eerder kan mijn auto er niet meer in. Die auto had ik in het Achterom neergezet maar omdat mijn vrijstelling voor de blauwe zone alleen voor de Nieuwburen geldt heb ik hem dinsdagmorgen om zes uur deze kant maar uitgehaald. Je weet het nooit met die verscherpte controle.

In de loop van de dag werd ik er op gewezen dat er een poosje geleden een schrijven is gekomen dat Lemmer zijn postkantoor houdt. Daar was in onze krant nog niets over geschreven. Dat is waar, maar eigenlijk zou het ook geen nieuws moeten zijn. Het zou gewoon moeten zijn dat in elk dorp zo'n voorziening is. Wij hebben hier geluk mee maar b.v. in Echtenerbrug kun je lang niet meer voor alle diensten terecht. 's Avonds belde Hidde de Blauw. Hij is nu weer thuis in zijn eigen huis nadat hij een poosje in een verzorgingshuis is geweest. Hij was al weer vol belangstelling naar het verloop van Friesland Vaart. Toen ik even later het zonnescherm opdraaide kwamen een paar Duitsers vragen waar ze een coffeeshop konden vinden. Ik heb hun toen meteen maar gezegd dat wij hier zoiets niet hebben en vooral ook niet willen hebben.

Woensdagmiddag kwam Zuid-Friesland. Bij mijn column ontdekte ik een verkeerde foto. Een foto die ik een jaar geleden een keer bij mijn verhaaltje had. Waarschijnlijk hebben beide foto's hetzelfde codenummer gekregen en heeft de computer de oude foto naar voren gehaald. Blijft over de vraag hoe dit mogelijk is; de oude foto had al lang gewist moeten zijn. Op Internet stond de goede foto er wel bij. Woensdagmiddag kwam er een vrouw om gebakjes. Bij het betalen legde zij haar bloemen even neer. Een poosje later vroeg een klant of iemand z'n bloemen vergeten had. Ze lagen er nog, wel drie bosjes. Tot Vrijdag heb ik ze in een emmer water laten staan. Toen ze 's middags nog niet opgehaald waren heb ik er een bos van weggegeven en de rest zelf in vazen gezet.

Het was deze week toch telkens raak met achtergebleven spullen. Dinsdag was er al een paraplu achtergelaten en in de steeg vond ik een plastic dolk en een grote bal. De laatste zal wel over het dak geschopt en zo achter de gesloten deur terechtgekomen zijn.

Woensdag en donderdag was er actie bij de trap van het bordes van het Gemeentehuis. Weer een stuk straat er uit. Er was daar een putje vergeten te plaatsen en dat is nu in orde gemaakt. Zo blijft er werk maar dat is toch niet helemaal de bedoeling. Volgens de laatste berichten komt de vlaggenmast na de bouwvakvakantie weer terug.

 Vrijdagmorgen bracht Omrop Fryslân het bericht dat Freark Dam 's nachts overleden was. Ik heb hem maar een paar keer ontmoet. Hij gaf mij toen de indruk van een heel innemend mens. Dam was ook altijd heel belangstellend naar mijn vader. Ik denk dat zij elkaar kenden uit de tijd dat mijn vader in Oosterzee ventte en Dam daar zijn werk bij de zuivelfabriek had. Daarnaast waren er de vele columns 'Sa sydlings' en later 'Sa tydlings' in de Leeuwarder Courant. Een verlies voor het Friese literaire wereldje.

16-Jul-2002

LEMMER - 'Op de markt is uw gulden een daalder waard'. Het zal wel waar zijn, ik heb niet veel ervaring met de prijzen op de markt. Misschien dat ik er een keer of vijf wat groenten gekocht heb toen er een kraam met groenten en fruit voor het Gemeentekantoor stond. Maar toen kwam er een groentewinkel op de Nieuwburen. We zijn er altijd vanuit gegaan dat we onze inkopen in Lemmer moeten doen. We leven hier met elkaar en samen moeten we onze gemeenschap dragen. Dus ging onze klandizie voortaan naar die nieuwe buurman.

In mijn diensttijd ontstond het fenomeen weekmarkt in Lemmer. Op de donderdagmiddagen. Ik kreeg er vrij enthousiaste verhalen over te horen. Toen ik een week verlof bijeen gespaard had, kreeg ik de kans om dit ook een keer mee te maken. Het was gezellig, mijn vader stond er ook met ijs en.....het was aan de Kortestreek.

De Rien werd gedempt. De Schanswinkeliers waren bang dat hun straat een verlaten, dood stuk van Lemmer zou worden. Zij richtten een vereniging op en sloegen terug, onder andere met een reclamecampagne. 'In de Schans kunt U nu rustig lopen, ook kunt U daar van alles kopen'. Deze winkeliers hebben zich geweldig ingespannen om de Schans levendig te houden. Ik herinner mij hun enthousiasme toen wij ons kantoortje van de Nutsspaarbank daar openden. Wij werden ook lid van die vereniging. Op de vergaderingen mocht ik de spaarbank vertegenwoordigen. Dat hield meteen in dat ik, als er weer eens een verzoek naar de Gemeente moest, de eer kreeg zo'n brief te schrijven. Ondertussen hadden de Schanswinkeliers een mooi succes geboekt: de weekmarkt werd naar de Schans verplaatst! Oppervlakkig zou je verwachten dat winkeliers een markt zo ver mogelijk bij zich vandaan zouden willen houden. 'Stel je voor dat ik een kraam voor de deur krijg die mijn eigen handel verkoopt,' zou een voor de hand liggende uitspraak kunnen zijn.

Zo ligt het niet. Mijn vader was indertijd lid van de Centrale Vereniging voor de Markt-, Straat- en Rivierhandel en penningmeester van de afdeling Lemsterland, de voorganger van de Centrale Vereniging voor de Ambulante Handel. Zo kregen wij ook het blad 'De Koopman' van die vereniging. Af en toe stond daar een bericht in over het verplaatsen van een markt. Altijd weer waren het de winkeliers die zich verzetten omdat zij de markt niet wilden missen. De markt bracht gezelligheid, extra mensen in de buurt en de kans dat deze ook eens een winkel binnen liepen, hetzij op de marktdag, hetzij later.

De Schans had de markt toegewezen gekregen als tegemoetkoming bij het dempen van de Rien. De winkeliers daar zagen het als een 'eeuwigdurende toestand. Dat was het niet. Er waren geen afspraken voor de tijd gemaakt. Dat was ook niet zo erg nodig. De markt genoot een goede belangstelling en het ging de in de Schans gevestigde zaken ook niet slecht. De kramen stonden van het Gemeentekantoor tot garage Weber. Er was zelfs een wachtlijst want er moesten niet te veel kooplui komen die dezelfde waren aanboden. De marktkooplui lieten zich wel eens horen. Ze waren toch niet meer zo tevreden met hun plaats. De Kortestreek werd genoemd en toen het gebied van het vroegere tramstation werd ontwikkeld liet men daar het oog op vallen. Het kwam er niet van, de toezegging aan de Schanswinkeliers lag er en.... Beloofd is beloofd.

Twee jaar geleden had ik op donderdagmiddag een boodschap in de Schans. Er stonden niet veel kramen en ik maakte tegen iemand de opmerking dat de meeste marktkooplui maar laat waren. 'Dit is alles, meer komt er niet,' was het antwoord. De mensen in de Schans wilden graag meedraaien met de herinrichting van het centrum. Als door dat werk ergens wat opgeknapt is, dan is dat zeker in de Schans. Maar zo lang die straat op de kop stond moest de markt een andere plaats hebben. Dat werd de Kortestreek. Het beviel goed, bij kooplui en publiek. Ook om de winkeliers aan de Kortestreek mag het wel zo blijven. De Gemeenteraad krijgt het laatste woord. Zal die een besluit nemen tegen de wil van zoveel inwoners? Het is haast niet te verwachten.

16-Jul-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. We wisten dat het zou gebeuren. Toch was het nog onverwacht. Vanmorgen vroeg had ik al even bij de fontein gezien. Alles was nog in orde, alleen zaten er veel natte voetafdrukken op de rand. Halverwege de morgen was het beeld helemaal veranderd: de fontein spoot weer maar de bak was vol schuim dat in de loop van de morgen steeds hoger kwam. De jeugd sloeg er eens wat in om, het schuim vloog in het rond. Onze verwachting dat de shampo of wasmiddelen al klaar stonden, was dus uitgekomen. Na de middag stroomde het water niet meer en zakte het schuim weg. We wachten af hoe het verder gaat. In ieder geval valt dit meer onder kattenkwaad en dat is altijd beter dan vernielingen.

Maandagmorgen werd er weer een stuk van de Nieuwburen afgesloten. Er werd nog een put bijgemaakt in het midden van de straat. Dat kostte zo ongeveer de hele morgen. Het betekende dus opnieuw een halve dag met praktisch geen klanten. In de hoek voor de steeg bleef telkens water staan. De stenen lagen daar wat lager, anders kon de deur er niet overheen. De oplossing werd gevonden: een stuk onder van de deur af en de stenen omhoog. Er kwamen twee man. Ze leenden een schroevendraaier van mij maar de pennen wilden niet uit de scharnieren. Geen wonder, die waren er in geen twintig jaar uit geweest. Dan moest er maar gezaagd worden terwijl de deur er nog in zat. Dat zou door één man gedaan worden. Het duurde een hele tijd, totdat het zaagje brak. Er zat toen nog maar een kort sneetje in het hout. Het was bijna etenstijd en zo ging het werk om half twee weer verder. De stekker kwam weer in het stopcontact. Nu was het karwei in een paar minuten geklaard. Het eerste zaagje was dus blijkbaar erg stomp geweest. De volgende dag werd het stukje straatwerk aangepakt. Een flinke m 2 waar drie of vier man omheen lagen; dat was zo maar klaar.

Een paar weken geleden was er een nieuwe deklaag op de brug aangebracht. Dat was niet erg gelukt, als de brug omhoog ging viel er telkens weer een deel van het aangebrachte materiaal af. Maandagavond werd het flink aangepakt. Er werd tot laat doorgewerkt. De bomen bleven omlaag, de lichten knipperden. Dat bleef zo de hele nacht. De volgende morgen om zes uur zag ik de eerste auto's al rechtsomkeert maken. De fietsers lieten zich niet zo gemakkelijk opkeren. Een enkeling fietste een eindje om, anderen legden hun fiets plat op de brug en kropen onder de bomen door. De meeste kozen voor de looppaden over de brug die buiten de bomen om te bereiken zijn. Om een uur of negen was ook deze stremming weer voorbij. Van de bloembakken lag er Dinsdagmorgen één om. Iemand van het personeel van Joost Visser zette hem later overeind.

Woensdagmiddag kreeg ik bezoek van Metje. Meinze en Akke waren met haar meegekomen en zo hebben we een poos gezellig zitten praten. Voor Met was het einde van haar jaarlijkse logeerpartij in Lemmer weer in zicht. 's Avonds heb ik ruimte gemaakt in de garage in het Achterom zodat de auto er weer in kon. Dan neem ik niet langer onnodig parkeerruimte in beslag. Voordat ik de auto wegbracht heb ik eerst nog een kijkje genomen bij de werkzaamheden voor de dijkverzwaring. Er begint nu wat tekening in te komen. Je kunt je een beetje voorstellen hoe het er daar straks uit zal zien. Er ligt buiten de hekken toch nog wel een flink stuk strand. We zullen hopen dat alles daar het volgende seizoen weer in orde is.

Donderdag zag ik de fontein voor het Gemeentekantoor voor het eerst in werking. Lang duurde dat niet en Vrijdagmorgen werd mij verteld dat de pomp het water te snel wegpompte zodat het bassin leeg raakte.

Vrijdagmorgen kwam Ieke de Boer langs. Hij lichtte de moeilijkheden nog eens toe die een gehandicapte ondervindt als hij zich door Lemmer beweegt. Het was overigens niet allemaal ellende wat hij te vertellen had. Zo houdt hij zich tegenwoordig bezig met het fotograferen van de schepen in het Dok. Hij probeert die foto's dan aan de opvarenden van die schepen te verkopen. Niet om er zelf beter van te worden. De opbrengst stelt hij beschikbaar aan de Wereldwinkel. Je moet maar op het idee komen. Aan de vooravond van de bouwvakvakantie was er Vrijdag braderie in Lemmer. Ik kreeg de indruk dat het niet zo erg druk was. Er stonden ook minder kramen dan anders; de Gedempte Gracht werd niet gebruikt en ook op de Schulpen stond niets.

De opbrengst van het standgeld op de braderie is voor de Stichting Gondelvaart. Deze verdeelt dat geld weer onder de buurtverenigingen. Een welkome aanvulling voor de kassen van deze verenigingen. Na afloop van de braderie blijft er altijd het nodige afval achter. De Gemeente wil dat wel opruimen maar daar moet voor betaald worden. Om dat te besparen gaan leden van de buurtverenigingen bij toerbeurt het terrein van de braderie aanvegen. De praktijk is dat dit een karweitje voor de bestuursleden of hun partners is. Deze keer was onder andere onze vereniging aan beurt en zo gingen we Vrijdagavond samen aan het vegen. Ik ben blij dat ik weer in staat ben om hieraan mee te doen. Een heel verschil met een jaar geleden; toen kon ik zo ver niet eens lopen.

Het is wel gezellig werk, je hebt eens contact met mensen van de andere buurtverenigingen. Ondertussen krijg je ook van mensen die langs lopen het nodige commentaar. Het meest wordt gevraagd of je soms veroordeeld bent tot een werkstraf. Op de terugweg kwamen we tot de ontdekking dat één van de afsluitpalen in de Schoolsteeg was blijven staan. Dat was te gevaarlijk. Er zou bij donker wel eens een auto tegen aan kunnen rijden. Dan zou men de Gemeente aansprakelijk kunnen stellen. Ik heb toen de auto opgehaald, het paaltje losgeschroefd en thuis in de steeg neergezet. Vanmorgen een telefoontje naar het storingsnummer van de Gemeente. Zo wisten ze waar het ding stond en konden ze het meteen ophalen toen om vijf uur de Kortestreek afgesloten werd.

 Boukje Meijer bracht mij laatst een paar foto's waaronder een van Excelsior. Zij noemde wel een paar namen maar ik wou er graag meer bij hebben. Ik kreeg de ingeving om eens te kijken in het boekje dat werd uitgegeven ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de harmonie. Dat was raak want op blz. 10 staat een vergrote afdruk van deze foto. Daarnaast staan alle namen van de leden van het korps. Ik ben zo vrij die opsomming hierbij te gebruiken. De foto is gemaakt bij een concours in Pingjum waar Excelsior een eerste prijs behaalde.

Op de onderste rij v.l.n.r. zien we Lenos, Jelle Bakker, Seerp de Blauw, Coenraad de Vries, Piet Bakker, Bertus Lemstra, Hendrik v.d. Bijl en Willem de Blauw.

Op de tweede rij Klaas de Boer, Hendrik M. de Blauw, Harm de Boer, Theunis Visser, Roel Zeilstra, Lourens de Rook, Hendrik Visser, Anne Zeilstra, Reitze Lemstra, Gerbrand Kokje, Harm Lemstra en Bouke Meijer.

De derde rij wordt ingenomen door Tiede Prakken, Durk v.d. Bijl, Jurjen de Rook, Lubbert Coehoorn, Dirk de Boer, Kees Lemstra, Klaas Verbeek, Minze Zeilstra, Johannes Coehoorn, en Hendrik Koehoorn.

Op de vierde en bovenste rij staan Trinus de Blauw, Hidde Visser, Johannes Coehoorn, Wiebe Visser, Fokke Hofman. Dat zijn de mensen links van het vaandel. Rechts daarvan Johannes Wouda, Rienk Coehoorn, Drost, Jelle Hendriks Visser.

Het valt op dat er veel gelijke familienamen bij zijn. Begrijpelijk. In de tijd dat Excelsior nog op Zondagmorgen in de bewaarschool reperteerde zag je soms bijna complete gezinnen die kant uit lopen. Iets anders dat nu opvalt is dat er geen dames bij het korps te vinden waren. De muzikale kwaliteiten die de vrouwen hadden gingen dus toen blijkbaar verloren.

23-Jul-2002                                                 

LEMMER - Zaterdagavond. Als ik ga zitten om de wekelijkse column te schrijven hangt er een donkere, dreigende lucht boven Lemmer. Ik meen de eerste regendruppels al te horen. Het carillon speelt er tussendoor. De wijze van een skûtsjesilersliedje. Toch nog wat luchtigs. Dat hebben we wel nodig want ook figuurlijk hangt er weer een dreiging boven Lemmer. Naar aanleiding van een schrijven met een kaartje dat ik toen gekregen had schreef ik een paar weken geleden dat het postkantoor open zou blijven. Deze week kwam er een heel ander bericht in de publiciteit. Voor 2005 het postkantoor dicht en de diensten ergens in een zakenpand ondergebracht. Als dat doorgaat wordt het weer een nieuwe slag voor ons dorp. 'Zo lang er leven is, is er hoop,'wordt er dan gezegd. Daar zullen we, daar moeten we in dit geval ook maar vanuit gaan. Na de vacanties zal het wel los gaan: brieven van de Gemeente en verschillende belangengroeperingen naar Postkantoren B.V. Misschien ook nog wel naar leden van de Tweede Kamer of de regering. Alle mogelijkheden moeten aangegrepen worden. We moeten ook maar doen alsof we succes van deze acties verwachten. Anders is het al bij voorbaat verloren. Maar we weten allemaal dat het maar heel zelden gelukt om de plannen van instanties als Postkantoren B.V. te stoppen of zelfs maar bij te buigen. Nog maar kort geleden is door de Raad bezwaar gemaakt tegen het inkrimpen van de postdiensten in Echtenerbrug. Als antwoord komt er dan een standaardbrief. Daarin wordt gezegd dat het allemaal wel meevalt, dat er binnen een afstand van enkele kilometers wel een punt met het volledige dienstenpakket blijft bestaan. Ga het maar niet nameten, dan klopt het niet helemaal. Misschien dat de plannenmakers rekenen met afstanden hemelsbreed, in de praktijk gaat het om de afstanden langs de wegen. We hebben op school dan wel geleerd dat de kortste afstand tussen twee punten een rechte lijn is, maar zo eenvoudig werkt het in dit geval niet.

Deze week was er weer zo'n voorbeeld in het nieuws van de onmacht waarmee we nog altijd tegenover veel grote instellingen staan. De proefboring naar gas onder het Tjeukemeer vanuit Doniaga gaat door, ondanks de bezwaren van de inwoners van Follega en Doniaga.

Hierboven noemde ik de postkantoorplannen een nieuwe slag voor ons dorp. Het lijkt er op dat Lemmer dezelfde kant opgaat als Oosterzee enkele jaren geleden. Toen verdween daar ook het een na het ander. In Zuid-Friesland van vorige week werden het vertrek van de SNS bank, arbeidsbureau en Randstad genoemd met de verminderde service van de V.V.V. Daarnaast hebben we ook het verdwijnen van het busstation uit het centrum, de verminderde service die de overgebleven banken verlenen en de hogere kosten die zij berekenen, het (tijdelijk) verdwijnen van De Helling en het practisch onbereikbaar zijn van het centrum voor verkeer uit de richting Gaasterland. Allemaal minpunten dus voor Lemmer dat een aantal jaren geleden nog zo welvarend leek.

Terwijl ik dit opschrijf klinkt uit de radio weer een van de liedjes over het zeilen. Met als refrein: 'Al slacht de wjerljocht yn de mêst, wy hâlde de skoaten altyd fêst!' Zo moeten wij ons ook maar opstellen en proberen de zaken waar het hier om gaat zo lang mogelijk vast te houden en er het beste van te maken.

Zo ben ik dan langs een omweg bij het skûtsjesilen terecht gekomen. Woensdag pakte Lemmer daar de kop van het klassement. Om kampioen te worden zou het voor Lemmer het beste zijn dat de rest van de wedstrijden maar afgelast werd. Het was immers een heel wankele koppositie met 0,1 punt verschil met nummer twee. Vandaag werd mijn vrees bewaarheid. Bij een drijfpartij bij Stavoren duikelde Lemmer naar een vijfde plaats. Zo blijft de spanning er wel in want volgens de berekening van Omrop Fryslân is de helft van de deelnemers nog kanshebber op het kampioenschap. Heel erg theoretisch. Als je er vanuit gaat dat de koplopers alles tegen hebben met strafpunten en slechte plaatsen dan is er nog veel mogelijk. Nuchter bekeken zal het toch tussen de nu eerste vijf gaan. Vandaag zagen we Lemmer afzakken van de eerste naar de vijfde plaats. Het omgekeerde is ook mogelijk, al weten we allemaal dat de weg omlaag altijd gemakkelijker is dan die omhoog.

De laatste dertig jaar ben ik niet bij het zeilen geweest. Daarvoor was ik meestal op de Westdam met Pieter Koopmans die veel meer van het zeilen wist dan ik. Nadat de route verlegd was zodat de skûtsjes niet meer in de havenmond kwamen ben ik er, mee door de veranderingen thuis, niet meer geweest. Toen de LE 50 terug was konden we als Raadsleden daar een middag mee naar de wedstrijd. Omdat ik mijn vader niet alleen wilde laten ging ik niet mee. Er volgden vier jaar dat ik uit de Raad was en dus geen uitnodiging kreeg. Maar nu heb ik de kans weer en ben ook van plan om die te nemen.

Het onderschrift bij de foto van de fontein deed mij Woensdag even schrikken. Men zou wel eens een verkeerde conclusie kunnen trekken. Bij voorbeeld dat de grappenmaker met de shampoo dezelfde was als de voorspeller ervan. Om zo zijn eigen voorspelling waar te maken. Wie mij wat beter kent zal begrijpen dat het zo niet ligt. Zelfs al zou ik aardigheid hebben aan zoiets dan ben ik nog te gierig om daar geld aan te besteden. Na de shampookuur was de fontein een poosje buiten werking. Deze week heeft hij nog zo'n anderhalve dag gespoten, toen was het weer afgelopen. Geen wonder dat Ieke de Boer deze week in een open brief aan de Gemeenteraad schrijft over 'tonnen voor een fontein die na een dag spuiten al moe was.' Hij zet dat af tegen het onderhoud van de straten. Oppervlakkig gezien geef je hem gelijk, maar die fontein is weer uit een ander potje betaald dan het onderhoud van straten en wegen. Dat neemt niet weg, nu de fontein er eenmaal is, hij wel meer moet doen dan er alleen maar mooi liggen te zijn.

Deze week bracht Geert van der Wal mij wat gegevens over het postkantoor in Lemmer. 'Prachtig in de kom van Lemmer gelegen' noemt hij het. Daar kunnen we het allemaal wel mee eens zijn. Op 28 September 1906 werd de bouw van dit kantoor gegund aan de laagste inschrijver, G.S. Kijlstra in Drachten. De aannemingssom was fl. 27.983.--. Het gebouw werd op 8 Mei 1908 in gebruik genomen. De ontwerper ervan was de Rijksgebouwenmeester. Zijn naam weten we op dit ogenblik niet. Het ontwerp werd gemaakt naar het voorbeeld van het postkantoor in Joure. Er moest alleen meer ruimte in zitten. Geert van der Wal bracht mij wat historische gegevens over het Lemster postkantoor. 'Prachtig in de kom van Lemmer gelegen', zoals hij het noemt. Daar kunnen we het allemaal wel mee eens zijn. Op 28 september 1906 werd de bouw van het kantoor gegund aan de laagste inschrijver, G.S. Kijlstra van Drachten. De aannemingssom was fl. 27.983. Nog geen twee jaar later, op 8 Mei 1906, werd het gebouw in gebruik genomen. De ontwerper ervan was de Rijksgebouwenmeester. Zijn naam is nog onbekend. De opdracht was dat het kantoor in Joure als voorbeeld moest dienen. Er moest alleen meer ruimte in zitten.

De brieven voor Lemmer moesten voortaan niet meer via Amsterdam maar via Heerenveen verzonden worden. Die weg over Heerenveen was overigens niet de enige weg waarlangs de post in Lemmer terecht kwam. Uit gegevens blijkt dat in 1887 de postrit Zwolle - Blokzijl werd doorgetrokken naar Lemmer. Een ander wetenswaardigheidje is dat in 1901 de tram Joure - Lemmer ook werd gebruikt voor postvervoer, de Rijdende Trampost. De post werd door de besteller onder het rijden van de tram gesorteerd.

We kunnen het wel heel toevallig noemen, maar op de laatste van de foto's die Boukje Meijer mij bracht staat het postkantoor ook. In de steigers. De foto moet dus tussen 1906 en 1908 gemaakt zijn. De manier waarop het steigerwerk hier in gebruik is zou nu vast niet meer toegelaten worden. Het is jammer dat we niet van de overkant op het gebouw zien, dan wisten we beter in welk stadium de bouw is. Het zicht op het kantoor is ook nog minder doordat er gebouwd werd achter de rooilijn van wat er al stond.

Op de voorgrond zien we een stukje van ons huis. 'Rijwielen en motoren, reparatiewerkplaats, K. Veenstra A.zn.' vermeld het uithangbord. Dat was dus in de tijd dat Keimpe Veenstra hier in fietsen en dergelijke handelde. De man werd 'Daarom' genoemd en we vinden hem onder die naam ook terug in het boekje 'Ach, ach, flau Bouk'.

In het volgende pand, later getrokken bij de textielzaak van Van Schoot, zal toen de familie Jorna gewoond hebben. Ik meen dat die meer in de juweliersbranche zaten. Het uithangbord van Van Schoot meldt dat er bedden, matrassen en manufacturen te verkrijgen zijn.In het hotel zit hier nog de familie Van der Hoff. Verderop is eigenlijk alleen het tegenwoordige pension duidelijk zichtbaar, toen vast nog bewoond door de familie Sleeswijk. Op de achtergrond de toren van de Gereformeerde kerk, een beetje aan het oog onttrokken door hoge bomen.

31-Jul-2002

LEMMER - Zaterdagavond. We hebben het einde van de Lemster zeilweek weer te pakken. Straks nog een paar knallen van het vuurwerk en dan is het achter de rug. Het is wel gezellig geweest maar hier in het centrum is er niet veel van te merken. Dat was voorheen wel anders. Vooral op de beide zeildagen was er soms geen doorkomen aan. Nu was het enige dar je ervan merkte dat er wat meer toeristen op pad waren dan tot nu toe. Vanmiddag speelde er een bandje in de buurt. Na een optreden op het Burgemeester Krijgerplein leek het er op dat ze verder zouden gaan op het Fedde Schurerplein, maar dat kwam er niet van. Nu staat er een rodeo-stier opgesteld op het Fedde Schurerplein. Tot nu toe heb ik nog niemand gezien die het erg lang op de rug van het beest volhield.

 We zitten in de vier weken waarin de winkels op zondag open mogen zijn. Vorige zondagmiddag kwam er iemand in de winkel in gezelschap van vier mensen die het goed aan te zien was dat zij tot de verstandelijk gehandicapten behoorden. De begeleidster gaf mij een briefje met het verzoek om dat voor te lezen. Er stonden maar een paar regeltjes op. 'Sta op één been een zwaai..... houdt elkaar bij de hand anders val je..... En je krijgt....? Enthousiast voerden ze alle vijf de opdracht uit. De begeleidster gaf mij een aardappel uit een metalen korf die zij bij zich had. Dat was mijn beloning maar ze zei er bij dat ik nu ook wat moest geven. Zij wees op de aardappel. Die moest ik dus teruggeven. Het ging erom wie de meeste aardappelen bij elkaar kreeg. Er zullen dus wel meer groepen op weg zijn geweest. Deze mensen vermaakten zich kostelijk maar er gaat dan wel een en ander door je heen. Het is een geluk dat zulke mensen tegenwoordig een goede verzorging genieten. Achteraf had ik er spijt van dat ik hun niet even getrakteerd had. Met een kleinigheid had ik hun een plezier kunnen doen. Maar zulke dingen gebeuren zo onverwacht dat je nauwelijks beseft wat het is en dan zijn ze al weer weg.

Verschillende deuren in huis sloten niet goed meer. Nadat ik een paar maanden bij Tiemo Snijders op de wachtlijst had gestaan hadden we een afspraak gemaakt voor maandagmiddag zes uur. Om één uur was hij er al; de afspraak die hij voor het begin van de middag had gemaakt ging niet door en zo kon ik opschuiven. Anderhalf uur later sloot alles weer goed. Je hebt er wat rommel van, het kost wat geld, maar je hebt er ook alle dagen weer genot van. In de loop van de middag reed een politieauto met loeiende sirene voorbij. Later hoorde ik dat dat wat te maken had met een autoroof op Spannenburg. Gelukkig zijn de rovers gepakt, al heeft het dan wel voor achtervolging en opschudding gezorgd.

Dinsdagavond liep ik een rondje om het Dok en nog even door naar de oude haven. Het was er heel gezellig met veel schepen. Dan begint het gevoel dat we midden in de kermisweek zitten er toch wat te komen. Erg druk was het langs de Streken overigens niet. Je kon zo doorlopen en dat zijn we wel eens anders gewoon geweest. De terrassen waren ook lang zo vol niet als we andere jaren wel eens gezien hebben.

Woensdagmiddag was dan de eerste zeilwedstrijd bij Lemmer. Het was nauwelijks te merken in het centrum. Voorheen waren het zo rond een uur of half twee allemaal mensen die met een klapstoeltje op weg waren naar de Westdam. Nu zal er wel veel langs de Rondweg gaan, vooral omdat de wedstrijden wat verder weg gehouden worden en de meeste mensen vanaf de Industrieweg gaan kijken. Je kunt natuurlijk ook gewoon thuis blijven en luisteren naar Klaas Jansma bij Omrop Fryslân. Hij ziet soms meer dan alle mensen op de dijk tezamen en hij leest ook nog de gedachten van de schippers. Hij doet mij denken aan Han Hollander, voor de oorlog voetbalverslaggever. Die kon ook een verslag geven waar mensen die maar net wisten dat voetbal met een bal gespeeld werd, door geboeid werden. Helaas is Hollander, een Jood, ook niet teruggekeerd uit het concentratiekamp. Van Klaas Jansma hoorde ik deze middag ook een nieuwe beschrijving van het IJsselmeer: het was 'brokkelich'. Donderdagmiddag ben ik dan wel het IJsselmeer op geweest maar ik weet nog niet wat Klaas daarmee bedoelde. Woensdagavond maakte ik een rondje over de kermis. Er stonden flink wat attracties maar echt druk was het niet. Misschien was ik ook te vroeg; het uitgaansleven begint tegenwoordig veel later dan voorheen.

Donderdag was het dan de wedstrijd die door de Lemster commissie wordt georganiseerd. Ook de dag dat we met de Raad met de LE 50 de wedstrijd zouden bijwonen. Het is niet mijn gewoonte om ergens laat te komen maar deze keer was ik de laatste. Kwart over één varen stond in de uitnodiging maar even over enen gingen we de haven al uit. Bij het ronden van het eindje heb ik me geërgerd over de toestand daar. Het hokje onder de graffiti.  Er wordt wel eens geklaagd dat Lemmer van zee af geen mooi aanzicht heeft met de industrie. Ik heb er donderdag op gelet, maar dat aanzicht valt wel mee. In mijn vorige periode in de Raad heb ik verschillende keren aandacht gevraagd voor het eindje. Met name voor het herstel van het houtwerk. Het is ondertussen nog veel nodiger geworden dat er wat aan gedaan wordt en ik denk dat we het er in November met de algemene beschouwingen maar weer eens over moeten hebben.

We waren met zeven van de vijftien raadsleden aan boord, waarvan zes met partner. Een goede gedachte van het college is geweest om ook de griffier, die per 1 september begint, uit te nodigen. Zo konden we mooi informeel kennis maken. De wedstrijd was niet bijzonder spannend. Lemmer lag wel in de voorste gelederen maar helaas niet op nummer 1. Toch was het heerlijk om na zoveel jaren er weer eens bij te zijn en voor het eerst mooi aan de rand van het wedstrijdveld te liggen. Bovendien heb je de kans om elkaar ook eens van een andere kant te leren kennen dan altijd bij vergaderingen.

Op de terugreis stond de burgemeester aan het roer. Ik kreeg de indruk dat hij daarvan genoot. Wat mij betreft hadden we na afloop nog wel een slag over het IJsselmeer kunnen maken. Dan hadden we niet zo lang hoeven te wachten voorat we geschut konden worden. Toen de aak op zijn plaats lag (voor mij altijd nog de droge hoek bij De Rook voor) kwam zo waar Hennie Kingma nog even aan boord. Hij ontkende meteen maar dat hij alles van de Lemster vissersvloot afwist, maar gaf wel toe dat hij er veel vanaf weet.

Vrijdag de laatste skûtsjewedstrijd op het Sneekermeer. Nog een theoretische kans op het kampioenschap voor Lemmer. De eindstand werd een vierde plaats. Natuurlijk waren we niet voldaan. Ale Zwerver viel dus net buiten de krans. Maar een vierde plaats betekent toch dat tien schepen minder goed hebben gepresteerd. Dit seizoen geen strafpunten. Dat heeft dus het kampioenschap niet gekost. Dat veertien niet-aftrekbare punten veel invloed op de eindstand kunnen hebben heeft Joure dit jaar ondervonden. Deze week heb ik niet veel oud-Lemsters gezien. Eigenlijk kreeg ik vanmiddag pas de eerste in de winkel. Een zoon van Nanne Verhoeff die voorheen in de Dubbelstraat woonde. De meeste van de mensen die in het verleden ieder jaar terug kwamen zijn intussen overleden of te oud om de reis nog te maken. Donderdagmiddag kunnen er nog wel mensen aan de deur geweest zijn, maar toen zat ik dus op de LE 50. In deze week mis ik ook altijd nog bij de brug de Ald-Lemmer van Anne Rottiné, maar we weten dat die niet meer terug komt.

06-Aug-2002

LEMMER - Zaterdagavond. Met het oog op een te verwachten drukke dag was ik vanmorgen een half uurtje vroeger opgestaan. Zo liep ik om vijf uur even de Nieuwburen op. Hier en daar klonk nog gepraat en op het Burgemeester Krijgerplein werd gevoetbald. Aan het geluid van brekend glas te horen met bierflesjes. Die zijn daar niet op berekend en dus lagen later overal glasscherven. Het was maar goed dat ik vroeg was want het begon in de winkel al gauw te lopen. De hele dag bleef het gezellig druk en toen ik zo straks het geld telde was het meer dan op de zeildagen van de SKS. Nu is het al enkele jaren zo dat dit wat omzet betreft de drukste dag van het jaar is. Op straat was het ook te merken. Er kwam weer veel meer verkeer door Lemmer dan we het laatste jaar gewoon zijn. De brug stond vaak op en dan stonden de auto's tot aan het andere einde van de Nieuwburen.Het is vermakelijk om te zien hoe de een na de ander die niet over de brug moet een uitweg zoekt tussen de bloembakken door. Het verschil in verkeersgedrag is dan ook goed te zien. Sommigen sluiten de inrit van de Gedempte Gracht helemaal af, anderen laten zoveel ruimte dat het verkeer die kant uit door kan rijden.

Maandagmorgen werd ik er voor zessen al uit gebeld.Het was niet zoals ik verwacht had dat het brood extra vroeg gebracht werd maar het was al een vroege klant. Het werd een warme dag en alles was een stuk rustiger. Aan één kant kwam het mij wel goed uit want het laatste stukje voor de krant moest nog uitgewerkt worden. Het was het laatste stukje dat ik op het oude kantoor van Zuid-Friesland inleverde. Deze week is de redactie verhuisd naar de Lijnbaankant van het gebouw.Dat is op de plaats waar voorheen Atte Knol woonde, iemand die werkte in de drukkerij van Fa. Koopman en Knol die toen in het gebouw gevestigd was. Knol was ook oproeper bij boelgoeden. In het laatst was hij erg astmatisch. 's Avonds stond hij soms urenlang te hoesten tegen de muur van het Gemeentehuis.Ook als het al ver over achten was en niemand meer op straat mocht komen. Het was voor de Duitse bezetters blijkbaar duidelijk dat deze man geen spion was maar alleen op straat was omdat het in huis voor hem te benauwd was.

Deze weken ligt het politieke werk praktisch stil. Dinsdagmiddag kwam mij in gedachten dat er stukken lagen voor een vergadering van de commissie beroep- en bezwaarschriften. Een blik in de agenda leerde mij dat ik nog tien minuten speling had. Het was genoeg om nog als eerste van de commissie aan de overkant te zijn. Dat is het voordeel als je zo dicht bij de bestuurscentra woont. De kelder van het Gemeentekantoor was in de warmte een aangename vergaderplaats. Toen ik er kwam beëindigden B. en W. daar net de collegevergadering, toen wij klaar waren stonden de leden van het presidium al te wachten om onze plaats in te nemen.

'Iedereen loopt, fietst, rijdt en parkeert waar het hem of haar uitkomt,' schreef ik een poosje geleden over het verkeer in het centrum. Dat is nog altijd zo, al lijkt het dat de auto's al wat meer volgens de regels geparkeerd worden. Woensdag zag ik een slecht voorbeeld. Twee politieagenten fietsten dwars over het pleintje voor het Gemeentehuis. Helemaal niet erg, maar ik heb wel eens de opmerking gehoord: 'Hwat de Juten meie, mei ik ek.' Als er haast is om bij een melding te komen mag een agent zich wel vrijheden veroorloven, maar ik had niet de indruk dat dat toen het geval was. 's Avonds maakte ik een rondje om het Dok. Het was er vrij rustig maar meestal tref je toch wel bekenden waar je even een praatje mee kunt maken.Zo niet, dan is het toch goed voor mij om een eindje te lopen; de dokter in Heerenveen heeft het mij vorig jaar ook aangeraden.

Donderdagavond ging ik naar het oude kerkhof. Het was heel ander weer geworden en niet helemaal droog. Het viel mij op dat het rustig was in de bomen. Geen vogel te bekennen. Alsof ze wisten dat ik in de laatste commissievergadering gemeld heb dat ik klachten had gekregen over het bevuilen van de grafstenen. Maar wat is het rustgevend om zo een half uurtje rond te dwalen tussen de graven van familie, bekenden en vroegere collega's. Het laatste jaar ga ik ook altijd even langs het graf van Johan Bosma. Wat is het jammer dat hij de uitslag van de verkiezingen niet meer heeft meegemaakt. Wat zou hij ervan genoten hebben dat zijn partij van de vijfde plaats in één keer de op een na grootste is geworden.

Vrijdag kwamen de eerste gemeentelijke stukken al weer binnen. Voor de commissievergaderingen op 12 en 15 augustus. Dat zal dan voor een avond in de komende week een vergadering van onze raadsfractie betekenen. Zo komt er dan weer een eind aan onze rustige weken. Erg kan ik het niet vinden.

De post bracht een brief van de 96-jarige Poppe Kok, een oud-Lemster die in Amsterdam woont. Hij komt even terug op de foto van de bouw van het postkantoor. Daarbij schreef ik ook over Keimpe Veenstra, die Daarom genoemd werd en die ook voorkomt in het boekje 'Ach Ach, flau Bouk. Kok schrijft dat hij in Amsterdam kontact kreeg met de familie Bakker, een schippersfamilie. Die mensen hadden via een zuster van Jelle Kalsbeek (de overgrootvader van o.a. Jelle, Peter, Hendrik en Jan Hak) een familieband met Lemmer. Zij vertelden hem dat ze een neef in Lemmer hadden, Veenstra, die fietsenmaker was. Kok kende geen fietsenmaker met die naam. Toen hem werd uitgelegd waar die neef woonde was zijn commentaar: 'Dy man hjit Daarom!' De Bakkers stikten bijna van het lachen en vertelden dat die naam kwam van de naam van Veenstra's schip 'Waarom,...daarom." Achteraf herinner ik mij dat mijn vader mij dezelfde uitleg ook gegeven heeft. Als je zoiets niet direct opschrijft dan verdwijnt het naar de achtergrond van je geheugen totdat het je ineens weer verteld wordt.

Een foto van het skûtsjesilen kan deze week nog wel. Het is nog maar net achter de rug. Daarom een foto die ik jaren geleden vanaf de Westdam nam. In de tijd dat de route nog door de Werkhaven ging. We zien hier twee skûtsjes, de ene recht voor het eindje van de dam, de andere nog op weg daarheen. Op het eindje volgt het publiek de verrichtingen van de schepen. Het zijn in ieder geval skûtsjes van de SKS want de IFKS bestond in die tijd nog niet.

13-Aug-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Vanmorgen lag er extra veel afval onder de luifel tegen het Gemeentehuis. Dat zal dan de oogst zijn van het gratis 'concert' waar wij gisteravond van konden genieten. Het was de laatste tijd wat rustiger geworden met de luide muziek. Vaak maar korte 'uitzendingen'. Gisteravond duurde het een paar uur voordat het weer rustig was. Vanmorgen had ik het resultaat dus al gezien maar even over zessen was er al iemand van de Gemeente aan het vegen. De man was niet voor niets vroeg opgestaan, er was genoeg op te ruimen. Vanmorgen vond ik een opmerking van mijzelf terug in Gehoord en Gezien in de Leeuwarder Courant. Een bewijs voor mij dat Feike Wouda mijn columns leest en dit is voor hem weer het bewijs dat ik zijn stukjes lees. Alleen moet hij mij niet te vaak citeren want dan krijg ik de indruk dat ik belangrijk ben en dan is er het gevaar dat ik eigenwijs wordt.

Maandagmorgen hingen er meteen al donkere luchten boven Lemmer. Het duurde tot de middag voorat er een dikke bui losbarstte. Het was wel tekenend voor het weer dat ons deze week te wachten stond.

Zondag lag de paal met het bord van de invalidenparkeerplaats naast het Gemeentekantoor omver. Hij was netjes aan kant gelegd. Ik was eerst van plan om hem in de kelder te brengen maar dat leek mij te zwaar. Er maar op gokken dat niemand het in zijn hoofd haalt om het ding te water te gooien. Dat viel goed uit. Maandagmorgen lag het nog precies op dezelfde plaats. Om half elf keek ik of de paal al weggehaald was. Tot mijn verbazing stond alles weer op zijn plaats. Of het dezelfde paal was weet ik niet; hij kan ook omgeruild zijn. In de werkplaats bij Pasveer zijn altijd wel wat borden in voorraad. Gebruikt materiaal wordt daar dan weer opgeknapt of voor een ander doel geschikt gemaakt.Op de introductiedag voor Raadsleden zijn we daar ook wezen kijken. De 30-km borden stonden toen dreigend klaar. In een gesprek met de buurtagent voor ons buitengebied stelde ik dat je achter deze borden 60 km mag rijden. Ze staan immers aan beide kanten en als je dat optelt kom je op 60. De goede man was het niet met mij eens. Het is ook maar net van welke kant je het bekijkt. Wie zich aan de aangegeven snelheid houdt heeft de kans dat opgevoerde brommers hem voorbij gaan.Gelukkig heeft de politie geen tijd om zulke onzinnige bepalingen te handhaven. Iemand met wat verantwoordelijkheidsgevoel kan zelf wel uitmaken wat op een bepaald moment een veilige snelheid is. Hiermee was ik even afgedwaald van mijn onderwerp, het bord bij de invalidenparkeerplaats. Wat ik daarmee wilde zeggen is dat dit het goede voorbeeld is van hoe de zaken aangepakt moeten worden. Schade zo vlug mogelijk herstellen, rommel direct opruimen. Dan is er ook geen kritiek meer te horen uit de bevolking zoals nu over de niet-werkende fontein wel het geval is.

Woensdagmorgen was het mistig. Daar kijk je vreemd van op want dat verwacht je nu nog niet. Maar zo'n ochtendmist betekent meestal dat het later op de dag mooi weer wordt. Dat werd het ook, tenminste het begin van de dag. Wij zijn er hier nog goed voor weggekomen, andere plaatsen hebben heel wat meer regen en onweer te verstouwen gehad. Met als sprekend voorbeeld Wommels waar de Freulepartij voor het eerst in 100 jaar om het weer niet op 1 dag afgewerkt kon worden. Om maar niet te spreken van de schade aan de landbouw in het Noorden van Fryslân. De woensdagavond was, net als de voorgaande avond, bestemd voor het lezen van de stukken voor de commissievergaderingen. Zo na de vakanties is er heel wat opgespaard. De heer Franzen, die ons wegwijs probeerde te maken in het duale stelsel, beloofde dat we voortaan de helft minder papier zouden ontvangen. Tot nu toe heb ik dat voordeel van het dualisme nog niet gezien. Overigens heb ik van de veranderingen van het nieuwe stelsel wel wat gemerkt; of dat nu verbeteringen zijn waag ik nog te betwijfelen. Maar misschien komt er in de loop van de tijd nog wel eens wat goeds uit.

Donderdagmiddag vroeg iemand in de winkel of de naam Brouwer mij wat zei. Met die vraag kon ik verschillende kanten op. Verschillende families Brouwer heb ik gekend. Het bleek te gaan om bakker Johan Brouwer en zijn familie. Daar wist ik dus wel een en ander van. De klant was een zoon of een kleinzoon van Wiebe Brouwer en Akke de Beer. Die vrouw schreef wel verhalen in het Fries. Als ik mij goed herinner kindervertellingen.

 's Avonds heb ik gebeld met Poppe Kok in Amsterdam waar ik vorige week een brief van kreeg. Hij legde mij uit dat hij een broer is van onze vroegere postbode Hendrik Kok, Hendrik en Martsje, de geitenhouders bij de trambrug. Zo hadden we direct wat aanknopingspunten. Kok vertelde van een kennis van zijn broer en schoonzuster van de Shetland eilanden. Hendrik stuurde daar ieder jaar een kalender heen en na het overlijden van zijn broer heeft Poppe die traditie overgenomen. Toevallig kende ik die man. Ik heb hem wel eens bij Hendrik en Martsje getroffen als ik daar kwam voor de foardrachtekriich waar Kok altijd jurylid bij was. Naast het weer is de euro het meest besproken onderwerp in de winkel. Eigenlijk altijd negatief en eindigend met de opmerking dat het leven na de invoering van dit geld een stuk duurder is geworden.

Vrijdag kreeg ik een partijtje zoetwaren binnen. Daar waren ook wat blikjes cola en sinas bij. Kort voordat de euro werd ingevoerd moest ik de prijs van die artikelen verhogen van een gulden naar 1.15; na 1 januari had ik van de 1.15 0.55 euro gemaakt. Op de rekening van vrijdag zag ik ineens advies verkoopprijzen van 1.00 en 1.05 euro staan. Zou ik dus zeven maanden te weinig berekend hebben? Dat viel mee; de inkoopprijs lag zo dat ik gemakkelijk voor 0.55 euro kon verkopen, ook nu nog. Dan heb ik nog de gebruikelijke opslag. Als ik zonder meer op de adviesprijs was afgegaan was ik dus ook 'duurder door de euro' geworden.

De hierbij afgedrukte foto kreeg ik van Griet, de vrouw van Jaap Aukema. Een stukje van de nog open Rien op een heel opvallend punt. Het punt waar Spinhuispolle en Achterom samen kwamen. Daar was aan de waterkant een verlaagd stukje, een 'stap' genaamd. Daar kon je gemakkelijk bij het water komen om dat te gebruiken voor alles in de huishouding waar schoon water niet zo belangrijk voor was. Men was aangewezen op het regenwater uit de bak en de voorraad daarvan was vaak niet genoeg voor de grote gezinnen. Meestal woonden die mensen dan ook nog in kleine huizen zodat het dak niet veel water opleverde. Er was wel de mogelijkheid om water te kopen, maar dan moesten er natuurlijk wel een paar centen zijn. Het stap was verder ook wel de plaats waar men zich van versleten spullen ontdeed. Er dreef soms heel wat voorbij in de Rien; wat meteen zonk kwam bij het baggeren wel boven water. Heel mooi kunnen we hier zien hoe de walbeschoeiing uit verschillende materialen bestond. Hier zijn drie soorten zichtbaar. Misschien hadden de eigenaren wel verplichting voor het onderhoud van een stuk wal.

Op de linkerkant zien we het begin van de rij huisjes die langs het water stonden. Van het eerste staat de deur open. Daar kun je mooi zien hoe de gangen van de huizen er toen meestal uitzagen. Het bovenste gedeelte wit, het onderste stuk donker, meest bruinachtig, geverfd. Dat donkere gedeelte liep bij de deur omhoog. Dat zal wel practische redenen hebben gehad zoals de kans dat men bij de deur steun zocht tegen de muur. Het volgende pand is de timmerwinkel van Bosma. Aan de dakgoot zien we de z.g. potjes waaraan leidingen voor elctriciteit of telefoon waren bevestigd. In de woningen naast de timmerwinkel woonde de familie Bosma en daar was ook het kantoor te vinden. Het verhaal rond het maken van deze foto is even interessant als dit weerzien van een oud stukje Lemmer. Jan van Steen, een nu 88-jarige achterneef van Griet Aukema, was al jong wees geworden. Hij kwam in een soort internaat of weeshuis terecht. Daar golden strenge regels en flinke straffen. Vakanties konden alleen buiten het tehuis worden doorgebracht als er familieleden waren waar de kinderen terecht konden. Die had Jan niet en dus niet uit in de vakantie. Hij moest de volle vier weken thuis blijven want dat was meteen de straf omdat hij in het geheim op de fiets naar Zandvoort was geweest.

Meneer De Jong, directeur van het opleidingsschip voor de binnenvaart Prins Hendrik, kwam echter met de mededeling dat hij wel werk voor deze jongen had. Dat was dus mee op het schip en dus toch nog een zekere vorm van vakantie. Eén van de jongens op de bank in het midden van de sloep is genoemde Jan van Steen, de anderen zijn zonen van De Jong.

21-Aug-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Door de warmte van de laatste dagen worden de meeste mensen wat loom. Maar anderen lijken er extra actief door te worden, Vanmorgen goed half zes werd er tenminste al volop gevoetbald op het Fedde Schurerplein. Daar word je dorstig van en het duurde niet lang voordat ik de eersten in de winkel kreeg om blikjes en flesjes drinken. Terwijl ik dit zit te schrijven vertelt Omrop Fryslân dat er vannacht tegenover het postkantoor gevochten is met als resultaat één gewonde. Gelukkig heb ik er niets van gehoord. Als je het wel hoort ga je er onwillekeurig heen. Dat geeft natuurlijk niets, de hulpverleners zijn er wel vlug bij en wat heb je er aan om de ellende van een ander te zien. Vanmorgen was het behoorlijk druk. Om twaalf uur leek het erop dat ik te weinig brood zou hebben. De verleiding is dan groot om er nog wat bij te bestellen maar ik ben zo verstandig geweest om dat niet te doen. Zoals te verwachten was werd het vanmiddag een stuk rustiger. Geef de mensen eens ongelijk dat ze op het warmst van de dag de schaduw of het strand opzoeken.

Maandagavond zijn we weer begonnen met het werk voor de Gemeenteraad. De eerste bijeenkomst van commissie I. Met de wethouders op de publieke tribune. Dat heeft mij niet voldaan. Ik zie de tegenspelers liever aan tafel zitten. In de rondvraag heb ik verschillende vragen ook maar niet naar voren gebracht; er komt toch geen antwoord op en daarom lijkt het mij beter om het maar in de vorm van schriftelijke vragen aan het college te doen. Maar we zijn in ieder geval zo ver gekomen dat er weer een paar onderwerpen naar de Raadsvergadering van volgende week maandag kunnen om besluiten te nemen.

Dinsdagavond was er een man op het kerkhof die de graven van de geallieerde vliegers steen voor steen langs ging. Na een poosje kwam hij mij vragen of er hier veel gevochten was in de oorlog. Ik kon hem vertellen dat het hier meest uit het IJsselmeer geborgen vliegers betrof. De man pochte wel over het onderhoud van het hof en daar kon ik het alleen maar mee eens zijn.

Woensdagavond zijn we kalmpjes aan weer los gegaan voor Radio Lemsterland. We hebben voor het eerst een vergadering van het dagelijks bestuur gehouden in ons nieuwe onderkomen. We hebben namelijk een ruimte gehuurd in het Flevohuis. Een beetje verloren stukje ruimte maar voor ons doel wel geschikt. Er moet nog wat worden schoongemaakt en gewit en dan hebben we in ieder geval een plaatsje waar wat montagewerk gedaan kan worden. Daar kunnen we ook wel mensen ontvangen voor een interview. Ik verontschuldigde mij dat ik er op de eerste schoonmaakavond niet kon zijn maar dat werd ook niet van de voorzitter verwacht. Dat kan wel zo zijn maar ik wil mij ook niet overal aan onttrekken. Onze eerste uitzending in het nieuwe seizoen wordt de Raadsvergadering van Maandag 26 Augustus en dan volgt waarschijnlijk de reportage van de Triathlon. Bij voldoende belangstelling zullen we ook een cursus opzetten voor mensen die als vrijwilliger de omroep willen komen versterken.

Donderdagmiddag hoorde ik dat er een nieuwe huurder in de vroegere garage van Aukema komt. Die stond leeg nadat Wassink vertrokken is, naar ik meen naar het industrieterrein. Dit zal dan iemand uit Emmeloord zijn die er een soort showroom van gaat maken. Iemand uit de meubelbranche die voornamelijk in tafels schijnt te handelen.

Donderdagmorgen spoot onze fontein zowaar weer! Met een enkele onderbreking is hij vandaag al voor de derde dag actief. Met het warme weer draven er wel eens een paar kinderen doorheen maar ook ouderen vinden er een koel plaatsje om even te zitten om wat te eten. 's Avonds vergaderde commissie II.Daar ging ik naar toe als Raadslid om de besprekingen te volgen. We kunnen elkaar in de commissies ook vervangen. Een regeling die in deze periode weer wat uitgebreid is. Voorheen konden raadsleden en fractieassistenten elkaar voor een hele vergadering vervangen, nu kunnen we ook punt voor punt wisselen. Voor Gemeentebelangen is Corrie van Deursen lid van deze commissie. Zij was verhinderd en Aaltje Pen kwam in haar plaats. Van haar had ik weer één punt overgenomen en zo vullen we elkaar mooi aan. Buiten de vergadering kwam vanzelfsprekend ook de herleving van de fontein ter sprake. Ik werd beschuldigd dat ik de oorzaak van het lange stilliggen was. Ik zou de schuimparty veroorzaakt hebben door er flessenvol shampoo in te legen. Daardoor was de zaak ontregeld. Dat men zoiets zegt is het bewijs dat men mij niet goed kent. Ik ben nu eenmaal te zuinig om zulke dingen uit te halen. Als ik het al zou willen. Maar het is mooi als je ondanks de verschillen van inzicht op politiek terrein toch zo met elkaar kunt omgaan. Een ogenblik later kun je dan wel weer verschillende standpunten innemen, als de verhoudingen privé goed zijn kun je elkaar ook op politiek terrein beter vinden.

Vrijdagmiddag trouwden Siemen van der Veer en Agaath de Haan. Kinderen uit families die ik goed ken. Siemen kende ik al als kleine jongen. Zijn moeder was toen penningmeesteres van onze buurtvereniging. Onze bestuursvergaderingen waren vaak bij hen thuis. Ook na deze bestuursperiode was en is de familie Van der Veer trouwe bezoekers van onze activiteiten. Siemen komt er ook wel eens met zijn Agaath. Agaath zie ik altijd in de eerste plaats als kleindochter van Hermen en Agatha Bijlholt. Mijn herinneringen gaan nog een generatie verder terug. Dat was in de dertiger jaren toen Antoon Bijlholt een bedrijf hier op de Nieuwburen had dat we nu een installatiebedrijf zouden noemen. Toen werd er meer reclame gemaakt met zinkwerk, kachels en dergelijke, hoewel er ook al 'aanlag van gas en waterleiding' op de ramen stond. We zagen deze mensen dagelijks want zij hadden een werkplaats in de Dubbelstraat. Later woonden ze hier tegenover, waar buurvrouw Zeldenrust nu woont. Hun zoon Herman woonde ernaast, in het huis waar buurvrouw Noppert nu woont. Zo hebben we ook hun kinderen, waaronder Boukje, de moeder van Agaath, zien opgroeien. Aan de kant van de familie De Haan heb ik ook Agaath's overgrootouders nog gekend. Die woonden op het Turfland, in de verbouwde boerderij naast de kerk van de Gereformeerde Gemeente. Van deze mensen wist ik eigenlijk alleen dat het een vissersfamilie was en dat mijn vader wel bij hen gevist had. De meeste kontakten had ik via de politiek met Agaath's vader Wietze. Niet altijd even hartelijk maar steeds weer in vrij goede harmonie eindigend. Als schoolmeisje kwam Agaath vaak bij mij in de winkel en aan dit alles denkend besloot ik om Vrijdagmiddag de vlag maar even uit te hangen. Een kleine attentie die zij zelf misschien niet eens hebben gezien maar even goed gemeend. Uiteraard heb ik de Friese vlag gebruikt; het was tenslotte de dochter van de voorzitter van de Afûk die trouwde.

Deze keer een foto waar heel wat over te vertellen zou zijn. Maar dat doen we een andere keer wel eens, dan zetten we dezelfde foto nog eens in de krant met wat uitleg er bij. Nu volsta ik met te zeggen dat het hier gaat om een stukje van het centrum van Lemmer waar in 70 jaar - de opname is uit de dertiger jaren - toch heel wat veranderd is. Daar ergens links van de brug is de plaats waar nu de hierboven genoemde fontein te vinden is.

28-Aug-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het is zo juist begonnen te regenen. Dat zal wel het einde van de handel betekenen. Zo is het tenminste meestal. Als er geen mensen op straat zijn wordt het met de handel ook niets. Vanmorgen voor zessen was er al weer een groepje jongelui in de weer op het Fedde Schurerplein. Er werd deze keer niet gevoetbald; praten en muziek maken leek hun voornaamste bezigheid te zijn. Verschillende jongens kwamen blikjes drinken halen. Die verkoop ik dan met gemengde gevoelens. Je weet immers dat het allemaal extra werk betekent voor de mensen van de reinigingsdienst. Alle blikjes komen op straat terecht. Dat is heel begrijpelijk want soms moet je wel vijf meter lopen naar een afvalbak. Deze knapen waren nog tevreden met sinas en cola. Er zijn er ook heel wat, ook van de toeristen, die om bier vragen. Daar zou ik heel wat van kunnen verkopen. Maar uit principe hebben we nooit bier willen verkopen en daar breng ik ook geen verandering in. Als ik bier zou gaan verkopen zou ik meewerken aan overtreding van het verbod om alcoholhoudende dranken op straat te gebruiken. Het is tenslotte een regeling waar we indertijd in de raad met volle overtuiging voor zijn geweest.

Maandagmorgen was de schilder hiernaast bij Dijkstra bezig met de jaarlijkse onderhoudsbeurt van het verfwerk. Nu had ik al jaren geleden afgesproken dat ze dan ook bij mij langs zouden komen. In de praktijk was het daar nog nooit van gekomen maar nu ging het dan door. 's Middags werd er een begin gemaakt, de volgende morgen werd het afgewerkt. Zo moet het er dan weer een jaar tegen kunnen. Maandagavond heb ik gebeld met een Van der Werff in Zevenhuizen. Hij had een mailtje naar de krant gestuurd. Dat had de redacteur aan mij gegeven om te proberen aan 's mans verzoek te voldoen. V.d. Werff is op zoek naar een artikel in twee afleveringen over de gebeurtenissen met Engelandvaarders op het Tjeukemeer in oktober 1940. De titel is 'Het drama op het Tjeukemeer en het is ondertekend met K. Dat moet dus Klijnsma wel zijn. Het verhaal moet kort na de oorlog in onze krant hebben gestaan.Het zou best kunnen zijn dat iemand de artikelen heeft uitgeknipt. Ik zou het op prijs stellen om dat even te ontvangen om er een kopie van te maken. De vragensteller heeft er vooral belang bij omdat er materiaal van zijn grootvader, eigenaar van een scheepswerf in Echtenerbrug, bij betrokken was. In 'Straatnamen zijn ook .... Monumenten' heb ik er wel gegevens over gevonden en als het bedoelde artikel niet boven water komt stuur ik de man daar een afdruk van.

Dinsdagmiddag was er een vergadering van de commissie voor de bezwaar- en beroepschriften. Twee zaken, waarvan er één uitgesteld werd. Zo bleef er alleen een zaak over waarvan de afloop te voorspellen leek. Dan lijkt het overdreven dat daarvoor zes mensen van de commissie voor in actie moeten komen. Maar als er een dwaling door rechtgezet kan worden is het kosten en moeite waard. De avond heb ik voor een groot deel in het gemeentehuis doorgebracht. Zonder het gevaar om er weer opgesloten te worden. De geluidsinstallatie in de raadszaal moest bijgesteld worden voor de uitzending van Radio Lemsterland de komende maandag. Om het geluid te controleren moest er buiten afgeluisterd worden. Eerst namen we daar een stuk uit het Burgerlijk Wetboek dat daar op tafel lag voor. Imke de Vries las voor maar toen die aan beurt was om buiten te luisteren nam ik dat over. Na nog een stukje wetboek vond Wierd Miedema dat we het wel wat gezelliger konden maken. Zo maakten we er een samenspraak van. Eerst wat opmerkingen over de ronde van Nederland of hoe de nieuwe naam daarvan mag zijn. Nog wat luchtige opmerkingen over de politiek er achteraan. Allemaal onzin, maar toen Imke en Jan Gils terug kwamen konden zij vertellen dat alles perfect was doorgekomen.

Woensdagmorgen liep Jack Cramer even binnen. Hij had een opmerking over de foto van de Rien en de Weverswal. Daar had ik geschreven over het verschil in de stukken walbeschoeiing. Hij had daar een oplossing voor die mij heel aannemelijk lijkt. Daar was indertijd een invaart, 'dea gat' in de volksmond. Het was de plaats waar de praam van de reiniging aanlegde. Ik herinner de verhalen daarover van mijn vader. In het bijzonder hoe de mensen die daar werkten op zaterdagmiddag de zaak schrobden. De askarren werden dan meteen ook gereinigd. De veronderstelling van Cramer was dat met het dempen van deze aftakking van de Rien een ander soort damwand was gebruikt waardoor het op de foto wat rommelig lijkt.

Zuid-Friesland liet ons woensdagmiddag schrikken met een serie negatieve artikelen over Lemmer. Het is goed dat verschillende mensen hun gal eens hebben kunnen spuien. Maar nu moet dat ook weer een keer afgelopen zijn. Als we alles negatief bekijken gaan we steeds verder achteruit. Ik ben mij bewust dat ik mij in deze column ook wel eens negatief heb uitgelaten. Bij zijn afscheid zei wethouder De Haan nog dat die stukjes zijn adrenaline gehalte omhoog stuwden. Nu, het zij allemaal zo. We moeten toch verder. Op veel gebieden is het uithuilen en opnieuw beginnen. Proberen om de lichtpuntjes, die er toch altijd nog zijn, te zien en er wat van te maken. Als ik dan naar mijzelf kijk, hoe beroerd ik er een jaar geleden voorstond en hoe goed het nu is. Zowel lichamelijk als zakelijk. Vorig jaar had ik overal moeite mee. Als ik mijn bijdragen naar de redactie bracht kwam ik doodmoe thuis. Blij als onderweg iemand mij aansprak of bij een etalage doen of die mij interesseerde. Het was een mogelijkheid om stil te staan en op adem te komen. Nu speelt dat niet meer en dat geeft je dan de moed om ook op ander gebied weer wat aan te pakken.

Lang heb ik getwijfeld of de winkel wel weer open kon. In een slapeloze nacht viel toen het besluit hoe ik het zou proberen. In het eerst ging het heel moeilijk. Geen wonder, door ziekte lange tijd gesloten en toen alle ellende rond de herinrichting er overheen. In het eerst heeft het er geld bij gekost maar nu zijn de omzetten weer redelijk, al zal het oude peil wel nooit meer bereikt worden. Daarnaast heb ik dan het voorrecht dat ik sinds een paar maanden de gemeenschap via de Raad weer mag dienen. Bij dit alles denk ik vaak aan de woorden van mijn vader toen hij met een gebroken heup op de vloer lag: 'Trochsette, de kop net hingje litte!' Zo zullen we de zaken waar de afgelopen weken negatief over geschreven werd ook moeten aanpakken. Proberen de achteruitgang in positieve richting om te buigen.

Toen ik woensdagavond bij het Schippersinternaat vandaan kwam had ik die verschillende artikelen nog in mijn hoofd. Zo reed ik in gedachten het oude bekende paadje langs. Pas op de Schulpen drong het tot mij doordat ik fout zat. Ik had er niet veel trek in om nog een rondje door Lemmer te rijden. Er was geen mens te zien, helemaal geen verkeer. Ik besloot het er op te wagen en de brug vanaf de verkeerde kant te nemen. Toch was het gezien door iemand bij de brug. Zo kreeg ik vrijdagmorgen van een klant te horen dat ik nog niet goed wist wat eenrichtingverkeer betekend. Wel, dat weet ik heel goed, ook dat zulks niet het goede voorbeeld is dat een raadslid behoort te geven. Maar op dat ogenblik was het daar wel te verantwoorden, afgezien van de overtreding.

Donderdagmiddag hebben we vanuit het Kritebistjûr een gesprek gehad met iemand van Hospitality Consultants, het bureau dat bezig is met het onderzoek hoe het met de accommodaties moet na het verdwijnen van De Helling. Ook daar is het een zaak van uithuilen en opnieuw beginnen. We wachten vol spanning af wat het resultaat van dit onderzoek zal zijn.

06-Sep-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het is vandaag gezellig druk geweest. Nu, om vijf uur, ben ik wat brood betreft uitverkocht. Dan is het tijd om aan Lemmer door de jaren heen te beginnen. Als het enigszins kan moet het vandaag nog zo ver mogelijk op papier. Dan is er morgen weer tijd om te lezen. Voor maandagavond moet ik nog een dik dossier doornemen; dat moet dan morgenochtend gebeuren. Maandagmorgen zou ik naar het gemeentekantoor. Voor de deur trof ik Ids Leeuw. Hij ging mee naar binnen voor een kopje koffie en om even bij te praten. Hij mag dan wel geen raadslid meer zijn, hij leeft nog volop mee en 's avonds was hij op de publieke tribune. Ik had die morgen trouwens nogal wat aanloop van mensen die wat voor de raad wilden vragen of zeggen. Het kost tijd, maar we stellen het als fractie wel op prijs. Zo kun je een beetje te weten komen wat er onder de inwoners leeft. De televisie bracht een rechtstreeks verslag van de verhoren over de zogenaamde bouwfraude. Natuurlijk wist iedereen dat er bij een aanbesteding vooraf gepraat werd en dat zulks de opdrachtgever geld kostte. Dat is ergens met de kosten voor het uitrekenen van een groot bestek ook nog wel te verdedigen. Als het omkoperij wordt, gaat het te ver. De grens is op dat terrein snel overschreden. Er is mij indertijd in de bakkerij ook wel eens wat geboden. Daar ging het meestal om de koop van een bepaalde hoeveelheid broodcrŠme of kunsthoning. In gedeelten af te nemen en na afname een bedrag per kilogram als korting terug. Het werd meestal contant uitbetaald en verschillende vertegenwoordigers verklaarden mij gek omdat ik zulk geld in de kas deed. Volgens hen kon ik dat geld zelf wel in mijn zak steken. Ik ben nog altijd blij dat ik mij daar niet toe heb laten verlagen. Maar gesteld dat ik een gezin en een krappe beurs had gehad, hoe sterk zou ik dan geweest zijn? 's Avonds de vergadering van de Gemeenteraad. Niet zo veel op de agenda, maar we maakten toch weer meer dan een uur vol. We zijn nu in ieder geval zo ver gevorderd dat de bouw van het appartementencomplex bij de binnenjachthaven weer wat dichterbij gekomen is.

Toen ik dinsdagmorgen om zes uur rondkeek lag er wat bij Dijkstra in de portiek. Het bleek een man te zijn. Het beviel hem daar zeker goed want een uur later liep hij even rond maar zocht toch hetzelfde plaatsje weer op om verder te slapen. Later was er het verhaal van de eetpiraat die in Lemmer had toegeslagen. Het is misschien helemaal fout, maar ik begon toch een verband met onze portiekslaper te zoeken. Om zeven uur 's avonds ging ik naar het gemeentekantoor om de stukken te lezen voor de komende commissievergaderingen. Toen ik daar een half uurtje mee bezig was viel mij ineens in dat ik een afspraak had gemaakt om even in de buurt rond te kijken in verband het geld dat wij van de Woningbouwvereniging 'Volksbelang Lemsterland' krijgen. Omdat het toen toch te laat was om verder te lezen ben ik naar het Flevohuis gegaan. Daar waren onze vrijwilligers weer bezig met schoonmaken en verven van de nieuwe ruimte voor Radio Lemsterland. Je staat er van te kijken hoeveel werk een paar enthousiaste en doorpakkende mensen in korte tijd kunnen verzetten. Toen ik vrijdagmiddag informeerde of er verder nog wat gedaan was kreeg ik de eenvoudige mededeling dat het al klaar was.

Woensdagmorgen bracht de post een uitnodiging voor het bijwonen van de afsluiting van de herinrichting en de ingebruikname van Fedde Schurerplein en kunstwerk. Toen ik hem de volgende morgen aan iemand liet lezen die tegenover mij zat zag ik ineens dat er een foto achterop stond. Een foto van de fontein en omgeving met een paar inzetjes. 's Avonds vroeg ik aan mijn fractiegenotes of zij de achterkant wel gezien hadden. Beiden was dit ontgaan. Toeval of een teken van eensgezindheid in de fractie? Ik houd het maar op het laatste.

Donderdagmorgen hingen er ballonnen aan het hekwerk van het bordes van het Gemeentehuis. Het waren ballonnen, bedrukt met hartjes. Later werd het duidelijk dat deze behoorden bij een huwelijk dat op dit moment voltrokken werd. Dat was een heel wat rustiger trouwpartij dan die van de volgende middag. Daar was een groep motorrijders bij betrokken. Staande voor het Gemeentehuis werd het gas zo ver mogelijk open gedraaid en de claxon zo diep mogelijk ingedrukt. Lawaai en vieze walmen voor het gebouw waar we een paar dagen eerder het milieuverslag hadden vastgesteld.

Vrijdag tegen de avond kwamen mensen mij vertellen dat 'het weer zo ver was'. Daarmee bedoelden ze dat de fontein weer vol schuim zat. De stukken vlogen al bij mij voor de deur langs en ook de Vissersburen op. Zoiets moet niet te lang duren want dan krijgt de jeugd (?) er aardigheid aan. Daarom belde ik het storingsnummer van de gemeente en enkele minuten later was de dienstdoende ambtenaar er al. Met een middel dat de zeep in het water weer afbreekt. Zo was dan voor de koopavond de toestand weer normaal en konden de mensen hun aandacht weer richten op de etalages in plaats van op de schuimende fontein.

Zondagmorgen. Het was vanmorgen niet zo chaotisch als een week geleden. Toen was de Vissersburen met dranghekken afgezet na de wolkbreuk van de vorige avond. Voor de deuren aan het lagere deel had men zakken potgrond neergelegd om het water buiten te houden. Vanmorgen een veel rustiger beeld dus. Minder troep op straat dan we gewoon zijn. Dat leek goed dus. Maar de eerste waar ik mee sprak maakte mij duidelijk dat er toch wel wat gebeurd was. In het Achterom was een auto uitgebrand. Een vroegere begrafeniswagen, eigendom van bewoners van de Schans. De brandweer was er aan te pas gekomen en die heeft de resten vast ook weggesleept want er was alleen nog een zwarte plek op de stenen te zien. Er hing nog wel een brandlucht. Degene die het mij vertelde ging uit van brandstichting. Zij zou best wel eens gelijk kunnen hebben. Dan is het te hopen dat de dader geen autohater is want dan kunnen er wel eens meer auto's volgen.

Hierbij nog eens een andere opname van de Weverswal. Op de voorgrond zien we het huis van Cees Lemstra, krantenbezorger en verzekeringsman. Dan een rijtje huisjes waar mijn grootouders ook moeten hebben gewoond voordat ze het huis aan de Spinhuispolle kregen. Mijn vader heeft wel verteld dat hij op één dag een paar keer te water was geraakt. Met gang de voordeur uit en dan lag je er zo maar in. Verder nog woning en timmerwinkel van Bosma en dan het rijtje waarvan V.d. Wal hierboven de bewoners noemt. Dit alles heeft plaats gemaakt voor de Rabobank en verschillende winkels. Te water raken zul je er niet zo gemakkelijk meer; het is nu meer zaak om op het autoverkeer te letten.

Met dank aan Hillebrand Visser die deze foto geleverd heeft.

14-Sep-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Vanmorgen om zes uur schitterden stukjes van gebroken glas op en tussen de stenen. Er fietste iemand langs het Gemeentekantoor en ik hoorde glas onder haar banden kraken. Het is zeker tijd voor een offensief tegen fietsbanden. Ik heb vandaag voor Radio Lemsterland de herhaling beluisterd van de uitzending over de triatlon van woensdag. Daar werd verteld dat onderweg punaises waren gestrooid. Dat moet op de Otterweg geweest zijn. Er waren mensen met lekke banden, anderen hadden met punaises in de banden de finish toch gehaald. Er was iemand die met zes punaises was aangekomen, terwijl een ander het parcours met vijf punaises had afgelegd. Deze ,grappenmakers' zullen wel eens gehoord hebben van smokkelaars die kraaienpoten strooien om de douane dwars te zitten. Vannacht had ik een rare droom. In de verte zag ik de toren van de Katholieke kerk. Deze begon ineens over te hellen zoals we wel op de televisie gezien hebben bij het opblazen van grote pijpen en dergelijke. In een wolk van stof viel alles in de richting van Achterom en Schans. De spits bleef intact en kwam nog een keer omhoog. Toen ging ook die in puin naar de grond. Ik probeerde door allerlei stegen en steegjes thuis te komen maar voordat het zover was werd ik wakker. Dan ga je nadenken hoe je tot zo'n droom komt. Die instortende toren moet haast wel komen doordat er zo tegen 11 september weer veel gepraat en geschreven wordt over de aanslagen vorig jaar in New York. Daar denk ik extra veel aan omdat het gebeurde in de dagen dat ik in het ziekenhuis lag. Aaltje Pen kwam die middag op bezoek en vertelde van de eerste berichten die zij op de autoradio had gehoord. Ik denk dat ik met al die beelden in gedachten tot zo'n vreemde droom kwam.

Maandag hadden we eerst een bijeenkomst van het veiligheidsteam Binnen de Rondweg. Tot nu toe leidde een ambtenaar deze vergadering maar met de nieuwe raadsperiode hebben de collegeleden elk het voorzitterschap van één van de vier teams gekregen. Voor ons is dat burgemeester Bosma geworden. Veel maakt het niet uit, maar toch geeft het wat meer cachet aan de zaak. Aansluitend vergaderde de commissie I. Het leek niet zo'n zware agenda te zijn, maar het werd toch nog behoorlijk laat. Dat kwam vooral doordat alle zeven leden hun mening naar voren wilden brengen over de aanvraag van Feike Vaartjes voor een paardenbelevingscentrum aan de Koopmanweg. Er lagen twee dikke dossiers over dit onderwerp en dus waren de opmerkingen van de commissieleden in verhouding ook lang. Het heeft mij een hele morgen gekost om alle stukken door te nemen, maar het las een beetje als een roman. Als je weer een schrijven van de ene partij had gelezen, was je al weer vol spanning wat de volgende zet van de andere zou worden.

Dinsdagmiddag werd begonnen met het opzetten van een tent op het Fedde Schurerplein. Voor de officiële beëindiging van de herinrichting de volgende dag. Na de brandstichting in een auto in het Achterom was ik bang dat er ook wat met de tent zou gebeuren. Maar de volgende morgen stond hij er nog net zo.

Woensdagmiddag gingen Corrie van Deursen en ik als vertegenwoordigers van onze fractie er heen. Het was wel even gezellig; je treft nog eens iemand. Met koffie en oranjekoek werden we goed ontvangen. Later waren er nog hapjes en ander drinken. Het aantal bezoekers viel mij niet mee. De raad was goed vertegenwoordigd, maar aanwonenden waren er niet veel. Vooraf werd ik aangesproken door oud Lemster Jan Kuiper. Hij vertelde mij dat ik ook in zijn toespraak zou worden genoemd. ,Niet negatief'' verzekerde hij. Het kwam er op neer dat hij na mijn opmerking in deze column er op gewezen was dat het aanbieden van een vlaggenmast wel eens een goed idee zou kunnen zijn. Nadat de verschillende toespraken gehouden waren, werd er een rondje om het gemeentehuis gemaakt. De vlag werd gehesen en de plaquette bij het kunstwerk onthuld. Met dit alles hebben we de ellende van bijna een half jaar achter de rug. We moeten nu met elkaar proberen om het netjes te houden. Vanmiddag liep de fontein over, maar dan komt er wel iemand uit de buurt die er een bezem doorheen haalt, zodat de gaatjes vrij komen en het water weer kan circuleren. Begin en einde van de herinrichting waren voor mij wel heel verschillend. Bij het begin lag ik in het ziekenhuis, nu, bij het officiële einde stond ik even achter de microfoon voor wat ik maar een gesproken column noem.

Donderdag vergaderde commissie II. Volkomen onverwacht kreeg ik daar een aanval van Ursi Frehner te verduren. Zij viel er over dat ik lid ben geworden van een platform over wat er moet gebeuren nu de Helling weg is. Zij beschouwt dat als een commissie van advies aan het college waarvan een raadslid geen deel mag uitmaken. Zo bekijk ik het helemaal niet. Het is een groepje vertegenwoordigers van verenigingen dat in het hele traject een keer of drie overlegt met het onderzoeksbureau. Vanaf de publieke tribune mocht ik er van voorzitter Bangma niet op reageren. Achteraf was dat wel goed. In een opwelling zeg je dan soms iets dat niet bevorderlijk is voor de goede verhoudingen. Na afloop hebben we er nog wel even over gepraat, maar onze D66 collega is nu eenmaal erg vasthouden. Dat ik als plaatsvervangend lid van de commissie nog al ver van haar opvattingen over het referendum stond, zal er ook geen goed aan hebben gedaan. Nadat mevrouw Frehner een tijdlang geprobeerd heeft om het oude bestuur van de Helling in een kwaad daglicht te stellen, moet ik het nu blijkbaar ontgelden. We wachten wel af wat haar volgende zet zal zijn. Misschien vraagt zij wel een referendum aan over deze brandende kwestie.

26-Nov-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het is heel mooi weer maar op straat is het niet druk. Een groot verschil met vorige week bij de intocht van Sinterklaas. Maar dit is altijd een rustige tijd, zo tegen de feestdagen. Als die voorbij zijn volgt er in januari meestal nog zo'n slappe periode en dan gaan we, met het langer worden van de dagen, weer op drukkere tijden aan. Er staan behoorlijk wat afvalbakken hier in het centrum. Toch schijnen het nog niet genoeg te zijn want er zweeft nog altijd rommel op straat rond. Al is het veel minder dan in de zomer, toch is het nog zoveel dat er ook nu, eind november, op zaterdag en zondag nog iemand van de Gemeente bij langs moet om het een beetje netjes te houden. Als er niet veel wind is, zodat papier in de buurt blijft liggen, dan liggen er ook altijd veel bonnetjes rondom de geldautomaten. Voor mij onbegrijpelijk, zoiets neem je toch mee om je saldo in de gaten te houden. In ieder geval tot de volgende afrekening komt. Maar misschien zijn het allemaal mensen met een saldo dat toch niet op raakt. Vanmorgen weer een droevig bericht. Onze oud-collega Kroes overleden. We wisten dat hij erg ziek was en niet lang meer te leven zou hebben. Eén van de laatsten van onze oude bakkers. Iemand waar ik tientallen jaren mee gewerkt heb en die de herinnering achterlaat aan een gezellige en eigenlijk altijd opgeruimde man. Ik heb hem een keer door één van onze jongere medewerkers als volgt horen omschrijven: 'Hwat soe ik graech wolle dat ik sa'n pake hie.' Een betere omschrijving zou ik niet weten. Hij ruste in Vrede.

Zondagmiddag konden we dan een kijkje nemen in het asielzoekerscentrum. Dat van Joure kende ik al en de opzet is vrij gelijk. Wel lijkt het hier wat ruimer en lichter. Verschillende mensen merkten op dat er voor de kinderen daar meer voorzieningen zijn voor wat speeltuin en kinderopvang betreft dan voor onze eigen jeugd. Maar als ik dan naar de caravans kijk waar vijf of zes mensen in moeten wonen, dan is er geen reden om jaloers te zijn. Als ik naar de ruimte kijk die ik hier in mijn eentje tot mijn beschikking heb, dan zouden hier in verhouding 20 tot 25 asielzoekers in kunnen wonen. De belangstelling was zondag groot en ondertussen zijn de eerste bewoners al aangekomen. Af en toe lopen hier een paar langs maar tot nu toe zijn zij nog niet binnen geweest.

Maandagavond hadden we eerst een vergadering van het dagelijks bestuur van Radio Lemsterland., daarna van het algemeen bestuur en daar achteraan nog een gesprek met iemand van de Kerstmarkt commissie. Het is de bedoeling dat onze omroep de muziek verzorgt op die drie dagen. Dan kunnen er meteen wat interviews met de standhouders gemaakt worden. Zo maken we het mogelijk dat het gezellig wordt op de markt en dat men het meteen thuis ook kan horen.

Dinsdagavond bestuursvergadering van de buurtvereniging. Afspraken maken voor de komende activiteiten. De komende week moeten we twee dagen achter elkaar in actie komen.Vrijdagavond een toneeluitvoering met Meiïnoar ien uit Drachten en zaterdagmiddag het jaarlijkse bezoek van Sint en Piet.

Maandag raakten mijn kaartjes voor Tryater uitverkocht. Er kwamen zelfs al mensen op een reservelijstje terecht. Dinsdag en woensdag moest ik verscheidene mensen teleurstellen. Naar schatting wel vijftig. Zo'n grote belangstelling hebben we met Tryater nog niet eerder meegemaakt. 'Baarderlân' had een goede pers en dan ondervinden wij daarvan de gevolgen. Het is wel heel mooi, zo'n volle zaal. Dan weet je tenminste dat het de moeite waard is om je er voor in te spannen. Jammer dat dit tegelijk viel met de receptie van de Openbare Bibliotheek. Daar hadden we graag heen gewild. We werken tenslotte altijd plezierig samen bij de jaarlijkse literêre joun. Maar deze avond hadden we alle handen nodig voor het afrekenen met de bezoekers. Toen ik van de toneelavond thuis kwam knipperden de lichtjes van fax en wekker. De fax had een zelftest uitgevoerd. Er moest dus wel een stroomstoring geweest zijn.

Donderdagmorgen verschenen er mensen van NUON met groot materieel. De stroom werd afgesloten. Ik besloot om dan eerst maar een paar telefoontjes af te handelen. Mis, ook dat apparaat werkte niet meer. Zelfs aardappelen schillen kon ik niet want daar was het nog te donker voor. Koffie zetten ging ook al niet en ik besloot om te vluchten naar het Gemeentekantoor. Daar wilde ik toch nog een paar dingen lezen en daar was dit een mooie gelegenheid voor. Toen ik thuis kwam vertelden de mannen van NUON dat ze met een half uurtje de klus geklaard dachten te hebben. Ik heb toen gevraagd om het te rekken totdat er vier uren om waren. Dan immers zouden we schadevergoeding kunnen krijgen. Dat hebben we een jaar geleden ook ondervonden. Bij de werkzaamheden voor de herinrichting werd de elektriciteitskabel beschadigd. Een hele vrijdagmiddag zaten we zonder stroom. Dat werd voor mij een voordelig zaakje. Het was in de tijd dat ik de winkel nog gesloten had nadat ik uit het ziekenhuis was thuisgekomen. Schade was er dus niet, maar na een poosje werd er wel vijf en zeventig gulden op mijn rekening bijgeschreven.

De foto van vorige week van de woonwagen is weer bij de eigenares terug. Donderdag kwam vrouw Harder langs. Zij vertelde dat het haar foto was. Indertijd, toen er nog woningnood was, kwamen zij in een woonwagen terecht. Daarmee kwam een eind aan de inwoning bij de familie van haar man. Zij hebben met die wagen nog op het kampje aan de Plattedijk gestaan. Het duurde tien jaar voordat de wagen voor een woning kon worden verruild. De wagen werd door haar moeder gekocht want de twee duizend gulden voor de aankoop ervan kon het jonge gezin niet opbrengen.

04-Dec-2002

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het is onvoorstelbaar dat het bijna Sinterklaas is. Als we naar buiten zien is het wel een beetje donker, maar het is de hele dag droog. Wanneer je buiten komt is de temperatuur aangenaam. De straten zijn niet alleen droog maar ook schoon. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Voorheen hadden we rond vijf December sjoelen, balgooien en schieten in de bakkerij. Het is verschillende keren geweest dat we, voordat het begon, eerst in de steeg sneeuw moesten ruimen. Wat een verschil! Eén van de redenen voor het succes van onze sjoelavonden was dat het in de bakkerij altijd behaaglijk warm was. Nu hadden we gisteravond een toneelavond van de buurtvereniging. Toen de leden Het Baken binnen kwamen kreeg ik de vraag of de kachels niet wat omlaag konden omdat zij het te warm vonden. Vanmiddag kwam Sinterklaas op bezoek bij de kinderen uit de buurt. Ik heb een kwartiertje de winkel dicht gedaan om bij het feest in Het Baken te kijken. Toen ik er kwam had Sinterklaas net ons nieuwe bestuurslid Richtje Bouma aan het zingen. Ik heb gezorgd dat hij mij niet zag, anders had ik misschien ook nog een opdracht gekregen. Dat is mij wel eens eerder overkomen. Maar gezellig was het. Zo juist kwam Zwarte Piet in de winkel om sigaretten. Hij was precies in de tijd dat ik weg was aan de deur geweest. Ik kreeg nu geen pepernoten meer want alles was verstrooid. Hij probeerde mij er nog tussen te nemen door mij een zakje uit mijn eigen voorraad te geven. Maar dat ging niet door.

Maandag bracht ik nog een berichtje naar de redactie. Dat werk voor de krant doe ik nu bijna 28 jaar. Al die tijd zonder legitimatiebewijs. Er is ook nooit naar gevraagd. Bij de meeste organisaties waar ik kwam voor een verslagje was ik langzamerhand bekend genoeg. Maar nu is het er dan toch van gekomen. Een perskaart, geldig tot 1 januari 2010! Dat schijnt er nu bij te horen.Optimistisch van onze eindredacteur om te veronderstellen dat ik zo lang actief kan blijven. De 80 komt dan in zicht en als ik dat al mag meemaken, zullen de beste jaren toch wel voorbij zijn.

Maandagavond hadden we Raadsvergadering. Het leek niet zo'n moeilijke agenda. Toen de burgemeester om half tien de vergadering schorste voor de rookpauze dacht ik nog: 'Man, zet nu een paar minuten door, dan zijn we er doorheen.' Het duurde later nog een uur voordat de hamer voor de laatste keer viel. De volgende avond kon ik direct weer doorgaan met het lezen van de stukken voor de commissievergaderingen van December. Dat komt er al weer vlug achteraan. De Raadsvergadering is, met het oog op de Kerstdagen, ook eerder in de maand.

Woensdag was het maar een trieste dag. Begrafenissen van twee oud-bakkers op dezelfde dag. 's Morgens Kroes en 's middags Klaas Huisman. Voor Kroes eerst een bijeenkomst in Het Baken en toen met de bus naar het kerkhof. Bij de begrafenis van Huisman ben ik na de rouwdienst naar huis gegaan. Anders zou de winkel te lang dicht zijn. Achteraf speet me dat toen ik hoorde dat vrouw Verhoef en onze vroegere buren Willen en Anne van der Veen er ook geweest waren. In de kerk had ik al eens naar hen rondgekeken. Maar tussen zoveel mensen is het niet gemakkelijk om iemand te vinden. De komende week maar eens even bellen. De band met Huisman was losser dan met Kroes. Hij was immers niet bij onze Centrale Bakkerij aangesloten. Toch was er een goede verstandhouding. Met onze bakkersreisjes gingen hij en zijn vrouw ook meestal mee. De laatste jaren waren zij ook trouwe bezoekers van de Kriteavonden. Hij ruste in Vrede.

Woensdagavond was ik weer eens in de gelegenheid om de uitzending van een radioprogramma bij te wonen. De Souwe, het politiek praatprogramma van Popke Popma. Interessant als altijd. Een paar items uit de gemeentelijke politiek, wat over de Haagse politiek en de onderwerpen die door de panelleden zelf worden aangedragen. Dat is nog haast het leukste deel van het programma omdat je vooraf niet weet wat de deelnemers gekozen hebben.

Donderdagmorgen om negen uur kreeg ik mijn beide fractiegenoten op bezoek. De stukken voor de commissies doornemen en voorlopige standpunten vastleggen. Toen zij vertrokken was het omstreeks half twaalf. Het had wel een morgen gekost maar als er wat belangrijke punten op de agenda staan heb je toch wel wat overleg nodig. Op de terugweg gingen de dames nog even door de Flevostraat om te zien waar het college het logeerhuis denkt onder te brengen. Dinsdagavond komt de Raad informeel bijeen om er over te praten en later op de avond staat het op de agenda van de commissie met de brieven van de omwonenden.

Vrijdagavond hadden we een toneelavond van de buurtvereniging. 'Meiïnoar ien' uit Drachten bracht de klucht 'Brike kueren'. Een heel komisch stuk waarbij enkele speelsters aan het eind even hard stonden te lachen als het publiek in de zaal. Vorige week Zondag zijn we met een bus vol mensen naar Leeuwarden geweest. Een initiatief van het Nutsbestuur. Een geslaagd experiment. In de Harmonie werd een operaprogramma opgevoerd. Het was de eerste keer dat ik in de nieuwe Harmonie kwam. Iets dergelijks is voor Lemmer natuurlijk te hoog gegrepen maar een gevoel van jaloersheid is er toch wel. Maar we blijven moed houden dat hier ook nog eens een behoorlijke accommodatie tot stand komt. Het hoofdprogramma was de opvoering van de opera in één akte Cavalleria Rusticana. Het was lang geleden dat ik de uitvoering van een opera bijwoonde. Dat was in mijn diensttijd, 1953 dus. Vanuit Haarlem was ik naar Amsterdam gegaan voor een bezoekje. Dat liep even anders en zo kwamen we bij de opera Faust terecht. Dat was in een tijd dat je er nog niet tegenop zag om een stad als Amsterdam in te gaan. Zonder veel officieel vertoon is bij de sluis de stormpaal teruggekomen. Niet op zijn oorspronkelijke plaats maar aan de andere kant van de sluiskolk. Voor mijn gevoel ook wat lichter uitgevoerd dan voorheen, maar dat kan wel verbeelding zijn. Het was tenslotte ook al zo lang geleden dat dit teken aan de haven verdwenen is. In ieder geval is het een goede zaak dat ook dit onderdeel van de havenwerken weer terug is.

Op bijgaande foto, genomen uit de richting van de sluiswoningen, zien we de paal op zijn oude plaats staan. Het gebouwtje dat daarachter staat is de 'skûle'. Misschien nog het beste te vergelijken met de 'hangplekken' die we tegenwoordig kennen zoals de luifel bij het Gemeentehuis. Althans wat functie betreft. Verwacht nu niet dat ik hier ga pleiten om ook dit bouwsel weer terug te brengen. Het zou nu wel eens een functie kunnen krijgen die we helemaal niet op prijs stellen. Beter zou het zijn om dan eerst het paalwerk van het eindje van de dam te herstellen. Toen we deze zomer met de LE 50 de haven uit voeren naar het skûtsjesilen heb ik mij vreselijk geërgerd aan de toestand van het hokje daar. Helemaal beklad met graffity. Er wordt wel eens geklaagd dat men bij binnenkomst vanaf het IJsselmeer van Lemmer eerst de industrie ziet. Dat is geen schande, men mag best weten dat hier mensen wonen die werken. Dat men meteen kan zien dat hier ook vandalen wonen vind ik wel heel erg. Het hokje op het eindje is niet het enige slachtoffer van de misbruikers van spuitbussen. Onlangs kreeg ik toevallig inzage van de foto's over deze vorm van baldadigheid die door de afdeling milieu in de computer worden bewaard. Het is gewoon schandalig. Zelfs een nieuw gebouw als de supermarkt van Poimar is er al het slachtoffer van geworden. Het zal ook moeilijk zijn om de daders te betrappen want zij maken bij hun activiteiten geen lawaai.

11-Dec-2002

LEMMER - Zaterdagavond. Het einde van een koude dag. Er brandt wel veel licht in Lemmer; dat geeft een warme indruk, maar echt helpen doet het niet. Zoals het nu lijkt zal de warmte van de vuurmanden op de Kerstmarkt de komende dagen wel welkom zijn. Volgens de weerprofeten wordt het een echt winterse week. We zullen maar rustig afwachten wat of het wordt. Meteen nog maar niet aan een Elfstedentocht denken. Onder het schrijven hoor ik af en toe een knalletje van vuurwerk. De laatste dagen is dat alle avonden te horen. We zullen maar aannemen dat dit voor de schutters een training is en dat wij op deze manier alvast aan het geluid kunnen wennen. Net als de paarden die op Prinsjesdag de Gouden Koets trekken. Van tevoren wordt er ook met deze dieren geoefend in lawaai en rook. Aan de agenda is het te merken dat het tegen het einde van het jaar loopt. Voor Oudejaarsdag moet er meestal nog veel geregeld worden. Tenminste op papier. De praktijk is dat het voor Kerstmis moet omdat de laatste dag of tien toch haast alles stil ligt. Zo zaten de vergaderingen van de Raadscommissies ook kort na de Raadsvergadering.

Maandagavond als eerste commissie I. Geen zware agenda, mooi op tijd klaar. Maar dan lijkt het wel of we te vroeg thuis zullen komen want in zo'n geval blijven we vaak met een groepje nog een tijd staan praten. Het was de eerste vergadering die officieel onder voorzitterschap van Wim Koster stond. Het ging prima, maar hij heeft ons vooraf gewaarschuwd: 'Jullie verruilen de ene schoolmeester voor de andere!' De nieuwe voorzitter zal zich in de toekomst nog wel eens herinneren hoe ik de commissieleden bij het afscheid van Cor Wursten heb omschreven: 'Een paar ondeugende jongens en een heel eigenzinnig meisje.'

De volgende avond met commissie II stonden er zwaardere punten op het programma. Vooraf een gesprek met bewoners van de buurt waar het Logeerhuis gedacht werd.Hun argumenten waren niet veranderd, hun standpunt evenmin. Het overkomt ons niet zo vaak dat het publiek applaudisserend vertrekt, maar deze keer wel. Geen wonder, Raadsbreed was er voor hun standpunt gekozen. Daarmee is hun probleem uit de wereld, maar wat opgelost had moeten worden blijft onveranderd. De daklozen blijven dakloos en dat is niet zo aangenaam met de te verwachten kou. Een minstens even moeilijk punt was de aanvraag voor een speelautomatenhal in het gebouw dat aan het begin van de Westdam wordt gebouwd. Een gokhal wordt zoiets informeel meestel genoemd. De vraag is of na een jaar of tien het beleid moet worden doorbroken. Dat beleid is nu hoogstens twee, liefst terug naar nul. Wat is hier wijsheid? De bezwaren die tien jaar geleden golden, gelden nu nog. Aan de andere kant willen we graag slecht weer voorzieningen hebben en ook zien we de economische belangen voor de eigenaar wel. Dit is wat om in de komende weken over na te denken. Niet de gemakkelijkste zaken waar je in het Raadswerk mee te maken krijgt.

Woensdag en donderdag geen vergaderingen. Op Sinterklaasavond is dat traditie, de dag ervoor was het toeval. Voor mij een mooie gelegenheid om wat aan het huiswerk te doen. Dat moest weer eens met het oog op het te verwachten bezoek. Nu ik alleen ben licht ik de hand wel eens met het huiswerk. Maar nu zou het dan ook goed zijn met in de kamer schone gordijnen. De vuile zaten al in de plastic tas voor mijn nichtje in Beverwijk. Die wast altijd de gordijnen voor mij. Toen ik de schone gordijnen uit de kist in de middelste kamer zou halen, waren ze niet te vinden. Een telefoontje naar Beverwijk of ze daar soms nog waren leverde ook niets op. Tot nu toe zijn ze nog niet te voorschijn gekomen.

Vrijdag was het dan mijn verjaardag. Dan denk ik altijd terug aan neef Andries. Als hij op zo'n dag op visite kwam had hij elke keer dezelfde formule: Je werd gefeliciteerd met de eerste keer dat je .... jaar werd. Dat klopte, want elke leeftijd bereik je maar één keer. Hij had met evenveel recht kunnen spreken over de laatste keer, maar dat klinkt zo pessimistisch.

Praktisch de hele vrijdag had ik visite. Als laatsten kwamen Lammert en Anneke die nog wat familienieuwtjes brachten. Zo was het al met al weer een gezellige dag. Toen zij om half elf vertrokken waren de vrijwilligers klaar met het afwerken van de versiering van de Kerstboom voor het Gemeentehuis. Zij hadden toen de klok net zo'n beetje rond gewerkt. We mogen blij zijn dat er nog mensen zijn die al dat werk belangeloos willen doen. Niet alleen dit, maar er is ook al heel wat werk verzet met het verlichten van de schepen in Dok en Binnenhaven. Rondom de Kerstmarkt moet er ook nog wel het een en ander gedaan worden.

Hierboven schreef ik over de plaats waar men aan het bouwen is met het gebouw waar dan een automatenhal in zou moeten komen. Deze foto toont ons ongeveer dezelfde plaats, maar dan aan de andere kant van de dijk. Een plaats waar ook bijna alles veranderd is. De Tramhaven, nu de gemeentelijke buitenjachthaven. Voor ons zal het altijd de Tramhaven blijven. Het is vreemd, maar als ik aan deze plaats denk dan zie ik dit plaatje voor mij en niet wat er de laatste jaren van gemaakt is. De foto is na de afsluiting gemaakt want achter de Oostdam zijn kranen en opgeslagen hopen materiaal te zien. De tramboot ligt er nog. Dat is niet de laatste, de rolbrug die uit één deel bestond maar de tweedelig klapbrug. Dat die trambrug verdwenen is vind ik nog wel een van de grootste fouten. Die brug lag mooi in de looproute en er gingen niet veel dag voorbij dat ik daar niet kwam. Bijna altijd door naar het eindje van de dam, maar als de tijd te kort of het weer te slecht was, toch minstens tot de vuurtoren. Nu hoef je eigenlijk maar een klein stukje om te lopen maar het komt er niet van. Voor ons gevoel is de afstand veel groter geworden. We zien hier de overkapping van de tramboten waar de vracht werd overgeladen in de tram of in Lemmer werd bezorgd. Eén van de tramboten ligt daar voor de wal en wat meer naar rechts, aan de daarvoor bestemde steiger, ligt de Hilda, de reddingsboot die hier lange jaren dienst deed. Een stukje voor de tramboot ligt een zolderschuit van Gosse Wierda met steenkool. Bij het overladen van de kolen kwam er altijd wel wat in het water of in de onderwal terecht. In de oorlog werd er dan met schepnetjes gevist om dat te pakken te krijgen. Het moest eerst wel even gedroogd worden, maar dan had je ook weer uitstekende brandstof als aanvulling van het karige rantsoen waar iedereen over beschikte.

31-Dec-2002

LEMMER - Zaterdag 21 december 2002. Nadat de zon er vanmorgen bij was zitten we nu weer in de mist. Veel beters is er ook niet te verwachten nu de vorst ineens weer verdwenen is. Zo juist kwam er een telefoontje dat Sjoerd de Wreede is overleden. Al weer iemand die we in het verleden veel in de bakkerij zagen.Hij ventte voor de Co”peratie Excelsior die toen een bakkerij had in de Schans, in de vroegere hang van Seerp de Blauw. Die bakkerij werd later gesloten en De Wreede betrok toen zijn spullen van de Centrale Bakkerij, nog wel altijd onder de vlag van Excelsior. Nog later werd zijn brood gebakken in een andere co”peratieve bakkerij, naar ik meen in Leeuwarden. Maar ook toen kwam hij nog geregeld bij ons als hij ergens te weinig van had. Hij ruste in Vrede.

Maandagmorgen was het glad. Niet zo heel erg, maar toch was het oppassen. Gelukkig was er op tijd gestrooid. Dat is hier in het centrum na de herinrichting nog belangrijker dan voorheen. Als je op de rond aflopende geeltjes aan het glijden raakt heb je niet veel meer in te brengen. Ik houd mijn hart vast als er zo eens iemand de rijweg op glijdt, in het gootje valt en voor een auto of een fiets terecht komt. We moeten maar positief blijven denken en hopen dat zoiets nooit zal gebeuren.  's Avonds vergaderde de Raad voor de laatste keer dit jaar. Een uurtje deze keer. Het was wel te verwachten dat het niet erg laat zou worden. Maar je weet nooit wat een ander naar voren zal brengen waardoor het toch weer uitloopt. Daarom wagen we ons ook maar niet meer aan een voorspelling hoe laat we thuis zullen zijn.

Toen ik dinsdagmorgen bij de slager vandaan kwam viel het mij op dat er op de Vissersburen weer bolders verdwenen waren. Het stuk tot aan het kunstwerk 'De Pûst' is nu helemaal vrij van deze bolders. Jammer, maar eigenlijk ook wel te verwachten. Aan de onderkant zijn deze dingen veel smaller dan hoger op waardoor ze breekbaar zijn. Iemand die achteruit rijdt kijkt er over heen en dan is het kwaad zo maar gebeurd. Een poosje geleden werd ik gebeld door Baukje Meetsma, de voorzitter van Het Nut. Zij begon over de Nutsprijs. Veel nieuws kon ze mij daarover niet vertellen; vanaf het instellen van deze prijs heb ik dit altijd wel gevolgd. Mijn eerste gedachte was dat de prijs binnenkort weer zou worden uitgereikt en dat Baukje mij wilde vragen om daar een verslagje van te maken. Het viel heel anders uit. Het Nutsbestuur wilde mij die prijs geven en de vraag was wanneer het mij paste om hem in ontvangst te nemen. Dinsdagmiddag was het dan zo ver. Gelukkig werd er niet te veel spektakel van gemaakt. Vijf bestuursleden en hun 'slachtoffer' aan een tafeltje in De Wildeman. Een paar goede woorden van beide kanten, een paar consumpties en een hapje, alles in een uurtje bekeken. Al vind ik het toekennen van die prijs voor mijn werk wel wat overdreven, het geeft toch het gevoel dat je het nog niet zo beroerd hebt gedaan. De oorkonde krijgt een plaatsje onder die van het lidmaatschap van de Orde van Oranje-Nassau.

Woensdagmorgen weer wat buiten de orde van alledag. Al een poosje heb ik contact met iemand die een televisieprogramma over Lemmer wil maken. Nu kwam zij met een cameraman voor een gesprekje en wat opnamen. Als het al eens uitgezonden wordt blijven er hoogstens een paar minuten van over, maar we zijn er wel de hele morgen mee bezig geweest. Ook een paar klanten die in de winkel kwamen werden gefilmd. Met het oog op de Kerstdagen was de uitzending van 'De Sauwe' een week eerder in de maand dan gewoonlijk. Ik meen dan dat ik als voorzitter van Radio Lemsterland zoveel mogelijk bij de uitzendingen aanwezig moet zijn. Deze keer had ik er ook de gelegenheid voor. Het zijn vaak onderwerpen waar ik ook vanuit Raad of commissies mee te maken heb. Bij zo'n uitzending hoor je het eens van verschillende kanten belicht. Het is dan wel eens moeilijk om je stil te houden maar dat heb ik de afgelopen vier jaar, toen ik het Raadswerk alleen 'vanaf de zijlijn' kon volgen, wel geleerd.

Donderdagavond weer wat heel anders op de agenda. Vergadering van de commissie voor de integrale veiligheid binnen de Rondweg. Een keer of vier per jaar komen we bij elkaar en dan kunnen er allerlei onderwerpen aan de orde komen. Onze commissie wordt gevormd door vertegenwoordigers van de buurtverenigingen, de woningbouwvereniging, politie, horeca en ondernemersvereniging. We hebben officieel niets in te brengen, maar het is goed dat Gemeente en politie zaken horen die onder de mensen leven. Uiteraard hebben we met hetzelfde probleem te maken als de politie. Als niemand wat zegt over dingen waardoor men zich niet veilig voelt dan kunnen wij het niet onder de aandacht brengen. Onder de klanten die woensdag gefilmd werden waren ook een zoon en een dochter van Berend Pietersma met vrouw en man. Pietersma was jarenlang in de Centrale Bakkerij werkzaam. Het brood naar de bakkers brengen, hulp in het magazijn, de man was overal inzetbaar. Zelf had hij ook nog een ventwijkje. Zijn kinderen kwamen met een foto en de vraag of ik wist wie dit was. Het herkennen van mensen is mijn zwakke kant, maar deze keer was het meteen raak. We zien hem hier net nadat hij de steeg van het postkantoor uitgekomen is. Er werd altijd een mandje meegenomen om het brood naar de klanten of naar de winkels te brengen. Dat kwam vaak op het handvat van de kar te staan. Hier zien we precies een van de oren boven het blik op het deksel van de kar uitsteken. Pietersma was een man die elke gelegenheid om wat te verdienen aangreep. Dat was in die jaren ook wel nodig. Zo had hij als bijverdienste het herstellen van schoenen. Nadat hij uit de bakkerij vertrokken was - dat zal kort na de oorlog geweest zijn - werd schoenen maken zijn beroep en kwam hij in dienst bij Jelte Dijkstra.

Dit was dan mijn laatste bijdrage aan Zuid Friesland voor dit jaar. Alle weken meende ik wel wat te vertellen te hebben waar anderen belangstelling voor zouden kunnen hebben. Het Kerstnummer moest overgeslagen worden. De feestdagen vallen dit jaar zo dat de copy al ver van tevoren op de redactie moet zijn. Voor de Kerst lukte dat niet, deze keer wel. Onder het schrijven zou ik de lezers nog wel goede Kerstdagen kunnen wensen, als dit laatste nummer verschijnt is het daar al te laat voor. Daarom deze keer maar volstaan met het wensen van een voorspoedig 2003 aan een ieder.

Home