18-Mrt-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Zo juist ben ik naar Het Baken geweest. Daar was een verkoopmiddag met veiling voor Amnesty International. Er was mooi spul te koop, meest schilder- en tekenwerk. Een afbeelding van de Lemsterrien sprak mij erg aan, maar waar zou ik het moeten ophangen? Een groot huis, maar in 90 jaar is het langzamerhand vol geraakt. Flinke wanden om iets groters op te hangen zijn er niet. Toen mijn ouders 50 jaar getrouwd waren kregen ze van moeder's neef Albert een van zijn schilderijen. We hebben moeite gehad om het een plaatsje te geven. Misschien, als ik alles wat op orde heb, dat ik het nog eens hier in de achterkamer kwijt kan. Daar ben ik het meest en heb er dan dus het meeste zicht op. Het is vreemd, maar bij zulke gelegenheden overdag heb ik nog steeds het gevoel dat ik vlug weer naar huis moet. Toen het laatste optreden van het Skarster Koor begon, ben ik er toch maar even bij gaan zitten. Het was de moeite waard om het aan te horen.

Maandag ben ik praktisch de hele dag bezig geweest met het rondbrengen van de verkiezingsfolders. Omdat ik al een paar dagen moeilijk liep ging dat op pantoffels. Door een groot deel van het centrum van Lemmer. Ik zag geen reden om dat 's avonds bij de vergadering van commissie I anders te doen. Prompt stond dat de volgende dag in Gehoord en Gezien in de Leeuwarder Courant. Alsof het wereldnieuws was. Voor mij was het belangrijker dat het vlug weer opknapte en dat ik donderdag weer kilometers door Den Haag kon lopen en ook nog in een behoorlijk tempo. (Denk nu niet dat ik in een demonstratie heb meegelopen.)

Dinsdag de dag van de verkiezingen. Minder saai dan we gedacht hadden. De opkomst in Lemsterland lag boven het landelijk gemiddelde en daarvan had ons stembureau 5 (Suderigge) weer het hoogste percentage van de negen. Zo'n verkiezingsdag op het bureau in de eigen buurt is voor mij altijd heel interessant. In de morgenuren komen de meeste bewoners van Suderigge en dat is vooral een weerzien met mensen waar je in het verleden geregeld contact mee had. Verder veel bekenden uit de buurtvereniging. Leden, bestuursleden, oud-bestuursleden. Maar ook Follega en Eesterga stemmen in Suderigge, Dat geeft voor mij dan weer een ontmoeting met vroegere klanten uit de tijd dat ik daar ventte.

Woensdag zou het een rustige dag worden. Dacht ik. Om acht uur belde mijn nicht uit Beverwijk. Haar koffie was op. Ik gaf haar de raad om naar Albert Heijn te gaan. Maar zij ging er vanuit dat ik ook wel koffie zou hebben. Daarom wilde zij met haar tweede dochte naar Lemmer komen. Een uur later weer telefoon. Haar dochter had een uur in de file gestaan en dus kwamen zij later. Zo was het goed elf uur toen ik hun zag komen. Eerst moesten zij nog even bij de schoenen van Dijkstra zien. Toen ze bij mij binnen kwamen waren ze heel enthousiast over de schoenen die Roelie gekocht had. Na een paar kopjes koffie gingen ze weer richting Zuid-Schermer en Beverwijk.

Naar de donderdag had ik uitgekeken en tegelijkertijd tegenop gezien. Zou ik een dag naar en in Den Haag aan kunnen? Het ging best. Tegen half acht haalde Louis van Mal mij op, 's avonds tegen elven zette hij mij voor de deur weer af. We reden naar Emmeloord en troffen op een carpoolplaats de medewerkers van andere Hoekstra-kranten. Daarbij was ook Marijke van Hove, een lid van onze vroegere commissie Welzijnsplanning en lid van de schaduwfractie van Gemeentebelangen. Leuk om elkaar na zoveel jaar terug te zien en een hele dag in hetzelfde gezelschap te zijn. De bus kwam met de mensen die in Joure al ingestapt waren en toen kon de reis naar Den Haag beginnen. Een van de eerste dingen die we na aankomst zagen was de beveiliging rond de Amerikaanse ambassade. Ons doel was het gebouw van de Tweede Kamer. Daar kregen we een rondleiding van de medewerkster van Joop Atsma. Er werd een oud filmpje vertoond. Bij het aantreden van het eerste kabinet Balkenende was er met het maken van een nieuw filmpje begonnen. Toen dat aan het monteren toe was, viel het kabinet en zo moet ook het filmwerk straks over gedaan worden.

Bij ons bezoek aan de vergaderzaal werd er gesproken over de Europese Conventie. Toen de laatste spreker klaar was begon het beantwoorden door premier Balkenende. Daar kregen we niet veel van mee want ons bezoekkwartiertje was al weer om. Het volgende punt was een bezoek aan de fractiekamer van het CDA. Rendert Algra ontving ons daar en Tineke Huizinga was ook aanwezig. Later kwamen ook Jacques Tichelaar en nog een andere PvdA-er. Joop Atsma bleef weg, hij zat in een vergadering over de vogelpest. Later in het restaurant heb ik nog een paar woorden met hem kunnen wisselen.

Na de lunch terug naar de bus. Een heel eind lopen, want de bus stond buiten het centrum omdat er een studentendemonstratie was in de binnenstad en dus alles afgesloten. We waren net een kruispunt overgestoken toen de stoet langs kwam. We moesten opschieten om bij de bus te komen maar we konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en zijn toch even blijven kijken. Het volgende doel was een Hindoestaanse tempel waar we een danseres te zien kregen en wat uitleg over het Hindoeïsme. Een danseres in prachtige kleding en als de dans afgelopen is vertrekt zij met radio - cdspeler waar de muziek bij haar dans op gespeeld is. Wat een contrast!

Koffiedrinken met baclava in een Turks theehuis, met de bus weer verder naar een wijk met allerlei buitenlandse winkeltjes. Er was tijd om te winkelen, maar ik bleef als enigste in de bus. Nog een klein busritje, toen waren we bij het Chinees restaurant waar we een Dim Sum diner zouden gebruiken. Allerlei verschillende gerechten, je weet niet wat je precies eet, maar het was allemaal even lekker. De mensen draafden maar af en aan; lege schaaltjes weg, volle er voor in de plaats. Na het eten vertelde de chauffeur dat we ongeveer tien minuten moesten lopen naar de bus. Het leek er op dat hij een andere tijdsindeling had dan wij want voor ons gevoel duurde het wel een half uur. Het leek er even op dat onze gids zelf de weg kwijt was. Maar we zijn er weer gekomen.

Vrijdagavond speelde 'Op nij foriene' van Bantega. Een heerlijk ontspannende avond. De verloting leverde mij een tube met glitter voor in het haar op en een sleutelgatzoeker voor het geval je in het donker thuis komt. Leuk, maar bij mij voor brandt de straatverlichting de hele nacht door. In ieder geval weer twee cadeautjes voor een volgende verloting. Binnenkort zal er in Lemmer een volksverhuizing losbreken tussen de verschillende scholen en andere gebouwen. Als alles tenminste goedgekeurd wordt en financieel te volbrengen is. Ook in de andere dorpen staat het nodige te gebeuren. In Lemmer hebben we net de herinrichting van het centrum achter de rug. Maar het is niet voor het eerst dat ons dorp als het ware op de kop wordt gezet. Het dempen van de Rien was indertijd ook een geweldige ingreep in het dorpsbeeld. Ook hierover waren de meningen verdeeld. Toen ik in de banketbakkerij eens zei dat ik er wel duizend gulden voor over had als het niet doorging werd ik voor gek verklaard. Tegenwoordig zouden velen willen dat het nooit gebeurd was.

---

26-Mrt-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Vandaag Himmeldei op de Vissersburen. Daar ben ik zonet even bij langs gelopen. Wel gezellig en één van de winkeliers vertelde dat hij heel tevreden was over de verkopen. Een leuk initiatief. Maar eens afwachten of zij ook nog een keer aan het 'hjersthimmeljen' gaan.Af en toe loopt er nog eens een vaste klant binnen. Maar vandaag waren er ook een paar Duitsers en wat Nederlanders die binnen kwamen. De meesten heb ik kunnen helpen. Er is altijd nog wel wat in voorraad. Vanmorgen kwam er iemand om 60 cadetjes en die heb ik moeten doorsturen. Gistermiddag stond ineens de auto van Lekkerland voor de deur. Met de Paasbestelling. Die was door een misverstand niet uit de boeken gehaald. De verleiding was groot om het spul aan te nemen en de deur maar weer open te gooien. Maar dat zou niet verstandig zijn; nu ik eenmaal gestopt ben is het beter om het zo maar te laten.

Maandag was eigenlijk de eerste dag dat het merkbaar was dat het rustiger werd. Nu had ik de gelegenheid om wat extra's aan het werk in huis te doen. Eerst het geld van de laatste weken geteld, het geld op de giro gestort en alle rekeningen betaald. Zo krijg je een beter overzicht van de zaken. 's Avonds was er geen vergadering en dus tijd voor wat anders. Dat werd een ritje naar Oosterzee en Echten. In Oosterzee heb ik het loonbedrijf van Hoekstra bekeken. Hoekstra wil graag uitbreiden. Als je er langs rijdt heb je geen idee hoe uitgestrekt dit terrein al is. In Echten heb ik een kijkje genomen bij de boerderij die de Gemeente zal kopen om daar 'Sportstad Echten', zoals het bij Plaatselijk Belang De Trije Doarpen al genoemd werd, aan te leggen. Gewoonlijk ga ik heen en terug over het Westend maar deze keer heb ik terug de A50 genomen. Daar heb ik de laatste jaren niet meer op gereden en dat moet er toch weer eens van komen. Binnenkort staat er een rit naar Heemskerk op het programma en dan moet ik mij weer veilig op de weg voelen. Even wennen dus.

Dinsdagmorgen al vrij vroeg hoorde ik een tikje. Een vrouw met een wit bestelbusje was achteruit tegen de lantaarnpaal midden voor het Gemeentekantoor gereden. Net tegen een van de weinigen die nog keurig rechtop staan. De vrouw reed een rondje om de paal en verdween. Het is mij niet opgevallen of de paal nu ook scheef staat. Misschien was het tikje daarvoor te zacht. In de loop van die dag kwam de handel in kaarten voor Tryater wat op gang. Volgende week Donderdag komen ze hier met hun nieuwste stuk, 'Ach en Wee State 13'. 's Avonds maakte ik een wandeling langs het strand. Daar was ik nog niet geweest nadat het meeste werk klaar was. Het ziet er allemaal keurig uit, maar toch, geef mij de oude toestand maar met de grote brokken steen. Over de dijk ben ik gelopen tot voorbij de camping. Die had ik nooit eerder van de kant van de dijk af gezien. Twee dingen vielen mij speciaal op; de uitgestrektheid en de rommelige aanblik.

Al een paar weken kon ik, als er een bestelling weggebracht moest worden, mijn ventersbeurs niet vinden. Die zou dus wel ergens tussen of onder geschoven zijn. Woensdag moest er brood naar het Schippersinternaat. Nu eens serieus om die beurs zoeken. Niet te vinden. Als ik terug reken dan heb ik hem niet meer gezien nadat die dieven hier geweest zijn. Mijn zilveren balpen, jaren geleden gekregen van de buurtvereniging, heb ik ook al een poosje niet gezien. De kans lijkt mij groot dat deze beide voorwerpen ook bij de dievenbuit zijn geweest.

Het grootste deel van de Woensdag heb ik besteed aan het bijwerken van de boekhouding over een paar maanden. Later ben ik nog aan het opruimen gegaan. Eerst maar eens een klein hoekje, het aanrecht uit de tijd dat onze achterkamer ook nog als keuken dienst deed. Donderdag kreeg ik die hoek klaar en Vrijdag kreeg ik er een beloning voor: 'Do hast aerdich oan it opromjen west.' Deze woorden van een theedrinker was ik wijs mee. Dan weet ik tenminste dat het resultaat zichtbaar is. Woensdagavond reisde ik voor de tweede keer binnen een week naar Bantega. Nu voor de vergadering van Plaatselijk Belang. Het zijn altijd gezellige en interessante avonden, de vergaderingen van Plaatselijke Belangen in de verschillende dorpen. Deze avond werd ons wel goed duidelijk gemaakt dat je ook in Bantega je beloften moet nakomen. College en ambtenaren kunnen er op rekenen dat zij op deze avonden aan eventuele niet-vervulde toezeggingen herinnerd zullen worden.

Donderdagavond was er een vergadering van het algemeen bestuur van Radio Lemsterland. Het programmabepalend orgaan zoals dat in de Mediawet omschreven is. Dit algemeen bestuur moet het dagelijks bestuur controleren. We kunnen het ook omdraaien: het dagelijks bestuur moet tegenover het algemeen bestuur verantwoording afleggen over het gevoerde beleid. In de praktijk komt het er op neer dat we alles in een rustige, informele sfeer met elkaar bespreken.

---

02-Apr-2003

LEMMER - Maandagmorgen was het geregelde getik van stratershamers weer te horen. Het schijnt dat men met de tweede oplevering van het werk in het centrum bezig is. Er is nog al wat bij te werken. Op verscheidene plaatsen is er weer gegraven met het bij plaatsen van fietsenstanders, bankjes en afvalbakken. Dat wordt nu weer opgeknapt, maar ook de verzakking hier bij Dijkstra voor hebben de straters er uit gehaald. Zo loopt het straks weer gemakkelijker.  's Avonds ging ik voor de krant naar de vergadering van de commissie kleine kernen. Altijd heel interessant; bij zo'n vergadering komt er een scala aan onderwerpen aan de orde. Deze keer kwam b.v. ook de overlast van vossen ter sprake. Het is goed dat daar nu weer op gejaagd mag worden. Maar de jagers moeten wel goed uitkijken waar zij op schieten. Het moet geen zaak worden van eerst schieten en dan kijken wat er geraakt is.

Het is anders wel opvallend hoe de vossenstand zich de laatste jaren ontwikkeld heeft. Heel goed herinner ik mij nog zo'n twintig jaar geleden, dat was in de tijd dat ik in Follega ventte. Er werd mij toen verteld dat jagers een vos hadden geschoten! Dat was groot nieuws en een berichtje in de krant waard. Op voorwaarde dat ik er niet bij zou schrijven op het land van welke boer het gebeurd was. Dat leverde mij toen nog een ingezonden stukje op. Over de schande van de moord op dit zeldzame dier en de afstandelijke wijze waarop ik er over geschreven had. Zo zien we dus hoe omstandigheden en inzichten in betrekkelijk weinig jaren kunnen veranderen.

Dinsdagmiddag allerlei zwaailichten op het kruispunt met de Rondweg. Het leek maar onheilspellend en het duurde lang. Er werd mij verteld dat de brandweer er ook bij was. Dat kan dan zijn dat er mensen uit een auto bevrijd moeten worden, maar het kan ook enkel gaan om het schoon spuiten van de weg. Gelukkig waren de latere berichten dat er alleen gewonden waren, wat overigens ook erg genoeg is. 's Avonds hadden we een bestuursvergadering van de buurtvereniging. We hebben de meest activiteiten eerst weer achter de rug, er komt nog een kinderbingo en de Paasbingo voor volwassenen. Zaterdag 14 juni nog onze tweejaarlijkse barbecue in de speeltuin Dan hebben we het voor de zomermaanden weer gehad. Dat dacht ik tenminste, maar het is niet waar. We zullen ook nog op de vrijmarkt staan op Koninginnedag. Jarenlang hebben de dames uit ons bestuur op Woensdag een peutermorgen verzorgd. Doordat Us Haven van de Nieuwburen vertrokken is zijn we de ruimte voor de peuters kwijt. Nu zitten we nog met een partij speelgoed. Dat staat nu bij mij in de garage en op 30 april willen we proberen om dat te verkopen.

Woensdagmorgen ben ik even naar Follega gereden om te zien wat daar aan de hand is. Dit in verband met een beslissing die we Maandagavond in de Raad zullen moeten nemen. De rest van de dag heb ik bijna helemaal besteed aan het klaar leggen van de kaartjes voor Tryater en wat daar verder aan te pas komt. We hadden een mooie zaal vol mensen en daar gaat het tenslotte om. We zijn erg blij dat we voor deze uitvoeringen in het Zuiderzee College terecht kunnen maar we blijven hopen op een goed ingericht, ruim gebouw in het centrum van Lemmer.

Donderdagmorgen zou ik naar het Gemeentekantoor. Bij het oversteken van de Vissersburen liep ik achter een auto langs die stil stond om iemand die van de Nieuwburen kwam voorrang te geven. De auto die van de Nieuwburen kwam had zo'n gang dat hij nauwelijks op tijd voor mij kon stoppen. Dit liep weer goed af, maar elke keer dat ik zo'n ervaring heb kan ik mij weer beter indenken dat ouderen en kinderen soms lang staan te wachten voordat zij de oversteek wagen. Ondertussen werd er de hele dag gegraven bij de fontein. Het is mij niet duidelijk geworden wat er aan gedaan is. In ieder geval spuit het ding er de laatste tijd elke dag weer lustig op los.

Donderdagavond hielden wij onze fractievergadering in Oosterzee, in café Tjeukemeer. Er kwamen weinig mensen maar toch konden we een paar goede gesprekken hebben. Maar we kregen wel even te horen dat het niet goed verdeeld is. In Lemmer kan alles, zoals een mooie fontein, maar in Oosterzee kan niets. Gelukkig hebben we nu een wethouder die beter antwoord op zulke opmerkingen kan geven dan wij als Raadsleden. Al jaren woont de familie De Boer op de Nieuwburen in het vroegere doktershuis. We hebben weinig contact gehad, alleen met de ziekte en het overlijden van mijn vader. Verder bleef het bij een groet of een kort praatje op straat.

Vrijdagmorgen zou ik daar een briefje afgeven, maar ik werd meteen op de koffie genodigd. Later kreeg ik nog een rondleiding door het huis. Dat is binnen net zo keurig netjes gerestaureerd als de buitenkant. Wat mogen we blij zijn dat dit pand indertijd niet afgebroken is en ook dat het in handen is gekomen van mensen die er gevoel voor hebben.

 Deze week werd mij een pakket folders gebracht, verpakt in folie. Bovenaan lag een folder van een Lemster bedrijf. 'Wat zou dat ons allemaal te vertellen hebben?' Nu het kwam allemaal heel anders uit. Het was een hele verzameling folders van allerlei bedrijven. Met een briefje er bij dat dit nu de nieuwe manier was waarop we voortaan de folders zullen ontvangen. De folie is recyclebaar, een hele geruststelling voor milieubewuste mensen. Of er in de praktijk veel van terecht zal komen betwijfel ik. Lang niet iedereen zal de moeite nemen om het spul apart weg te gooien. Eigenlijk had ik ook wel eens een sticker kunnen plakken om voortaan geen reclamedrukwerk te ontvangen, maar dat lijkt zo ongastvrij en het is voor de bezorgers nadelig want zij zullen wel per bezorgd pakket betaald worden. Bovendien is het altijd nog beter dat dit spul bezorgd wordt dan dat het ergens in een sloot of in de struiken gedumpt wordt.

---

09-Apr-2003

Maandagavond hadden we onze Raadsvergadering. Moeilijkste punt was de speelautomatenhal. Wat hebben we daar vaak met elkaar over gepraat. Sommige Raadsleden hebben er slapeloze nachten van gehad. Gelukkig hebben we er nog zoveel zekerheden in kunnen bouwen dat we nog bijna Raadsbreed tot eenzelfde standpunt konden komen. Het werd laat en zo kregen we toch weer een kroket. Sake Barelds liet nog een keer een zak snoepjes rondgaan. Ik zat te wachten op de reactie van de voorzitter, daarbij denkend aan het 'incident' toen ik een keer op Snickers trakteerde. Maar ook Sake kreeg een kleine reprimande. Een voorbeeld van gelijke behandeling door de voorzitter. Met als enige verschil dat we nu allemaal onze versnapering al binnen hadden.

Dinsdag werd ik wakker met pijn in de rechtervoet. Het was deze keer zo erg dat ik de stok van mijn vader moest gebruiken om door huis te lopen. Zo ben ik later ook naar de slager geweest. De ergste pijn zakte gauw weg en ik kon 's middags toch naar de vergadering van de commissie voor de bezwaar- en beroepsschriften. Van dat moeilijke lopen word je erg moe en daarom lag ik om tien uur al in bed.

Nauwelijks is de Raadsvergadering achter de rug of we staan weer voor de commissievergaderingen. Woensdag hebben we de hele morgen in deze nieuwe stukken zitten lezen. 's Avonds ben ik bij de uitzending van Radio Lemsterland geweest. Het werd een mooie, lange uitzending maar ik heb er niet erg van kunnen genieten. Daarvoor zat de gemaakte fout met Gerben Feenstra mij te veel dwars.

In Rutten wordt iets voor de peuters geopend. Daar was wel belangstelling voor het speelgoed dat onze buurtvereniging over heeft omdat onze peutermorgen niet langer door kon gaan. Met de verkoop van Us Haven aan de Nieuwburen was daar geen onderdak meer voor. Donderdagmorgen kwamen een paar dames van ons bestuur om de spullen in mijn garage wat overzichtelijk uit te stallen. Dat betekende wel dat mijn auto een paar dagen buiten moest blijven staan. Vanmiddag zijn de mensen uit Rutten geweest. Zij hebben flink wat spullen gekocht. De rest zullen we op de vrijmarkt op Koninginnedag wel kwijt kunnen. Het werk voor de Gemeente kostte weer een groot deel van de Donderdag. 's Middags zijn we naar Oosterzee geweest, naar het loonbedrijf van Anne Hoekstra. Daar was ik al een keer wezen kijken, maar nu ging het in commissieverband. 's Avonds nog een fractievergadering als voorbereiding voor de komende vergaderingen.

Vrijdagmorgen had ik de tijd en de moed om weer verder te gaan met het opruimen. Deze keer ben ik maar eens met de tafel begonnen. Voor mij alleen is de halve tafel genoeg om voor het eten te dekken. De andere helft is in de loop van vijf jaar vol gelopen met papier. Veel ervan kan weg, andere stukken kunnen in de ordners. De stapel is al een stuk lager geworden en ik heb bij het schrijven meer licht op het papier. Vanmorgen was er een trouwerij. Dat gebeurt niet zo vaak op Zaterdag. Na afloop fladderde er nogal wat afval rond het bordes van het Gemeentehuis. Het leken mij plasticzakjes te zijn. Daar wilde ik niet tot Maandagmorgen naar kijken en dus met de bezem en een plasticzak er op af. Het viel mee, het waren allemaal bloemblaadjes. Toch heb ik ze maar verzameld en meegenomen. Het was dan wel niet vervuilend zoals plastic, maar dat rommelige gezicht wilde ik toch ook niet.

---

17-Apr-2003

LEMMER,Zaterdagmorgen. Het weer zag er vanmorgen eerst maar triest uit. Maar nu, zo tegen elven, schijnt de zon volop. Heerlijk, en de weerberichten zijn ook nog heel goed. Alleen zullen onze boeren wel naar regen uitzien. Zij hebben overigens al genoeg zorgen met de vogelpest. Tot nu toe blijft de ziekte meer in het midden en Zuiden van het land, maar het kan ook zo maar hier in het Noorden toeslaan. De gemengde bedrijven, dus de bedrijven met kippen en vee, hebben de eerste strop al binnen. Door de standstill moesten zij hun melktanks al in de gierkelders laten leeglopen. Gelukkig zijn er wat verlichtingen gekomen en wordt de melk weer opgehaald. Ook wordt er weer voer afgeleverd. Dat moest ook wel; je kunt de kippen niet laten doodhongeren. Vanavond is er weer een bijeenkomst van de jeugd met de politiek. Vorig jaar hebben we ook zoiets gehad, maar het is nu een beetje anders opgezet. Er wordt nu gewerkt met panels en ze hebben mij een plaats gegeven in het panel normen en waarden. Dat zal weer een nieuwe ervaring worden want ik ben nooit eerder lid van een panel geweest. Daar zullen we ook wel weer doorheen komen. Alleen jammer dat ik er een buurtavond voor moet missen. Zaken die uit het Raadswerk voortkomen hebben nu eenmaal voorrang.

Maandagmorgen een telefoontje van de redactie: Hillebrand Lemstra overleden en of ik daar een in memoriam voor kon schrijven. Nu heb ik van jongsaf wel contact met de familie Lemstra gehad. Via drukkerij, krant en boekhandel. Mijn eerste herinneringen aan de Lemstra’s zijn uit de tijd dat de ouders van Hillebrand veel bij mijn overgrootmoeder kwamen. In tijden van ziekte, als er gewaakt moest worden, stonden zij altijd klaar om een nacht te komen. Dat gold trouwens voor meerdere leden van de Gereformeerde Gemeente. Nu kreeg ik van de familie de nodige gegevens om een stukje ter nagedachtenis te kunnen schrijven. ’s Middags kwam ik in de Leeuwarder Courant al weer een overlijdensadvertentie tegen van iemand die ik goed kende. Bertus Loen, de oudste zoon van oud-collega Lex Loen. Ook weer iemand die hier op de Nieuwburen is opgegroeid en die we vaak in de bakkerij zagen. ’s Avonds hadden we vergadering van commissie I. Daarbij kregen we uitleg van de plannen voor een hoog woongebouw op de plaats van camping het Ooievaarsnest. We zullen wel steeds meer aan hoge bouwsels moeten wennen; de grond wordt ook in onze woonplaats langzamerhand krap. Er is in het ontwerp wel geprobeerd om het wat speels te houden, maar massaal blijft het.

Dinsdagmiddag ging ik voor Zuid Friesland naar de kerk van de vroegere Gereformeerde Gemeente aan het Turfland, het centrum voor Licht en Kracht zoals het nu heet. Dat was ook weer een terug zien na jaren. Tot haar overlijden in 1949 woonde mijn overgrootmoeder in het huisje achter de kerk dat er aangebouwd was. Na die tijd ben ik er nog één keer in geweest. Dat was met de rouwdienst van Aukje Koopmans-Frankema, de weduwe van onze oude medewerker Pieter Koopmans. Hoeveel er ook veranderd is, ik voelde me er direct weer thuis en kon me nog precies herinneren hoe de indeling indertijd was. Mijn geregelde bezoeken aan het kerkhof waren er de laatste tijd wat bij in geschoten. Nu het zomertijd en dus langer licht is, kan dat ook in de avonduren en zo ben ik dinsdagavond weer even op beide hoven geweest.

De post bracht woensdagmorgen een brief van BIZ telefoongids. Het eerste wat daar uit rolde was een acceptgiro van 295.12 euro. Als je het beter bekijkt staat er wel op ‘dit is geen rekening maar een aanbieding’, maar eerst denk je toch dat je meer dan 650 gulden (zo rekenen we toch nog) kwijt bent voor een vermelding die je niet besteld hebt en waar niemand naar zal kijken. Vijf minuten later lag alles al bij het oud papier. Of we nu jongere bestuursleden hebben of dat de dames op oudere leeftijd kinderen krijgen, dat weet ik niet. Een feit is dat we als bestuur van de buurtvereniging de laatste jaren af en toe op kraamvisite moeten. Woensdagavond was de beurt aan de familie Rigterink waar een derde zoon geboren is. Gezellig even een paar uurtjes bij elkaar zitten, de dames kletsend over hun kinderen, maar later kom je dan toch weer aan het praten over de zaken van de buurt.

Donderdagmiddag ben ik naar de rouwdienst van Hillebrand Lemstra geweest. Veel belangstelling, de kerk vol mensen. Het was trouwens de eerste keer dat ik in het gebouw Eben ûHaëzer kwam. ’s Avonds vergaderde commissie II. Het is opvallend dat dat altijd een veel rustiger bijeenkomst is dan die van commissie I. Het kan zijn dat de rustigste mensen in commissie II zitten, mogelijk is het ook alleen maar een indruk van mij omdat ik die laatste commissie vanaf de tribune volg.

Vrijdagmorgen werd er een telefoongids bezorgd. Dat was de ‘echte’ telefoongids. In het kerkblaadje las ik dat dit door vrijwilligers gedaan wordt ten gunste van het bouwfonds van de Gereformeerde kerk. Op deze manier wordt tegenwoordig wel vaker extra geld binnengehaald door verschillende verenigingen. Het is weer eens wat anders dan een bazar of een verloting en het vraagt zoveel voorbereiding niet.

---

23-Apr-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het was vanmorgen wat aan de frisse kant, maar droog. De eierzoekwedstrijd voor de kinderen van de buurt kon dus doorgaan. Nu de winkel 'dicht' is - er komt af en toe nog wel eens iemand binnen en die wordt zo mogelijk geholpen - kon ik dit voor het eerst meemaken. Leuk, die kleintjes zo bezig te zien. Bijna alle verstopte eieren hebben ze teruggevonden. De kinderen en hun begeleiders konden meteen een kijkje nemen bij het speelhuisje dat vrijdag geplaatst is. We hebben dat kunnen aanschaffen met een subsidie van de Woningbouwvereniging Volksbelang Lemsterland. Alle onderdelen zijn van zwaar plastic gemaakt. Dat lijkt milieuonvriendelijk, maar het valt mee. Er is landbouwplastic voor hergebruikt.

Vanmiddag kreeg ik bezoek van mijn nicht Metje. De eerste keer dat zij na het overlijden van haar man weer in Lemmer is. Pasen en de verjaardag van Lammert waren een goede gelegenheid om deze stap te zetten. Zulke dingen die je altijd samen deed zijn een eerste keer altijd moeilijk. Ik heb gezellig een poosje met haar en Akke zitten praten. Toen ik vanmorgen uit de speeltuin thuis kwam lag de post door de bus. Vijf verzoeken om bijdragen. Allemaal voor goede doelen. Een paar met een lokkertje als kaarten of naamstickers die je toch nooit gebruikt. Je kunt niet op alle verzoeken ingaan, er komt zoveel dat je wel eens een keuze moet maken. Deze keer heb ik voor de hele handel maar gekozen voor de doos met oud papier.

 Vorige week zaterdagavond hadden we het debat tussen politiek en jongeren. Onder de naam 'De Knoop'. Het gesprek was zo fel niet als vorig jaar. Misschien zal dit toch meer resultaat hebben. Mijn plaats was in het panel normen en waarden. Het viel mij op dat de andere panelleden de eerste stelling precies andersom benaderden dan ik. Pas maandag werd duidelijk hoe dat kwam. Het verschil zat in de brief die ik gekregen had en de folders die 's avonds werden uitgedeeld. Daar stond die stelling precies omgekeerd. Ik had de brief gevolgd, de anderen de folder of een tussentijdse brief. Maandagmiddag informeerde ik hierover bij de griffier, 's avonds had ik het antwoord: het was geen tikfout, de voorbereidingscommissie had besloten de stelling om te draaien. Die mededeling kreeg ik 's avonds in Oosterzee toen we daar waren voor de vergadering van Plaatselijk Belang. Voor de zoveelste keer werden daar de nieuwbouwplannen voor het terrein van de zuivelfabriek gepresenteerd. 'It keallet swier', dat is zeker. Toch lijkt het mij toe dat we met kleine stapjes in de goede richting komen.

Dinsdagmorgen had ik een zwaar karwei. Er moest een nieuwe watermeter geplaatst worden. Die meter zit in de kelder, voor die kelder staat mijn schrijfbureau; om dat aan kant te krijgen moet eerst van alles in de kamer verzet worden. Dat kostte mij een uur, het omruilen van de meters was in vijf minuten klaar. Dan moet alles weer op zijn plaats. Ik had veel moeite met het bureau, totdat ik een goede inval had. Alle acht laden er uit. Nu was het nog maar een kleinigheid. Zo blijf je aan het leren. Je kunt ook zeggen: 'Stom dat je daar niet eerder aan gedacht hebt.' Dinsdagavond de 'opening' van het hûnehúske aan het Turfland door wethouder Wesselius. Geen grote belangstelling, de 100 honden waar op gehoopt werd waren er bij lange na niet. Maar wel even gezellig. De verslaggeefsters van Radio Lemsterland hebben er een lange reportage van gemaakt. Woensdagavond bij de uitzending hebben we er veel plezier mee gehad en vandaag bij de herhaling heb ik er ook nog van genoten..

Woensdag was het 16 april. De vooravond van de Bevrijding, nu 58 jaar geleden. In gedachten zie je het allemaal weer gebeuren. De ordeloze aftocht van de Duitsers. De beschieting in de avond en nacht. De afvoer van de gewonden naar de bewaarschool aan de Lijnbaan 's morgens vroeg. Het verschijnen van burgemeester Krijger met het geweer op de rug. Langzamerhand meer leden van de B.S. die in blauwe overal met armband en gewapend met stenguns te voorschijn kwamen.   De berichten over doden en gewonden drongen tot ons door. De verslagenheid daarover maakte weer plaats voor de vreugde bij de intocht van de Frans-Canadezen. 's Middags een wandeling door Lemmer. Overal lag glas en op verschillende plaatsen was de uitwerking van de granaten duidelijk te zien. Op de Westdam slingerde van alles rond. Boerenwagens in de onderwal, achtergelaten afweergeschut. De havenmond versperd met tot zinken gebrachte schepen. De gestolen waar zoals fietsen, kazen en een paar koeien hadden toen hun weg al gevonden. Meester De Vries kwam met twee koeien van de haven af. Bij de Gedempte Gracht boden een paar mannen aan om de dieren van hem over te nemen. Geen sprake van, meester zou de koeien persoonlijk naar de eigenaar terug brengen. Mijn vader kwam thuis met een paar blokjes chocolade. Gekregen van zijn vriend Jan Bergsma. 'Foar jim jonkje,' had Jan er bij gezegd. Eén van de dingen die velen van die dag zijn bijgebleven is het prachtige weer dat we hadden. De avondklok was door de Duitsers ingesteld op acht uur. Krijger maakte bekend dat het negen uur werd, maar later verruimde iemand van de B.S. - ik meen dat het Jaalsma was - het tot tien uur. Daar werd druk gebruik van gemaakt en het was zo warm dat iedereen tot dat tijdstip in jurk of overhemd over straat ging. Met het mooie weer van de afgelopen dagen heb ik daar weer vaak aan moeten denken. Het is vreemd hoe sommige kleinigheden van zo'n belangrijke dag je kunnen bijblijven. Er was gebrek aan alles en iedereen was zo zuinig mogelijk met wat hij nog had. Zo waren wij nog in het bezit van wat petroleum. Dat betekende dat we nog een lampje konden branden. Dat had de hele nacht tijdens de beschieting gebrand en het bleef ook 's morgens branden omdat we de luiken voor alle veiligheid voor de ramen lieten zitten. Toen we naar boven gingen om de bevrijders zo goed mogelijk binnen te zien komen werd vergeten het lampje uit te blazen. Toen we weer beneden kwamen en dit ontdekten vonden we het heel erg. Het had een paar uur gebrand zonder dat er iemand bij was geweest. Wat een verspilling! 's Avonds nam mijn vader vier Canadezen mee naar huis. We hadden nog wat 'wijn' van zwarte bessen staan en daar werden de mannen op getrakteerd. Veel konden we er niet mee praten. Ik zat toen in de eerste klas van de ULO-school, maar veel lessen hadden we nog niet gehad omdat de school gevorderd was of omdat er geen verwarming was. Toch was het een unieke ervaring een paar van die mensen in huis te hebben gehad. Zij hadden sigaretten bij zich en deelden daarvan uit. Ik werd overgeslagen, ze vonden mij zeker te jong om te roken. Het was ook de enige keer dat mijn moeder en mijn grootmoeder een sigaret hebben gerookt.

---

29-Apr-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het regent. Tenminste, de straten zijn een beetje nat en een enkeling loopt met een paraplu. Veel water zal het wel niet opbrengen, meer zoals we het dan noemen 'in reintsje foar it stof'.We weten in ieder geval dat het nog kan regenen. Vanmorgen zijn we met de fractie naar Oosterzee geweest, naar de mensen aan de Beukenlaan die moeilijkheden hebben met de tuintjes die zij achter de huizen hebben aangelegd. Het ziet er prachtig uit, maar het is wel in strijd met het bestemmingsplan. Dat wordt straks weer een moeilijke beslissing in de Raad. Moeten we deze mensen helpen of strak vasthouden aan het bestemmingsplan? Terwijl ik zit te schrijven beluister ik de herhaling van de uitzending van Radio Lemsterland van woensdagavond. Het eerste programma dat onze medewerksters Janet Wind en Mineke Koeslag geheel als hun eigen programma hebben verzorgd. Daar zijn zij heel goed in geslaagd. Zo bouwen we langzamerhand toch wel wat op. Misschien dat we in de vakantieperiode door kunnen gaan met uitzenden. Als we dan in september eens zo ver zijn dat er een avond per week meer kan worden uitgezonden, dan zou dat mooi zijn. We moeten het stapje voor stapje uitbouwen.

Paasmaandag ben ik naar Bantega geweest. Lammert was jarig en we konden weer buiten zitten. Ik krijg bijna de indruk dat het in Bantega altijd zomer is. Als ik er in september ben, zitten we soms ook nog in de tuin.

Dinsdagmiddag bracht de post een rouwbrief. Wytse van der Meer overleden. Twee en negentig jaar oud. Bijna vijf jaar geleden bij het overlijden van mijn vader - hij was toen dus al 87 jaar - kwam hij op een avond nog op bezoek. Vergezeld door zijn zoon Date. Dat heb ik toen erg op prijs gesteld en het was mij duidelijk dat ik naar de rouwdienst toe moest.  Wat stonden er donderdagmiddag een auto's bij de hervormde kerk in Echten. Ik vond nog een mooi plaatsje vlak bij het tankstation van Bakker. Zo kon ik op de terugweg over het terrein van dat station gemakkelijk weer richting Lemmer komen. De mensen stonden tot in het portaal van de kerk. Er kwam ook al een stroom bezoekers terug die boven een plaatsje moesten vinden. Toch was er voor mij beneden nog een plaatsje te vinden, vooraan in de kerk.

De rouwdienst was voor het grootste deel gelijk aan die voor zijn vrouw Rinske destijds in Lemmer. Daar was ik toen uit naam van mijn vader aanwezig. Zij waren immers een beetje collega's. Rinske met 'Heden en verleden van Bantega' en mijn vader met 'Lemmer door de jaren heen'. Dochter Lútsje vertelde het levensverhaal van haar vader. Zoon Hendrik herinnerde in zijn dankwoord aan de manier waarop zijn vader indertijd de aanwezigen in de kerk bedankte. Het zal weinigen gegeven zijn het zo te doen bij de begrafenis van hun vrouw.

Deze week kon ik maar even in de studio zijn. Voordat de uitzending begon moest ik al weer verder, naar de bestuursvergadering van de buurtvereniging. Als ik nu de herhaling beluister dan is die uitzending heel goed geslaagd. Voor de buurtvereniging is het winterprogramma voorbij. Koninginnedag nog de verkoop van de laatste spullen van de kleuteropvang en dan gaan we in de richting van de tweejaarlijkse barbecue in de speeltuin. Dat is op 14 juni. Altijd een heel gezellige activiteit, die wel veel voorbereiding vraagt. Als er genoeg deelnemers zijn, zullen we het wel weer voor elkaar krijgen. Niet-leden zijn ook welkom, zij betalen wat meer dan de leden.

Boukje Morgan - Meijer en haar dochter Ingrid kwamen donderdagmorgen op bezoek. Onze oud-plaatsgenote wilde alles weten over de dieven die ik een paar maanden geleden in huis had. We hebben een uurtje gezellig (maar veel te kort) zitten praten. 'sMiddags kwamen ze nog even langs om een paar foto's van het huis van Ingrid te laten zien. Het is gemakkelijk met Ingrid. Zij is Engelstalig maar als ik Fries met haar moeder praat kan zij het volgen en ook het Nederlands is geen probleem. Dat komt doordat zij als kind vaak bij har grootouders, de familie Pier Meijer, logeerde. 's Avonds hadden we een vergadering van de Gemeenteraad. Het leek allemaal niet zo ingewikkeld maar toch was het rond half elf toen het afgelopen was. Als er een paar onderwerpen tussen zitten waar elke fractie wat van wil zeggen, soms in twee ronden, dan zijn er zo maar een paar uurtjes weg. De Raad was deze avond niet eens volledig, dat scheelde ook nog in de tijd. Roel Kingma zat in Rusland, Wierd Miedema ontbrak ook. Misschien zat hij wel met vakantie ergens in Latijns Amerika waar hij wel vaker heen gaat.

Ondertussen hebben we de papieren voor de commissievergaderingen van mei al weer in huis. Dan kunnen we maar weer beginnen te lezen. Dit zullen wel weer lange vergaderingen worden. De notitie over de leegkomende boerderijen is er bij, de voorjaarsbijstelling van de begroting en in beide commissies de aanzet van de programbegroting. Dat laatste is ook weer een van de uitvindingen van het duale systeem. Gelukkig hebben we deze keer wat meer speling dan in de afgelopen maand.

---

07-Mei-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. De zon probeert er door te komen. Na een stormachtige morgen. Misschien komt het weerbericht uit: vanmiddag opknappen en morgen zomerweer. Dat zou morgenavond met de Dodenherdenking ook welkom zijn. Vaak is het op die avond heel rustig weer. Alsof de natuur onze stemming heeft overgenomen. Zo juist heb ik een bosje witte rozen gehaald. Die moeten morgenmiddag naar het kerkhof. 's Avonds heb ik daar geen gelegenheid voor, dan heb ik even een andere taak.

Maandagavond waren de leden van de Freonen fan it Lemster Fiifgea door het bestuur van de Oudheidkamer uitgenodigd. Met de bedoeling om mensen te krijgen die eens willen helpen met rondleidingen en dergelijke door het museum. Of dat gelukt is, weet ik niet. We hebben er in ieder geval een paar gezellige uurtjes gehad. Met wat uitleg over de collectie door het bestuur.

Dinsdagmorgen bracht de post een grote envelop van de Profinsje Fryslân. Dat was een enquete met vragen over je woonwensen voor de komende jaren. Voor mij geen moeilijke opgave: maar één wens en dat is nog heel lang hier op de Nieuwburen blijven wonen met alles wat ik nodig heb op korte afstand. Even later haalde ik mijn medicijnen voor de komende twee maanden uit de apotheek. (ook een instelling die lekker dichtbij is). Toen ik weer naar huis ging vlogen er opeens allemaal kranten door de lucht. Bij de brug had iemand de wind onder een stapel kranten gekregen. Wat hier vooraan op de Vissersburen bleef hangen heb ik opgezocht en thuis bij het oud papier gedaan. Zo kregen we tenminste niet een al te grote rommel in de buurt. Er was ook nog een trouwerij. Hier had men wat leuks bij bedacht, tenminste iets dat ik nog niet eerder had gezien: bellen blazen. Op de wind dreef alles vlug weg, tot hoog boven het Gemeentehuis. Dit is beter dan het strooien van rijst. Hier wordt geen eten verknoeid en als de mensen vertrekken blijft er niets op straat achter. 's Middags hadden we bingo in Het Baken voor de kinderen van de buurt. Ik had het heel gemakkelijk. Eén van de oudste kinderen heeft de nummers opgeroepen zodat de bestuursleden bijna niets te doen hadden.

De volgende morgen, Koninginnedag, keek ik om half zeven even buiten. De eerste mensen voor de vrijmarkt waren er al. De ruimte onder de luifel was al helemaal bezet. Om negen uur werd de vlag gehesen op het Gemeentehuis. De eerste keer aan de nieuwe vlaggestok. Dat lijkt heel wat beter dan wat we de laatste jaren hadden. De mensen die een onderscheiding hadden gekregen hielpen bij het hijsen van de vlag. Later trof ik Bert Schotanus op de Kortestreek en 's avonds in Echtenerbrug zat Jaap de Jong naast mij. Ik kreeg de indruk dat beide erg ingenomen zijn met hun lintje. Op de vrijmarkt heb ik alleen een plantje gekocht. Verder heb ik nergens behoefte aan. Meer belang had ik bij de verkoop van de spullen van de kleuteropvang van de buurtvereniging. Dat ging eerst helemaal niet, maar later gingen vooral de grotere stukken er uit. Er is maar weinig in mijn garage terug gekomen. Bij Het Baken was het ook behoorlijk druk. Daar ben ik niet lang gebleven, allen op een paar prijzen geschreven. Ik heb daar niets van gehoord, dus zal het geen prijs hebben opgeleverd. Het gaat ook niet zo erg om de prijzen, maar het is toch altijd leuk als je wat wint. Voor het Gemeentekantoor was een groot springkussen opgesteld. Daar was veel belangstelling voor van de jeugd. Tegen twaalven stond er een ambulance op de Gedempte Gracht. Daar werd een jongen mee afgevoerd. Naar mij verteld werd was hij over de plastic 'muur' van het kussen gesprongen en op zijn hoofd terecht gekomen.  's Avonds zou ik voor de krant naar de toneeluitvoering in Echtenerbrug. 'Gjin Piet, mar pizza'. Om goed zeven uur hoorde ik de brandweer voorbij rijden maar lette daar verder niet op. Toen ik de auto zou ophalen stond de brandweer bij het Centrum. Een brandje in de keuken. Er kan schade genoeg zijn maar toch is het goed afgelopen. Als het vuur doorgezet had, had het hele blok wel plat kunnen gaan; alles zit daar aan elkaar vast gebouwd.

Woensdag was het water in de fontein - die de laatste tijd behoorlijk trouw zijn werk doet - de hele dag oranje gekleurd. Ik vroeg mij af of het dan Donderdag ook rood zou zijn. Dat was niet het geval. Nu ik er over nadenk zou dat ook niet goed geweest zijn. Te politiek gekleurd. Van die eerste Mei hoor je verder ook al niet veel meer. Ik herinner mij dat wij in de eerste jaren van de lagere school op die dag met een half lege klas zaten omdat er dan een reisje gemaakt werd. Ik meen naar Gaasterland. Voorzover ik weet is het planten van een boom nog de enigste activiteit in Lemsterland op die dag. Het is trouwens al een vooruitgang dat er weer bomen geplant kunnen worden. Een paar jaar geleden moest de jaarlijkse boomplantdag nog afgelast worden. De reden was dat er geen geschikte plaats voor nog meer bomen in de Gemeente te vinden was.

Donderdagavond kwamen wij als Raadsfractie nog even bij elkaar. Als voorbereiding op de commissievergaderingen. Daar zijn we de komende week weer drie avonden zoet mee. Er zou ook nog een vergadering van de commissie voor de bezwaar- en beroepschriften bij zijn maar die gaat niet door. Dat is nu wel gemakkelijk, maar het moet later wel ingehaald worden. Hiermee wil ik niet klagen. We hebben dit tenslotte allemaal zelf gewild en we doen het werk met plezier. Het moest soms wat beter over de tijd verdeeld zijn. We zitten weer in de tijd van allerlei herdenkingen. Dan gaan mijn gedachten terug naar de wijze waarop dit in voorbije jaren gebeurde. Op een dag als de vijfde Mei was het meestal de hele dag feest in Lemmer. Vooral bij de lustrumvieringen werd er veel werk van gemaakt. Muziek, kinderfeesten, optocht, stoelendans, iedereen werd de hele dag bezig gehouden. Daar is niet veel meer van over. Zulke dingen passen niet meer in de levenswijze van tegenwoordig. Jammer, maar zo is het nu eenmaal.

Vanuit de buurtvereniging was ik ook altijd wel op een of andere manier betrokken bij de festiviteiten. De optochten brachten veel werk met zich mee. Wij hadden dan de beschikking over de schuur van Agricola, toen een van de eerste boeren op de Straatweg. De Woensdagmiddag was een vaste middag om aan de wagen te werken, verder moest het meest in de avonduren gebeuren. De opbouw was dan meestal op een ladewagen. We hadden een keer een wagen die de drie poten van de ontwikkeling van Lemmer moest voorstellen. Dat was het boerenbedrijf, de industrie en de recreatie. Bij het boerenbedrijf wilden we een koe hebben zoals de slagers die voorheen wel in de etalage hadden staan. Geen van de Lemster slagers had meer zo'n exemplaar en we hebben toen geleend bij een slager in naar ik meen Langweer. De industrie werd verbeeld door een nagebouwde kraan van Scheepswerf Friesland. Het was in de tijd dat de recreatie zich hier net begon te ontwikkelen en eigenlijk alleen nog maar bestond uit wat kampeerders op het Ooievaarsnest. Dit werd vorm gegeven met een indianentent die we van ons bestuurslid mevrouw Weber konden lenen. Deze wagen leverde ons een prijs op. De reden waarom de jury deze prijs toekende was dat we gekozen hadden voor een opbouw met drie hoge punten. Een andere keer hadden we een heel bewerkelijke wagen met een verbeelding van het verhaal van In De Soete Suykerbol. Daar zat veel verfwerk in waarvoor Bertus Lemstra werd ingeschakeld. Terwijl wij daar mee aan het bouwen waren begonnen enkele dames uit het Rienplan aan een eigen wagen. Dat werd Sneeuwwitje en de zeven dwergen, een wagen waar zij veel van hun kinderen op konden plaatsen. Naar ik meen kregen die toen een tweede prijs. Of De Suykerbol ook in de prijzen viel weet ik me niet meer te herinneren.

---

14-Mei-2003

 LEMMER - Zaterdagmiddag. Het loopt tegen drieën. De wandelaars komen binnen. Nog niet in grote getale maar toch is het al gezellig. Een terrasje ingericht voor De Faam en op het Fedde Schurerplein. Een bierwagen en de mobiele muziektent op het plein opgesteld. De wandelaars hebben het geweldig getroffen met het weer. Misschien een beetje aan de zonnige kant, maar beter dan de hele dag regen, Een week of drie geleden werd er tegen de zijmuur van de slagerij een stroomkast geplaatst. Voor donderdags, voor de markt. Maandagmorgen begonnen twee mannen hem er weer weg te halen. Een meter of drie verder werd het ding weer opgesteld. Dan vraag je je af waar dat goed voor is. Dat werd me de volgende morgen verteld. Er was vergeten om met de eigenaar te overleggen over de plaats. Omdat deze de kast liever een stukje naar achteren wilde hebben was deze vorm van werkverschaffing nodig geweest. Twee man hadden er de hele morgen werk aan. Dat is geen verloren tijd geweest, op de nieuwe plaats staat de kast veel beter. Maar zulke dingen moeten eigenlijk in één keer goed gebeuren. 's Middags werden er weer een paar bloembakken geplaatst. Nog erg kaal, maar vorig jaar hebben we gezien hoe het dan ineens kan uitgroeien tot een mooie, volle bak.We zullen afwachten of het ook helpt tegen het wildparkeren. Dat gaat nog altijd door, ook al schrijft de parkeerpolitie geregeld bonnen uit. Ik zou ook niet weten hoe dit de mensen duidelijk gemaakt moet worden. We kunnen alles niet vol zetten met borden NP. De pleintjes voor het Gemeentehuis en het Gemeentekantoor nodigen er ook wel toe uit. Vooral als er al een auto staat, staan er zo maar een paar bij.

Het VVV-kantoor is met ingang van dit seizoen op maandagmorgen gesloten. Geen goede zaak, niet erg gastvrij. Er liepen al verschillende mensen tegen de dichte deur op. Het is er niet beter op geworden nu de Lemsterlandse vereniging in het grotere geheel is opgegaan. Dat is een zaak die overal voorkomt en financieel lopen ze achter elkaar vast. Zelf heb ik een paar maanden geleden bedankt als lid toen ik de winkel sloot. Als het een zelfstandige afdeling gebleven was, was ik waarschijnlijk wel als steunend lid verder gegaan. Om een uur of tien maandagavond kwam ik tot de ontdekking dat ik de sing-inn helemaal vergeten had. Stom, ik mag daar altijd graag even bij zien. Misschien volgend jaar een herkansing.

Dinsdagmorgen waren Rinze Visser en ik in het Raadsledenkamertje van het Gemeentekantoor. Daar kwam een oude bekende langs, Albert Hendriks. Hij noemde ons 'twa coryfeeën fan de Ried fan Lemsterlân'. Het was leuk om elkaar na enkele jaren terug te zien. Albert vond dat de negatieve publicaties over Lemmer van vorig jaar nodig weerlegd moesten worden. Wij konden meteen kennis maken met onze nieuwe voorlichtster Roos, de opvolgster van Esmeralda Boonstra. Zij zou een gesprek hebben met Albert Hendriks.'s Avonds hadden we de maandelijkse vergadering van commissie I. De belangrijkste punten waren de notitie over de leegkomende boerderijen en het vraagstuk van de tuintjes in Oosterzee. Het was jammer dat er twee fracties niet vertegenwoordigd waren. Dan had het er voor de betreffende mensen misschien beter uitgezien. Dat is het vervelende met een vergadering op dinsdag, dan mis je de beide bridgende Raadsleden.

Woensdagmiddag kreeg ik een telefoontje uit Amsterdam, van Afra van der Hoff. Zij wilde mij een adreswijziging sturen maar wist de postcode niet. Zij woont nu in zorgcentrum St. Jacob. Met uitzicht op Artis naar zij mij vertelde. Het duale stelsel vraagt telkens weer andere dingen van ons. Voorheen stelde het college de begroting op, nu moet de Raad kaders aangeven van wat er in ieder geval moet gebeuren. Dat leek mij heel erg moeilijk, maar we zijn er uit gekomen. Woensdagavond kwamen we hiervoor als Raad informeel bij elkaar. Zes fracties hadden punten ingeleverd, de griffier had er een overzicht van gemaakt en na alles nog eens doorgesproken te hebben konden we er per fractie 10 punten uit kiezen die voorrang moeten hebben op de begroting voor 2004.Tot mijn verwondering waren we er binnen een kwartier uit. Dat kan alleen als je als fractie eensgezind bent. Dat is bij ons het geval en het lijkt mij dat het bij de anderen precies zo is. Soms tref je mensen die je in tijden niet gezien hebt, ineens een paar keer achter elkaar. Dat overkwam mij op Koninginnedag. 's Morgens bij het vlag hijsen trof ik na jaren de vroegere schilder en oud raadslid Klaas de Jong. 's Avonds bij het toneel in Echtenerbrug zat hij weer vlak voor mij. Met Albert Hendriks ging het mij bijna net zo. Na onze ontmoeting van dinsdag was hij donderdag de hele dag in het nieuws op radio en televisie. Dat was omdat hij een deel van de activiteiten van het Noord Nederlands Bureau voor Toerisme wil overnemen.

Donderdagavond vergaderde commissie II. Die volgde ik vanaf de publieke tribune. Het duurde langer dan ik verwacht had, maar echt laat was het toch niet toen de strak leidende voorzitter Joop Bangma de bijeenkomst sloot. Maar dan hebben we de gewoonte om nog wat te blijven napraten zodat het toch bedtijd was toen ik thuis kwam.

Vrijdagmorgen om zes uur hadden de roeken al feest op de Gedempte Gracht. Zij hadden een zak met afval kapot gescheurd en vonden blijkbaar wel een en ander van hun gading. De afvalbakken weten de vogels ook wel te vinden. Geregeld halen ze er spul uit. Vooral op de bakjes van patat en frikadellen zijn ze gek. Vanmorgen in het radionieuws was het bericht dat het gisteravond in de trein van Hoorn naar Enkhuizen weer uit de hand gelopen was, net als vorige week. Onder het schrijven hoor ik van Omrop Fryslân dat er bij de voetbalwedstrijd van Harkemase Boys tegen Quick Boys flink gevochten is. Niet zo maar een paar klappen, maar zo dat bij verschillende mensen wonden gehecht moesten worden. Als het niet zo'n afgezaagd cliché was zou ik zeggen: 'Waar zijn we mee bezig.' Mijn vader zou zeggen dat het bij de tijd hoort.

---

28-Mei-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Tot nu toe is het de hele dag wat donker en triest geweest. Als je buiten komt voel je af en toe een paar spatjes. Terwijl ik dit schrijf begint het toch wat te glimmen. De zon probeert toch nog om er door te komen. Meteen schieten mij de woorden van neef Andries weer door de gedachten: 'Geen zaterdag zo kwaad of de zon schijnt vroeg of laat.' Misschien komt het ook vandaag weer uit. Vanmorgen werd ik gebeld door Henny D”lle. Hij vertelde dat hij contactman voor de VVV- voor onze Gemeente geworden is. Iets dat ik overigens al gehoord of gelezen had. Het speet hem dat ik vorige week wat negatief over het kantoor geschreven had. Het is dan wel op maandagmorgen gesloten maar dat is alleen in het voorseizoen, in de drukke maanden komt de maandagmorgen er weer bij- Wat ook een goede ontwikkeling is, is de openstelling op vrijdagavond- Het is wel zo dat een paar mensen die voor de dichte deur komen meer opvallen dan een hele groep die wel naar binnen kan.

Het deed mij goed te horen dat er toch weer gewerkt wordt om het imago van Lemmer wat op te poetsen. Dat is wel nodig na alle slechte publiciteit van vorig jaar. Het liefst zou ik zien dat we weer een zelfstandige VVV-organisatie voor Lemsterland kregen. Met meer inbreng van vrijwilligers die ook eens op het kantoor willen bijspringen. Dan zou dat ook eens op Hemelvaartsdag en Pinkstermaandag open kunnen. Op zulke dagen komen er ook nog al wat mensen aan de dichte deur. In ieder geval ben ik blij te horen dat er toch weer eens iemand serieus bezig is om mensen naar Lemsterland te halen en het hun zo goed mogelijk naar de zin te maken. Maandagmorgen ging de schop er weer in op de Gedempte Gracht. Twee auto's van NUON. Eén met een kraantje er achter. Blijkbaar werd de stroomkast die vorige week verplaatst werd, nu aangesloten. Ik heb me er over verwonderd dat alle graafwerk met de hand gedaan werd terwijl het kraantje werkloos op de aanhanger bleef staan. Men zal er wel een goede reden voor hebben gehad.  's Avonds hadden we een bespreking op het Gemeentekantoor. Toen we daar vandaan kwamen liep de fontein over. Hij doet zijn werk anders de laatste tijd behoorlijk goed. Ik weet niet of er deze keer mee geknoeid was of dat het een technische storing was. Als ik het goed gezien heb brandt de verlichting de laatste tijd ook niet meer. Dinsdagmorgen werd er geprobeerd om de zaak door te spuiten of te steken. Dat heeft vast niet voldoende geholpen want woensdagmorgen werd er weer gegraven. Tot nu toe zie ik de fontein weer volop spuiten; maar eens afwachten hoe lang dat duurt.

Dinsdagavond zijn we Lemstervaart in geweest. Bij André v.d. Berg hebben we het Kriteprogramma voor het volgende seizoen voorlopig opgezet. Dat moet je wel vroegtijdig doen; aan de ene kant moeten de mensen die de avond verzorgen op tijd ingehuurd worden, aan de andere kant moet er ook ruimte vastgelegd worden.

Woensdagavond ben ik bij de uitzending van Radio Lemsterïand geweest. Het was de tijd voor het jongerenprogramma The Lemster Young Ones. Onze meest rommelige uitzending. Het is prachtig te zien hoe die kinderen met de uitzending bezig zijn. Hun muziekkeuze is meestal de mijne niet maar dat kun je ook niet verwachten. Zij doen hun best maar ze zijn nu eenmaal druk en 'melig'. Dat hoort immers bij de leeftijd van zulke meisjes.

Donderdagmorgen was er ook al weer de nodige afleiding. Er werd weer gegraven op de Gedempte Gracht. Nu hier tegenover, op de hoek van het pleintje. Er werd lang gewerkt, er werd een gat geboord en daar kwam de paal met verwijzingsbordjes in. Volgens mij is die paal wat verzet, een kleine meter dichter bij de lantaarnpaal. Ik vraag mij af wat het nut is van zulke werkzaamheden. Het enige dat ik kan bedenken is dat de grote auto's met kramen die voor de markt komen zo wat meer ruimte hebben om te manoeuvreren dan voorheen. Al dat graven is niet bevorderlijk voor de nieuwe bestrating. Hoe netjes het ook herstraat wordt, het blijft altijd zichtbaar. Het is al weer een maand of wat geleden dat hier voor de deur gegraven werd voor een stroomstoring. Keurig gemaakt, maar vandaag zag ik dat het op die plaats, vooral in het gootje, toch begint weg te knijpen. Ook de kuil die hiernaast bij Dijkstra weggewerkt was, begint zich al weer af te tekenen.

Vrijdagmiddag vergaderden we hier bij mij thuis met het dagelijks bestuur van Radio Lemsteriand. Langzamerhand krijgen we de zaken aardig op orde. Af en toe komt er eens een medewerker bij, we hebben de indruk dat er ook meer geluisterd wordt. Binnenkort hebben we ook weer telefoon. Een mooi nummer, 534444. Komende woensdag lijkt het wel een interessant programma te worden met o.a. indrukken van de kuiertocht en de officiële opening van het asielzoekerscentrum.

De winkeliers van Vissersburen en Burgemeester Krijgerplein hebben mandjes met bloemen z.g. hanging baskets, opgehangen aan de lantaarnpalen. Zondagmorgen was één ervan verdwenen, een paar anderen hingen nog aan één kettinkje. Dezer dagen is de schade weer hersteld en meteen zijn er nog wat meer mandjes opgehangen. Morgen zien we wel hoe of ze het weekend doorstaan hebben, (nu ik deze column in de computer breng is het zondagmorgen en alle mandjes hangen er nog. Misschien zijn de stappers er nu aan gewend.)

---

04-Jun-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. De laatste dag van de kermis rond Lemmer Ahoy. Ik heb niet de indruk dat de attracties het druk hebben gehad. 's Avonds rond tien uur was men al aan het afsluiten. Dat is wel lekker rustig in de buurt, maar daar kunnen die mensen niet van bestaan. Overigens maakt de hele kermis nauwelijks meer lawaai dan één auto met jeugd en bonke-bonke muziek. We zullen afwachten hoe het in de zeilweek gaat als de zomerkermis ook hier in het centrum gehouden wordt. Voor het Gemeentekantoor staat een grote klimwand opgesteld. Voor mijn gevoel is de belangstelling niet erg groot maar als ik hier achter zit te schrijven kunnen ze wel bij tientallen omhoog gaan. Al met al is het toch wel gezellig in Lemmer. In ieder geval is het niet zo beroerd als we deze week uit de televisiebeelden konden opmaken. Er werd net gedaan of het strand voor de tweede zomer niet te gebruiken zou zijn. Vanavond zal ik er eens gaan kijken. Er zal vast nog wel een gedeelte bruikbaar zijn, net zoals vorig jaar het geval was. Ik zal voorzichtig zijn, maar als ik in het moeras verdwijn, is dit mijn laatste bijdrage aan Zuid-Friesland. Maar het zal wel meevallen, de berichten zullen wel overdreven zijn.

Maandagmorgen kwam ik op de trap in het Gemeentekantoor twee van de dames tegen die daar werken. Zij hadden hun auto's geparkeerd op het terrein aan de Lijnbaan. Dat moest ontruimd worden met het oog op de komende kermis. Het was maar goed dat zij er vlug bij waren want later werd mij verteld dat er auto's weggesleept en één zelfs opengebroken was. Maandagmiddag liepen hier twee mannen en twee vrouwen voorbij. De mannen vroegen of ik hun herkende. Het bleken Henk en Albert Van der Gaast te zijn, zonen van de vroegere fietsenhandelaar aan de Kortestreek. In de loop van de dag arriveerden de eerste kermiswagens. Ze lijken nog altijd groter te worden. Het is een lust om te zien hoe die mensen met die grote wagens weten te manoeuvreren. Maar wij hadden wat anders aan ons hoofd. Wij moesten ons voorbereiden op de Raadsvergadering van die avond. Dat moeten we nu al weer want we zijn niet door de agenda heen gekomen. Maandagavond moeten we weer verder. Toch is dat nog niet eens zo erg. We hebben nu een paar dagen langer over onze beslissingen kunnen nadenken.

Dinsdagmiddag kregen we in de speeltuin bezoek van Wijnsma en Tiemensma van woningbouwvereniging Volksbelang. Volksbelang heeft onze buurtvereniging gesponsord voor de aanschaf van het nieuwe speelhuisje. Ik had hen uitgenodigd om eens te komen kijken wat wij met hun bijdrage hebben aangeschaft. Het speelhuisje valt bij de jeugd wel in de smaak. Als we weer wat geld te besteden hebben zal het wel op uitbreiding van het huisje uitlopen. Thuis gekomen zag ik drie voertuigen van de brandweer rond het kruispunt staan. Dat was duidelijk bestemd voor het bruidspaar Wierdsma dat toen in de trouwzaal was. Vorige week zaterdagmorgen was hier ook al een wagen met loeiende sirene langs gereden. Toen kwamen ze Frank ophalen voor een vrijgezellenfeestje. Op weg naar de studio van Radio Lemsterland kwam ik woensdagavond over de kermis. De drukte viel mij tegen. In de studio was het gezellig. Het programma De Souwe werd uitgezonden met Douwe van der Kooij als invallend gespreksleider. Joop Bangma, Jan van Ruiten en Lou de Graaf traden op als vervangers van drie van de vaste panelleden. Van de vaste groep was alleen Wiepie van der Bij over. Toch verliep het allemaal vlot. Het zijn tenslotte allemaal mensen die hun woordje wel kunnen doen.

Woensdagmiddag was ik op zoek naar een oude rouwbrief. Rouwbrieven bewaar ik meestal in de middelste la van mijn bureau. Dit was een mooie gelegenheid om aan het opruimen te gaan. Het kostte mij ook nog een groot deel van de donderdagmorgen. Toen had ik die la netjes opgeruimd maar de rouwbrief nog niet gevonden. Daar zoek ik nog wel verder naar.

Donderdagavond ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar de sluis geweest. Tot aan het punt waarop voorheen de trambrug rustte. Overal mooi wat schepen. Je kreeg echt het idee dat het seizoen al begonnen is. Nog even een slagje over de kermis en weer op huis aan. Toen was ook Hemelvaartsdag 2003 weer verleden tijd. Tegen een uur of twaalf kreeg ik vrijdagmorgen bezoek. Mijn nicht Alie uit Enschede en twee van haar vriendinnen. Rommie Aukema uit Alkmaar en Hennie van der Bijl uit Heerenveen, vroegere klasgenoten van ons. Omdat twee van hen kortgeleden aan de heup geopereerd zijn moest de auto niet te ver weg staan. Daarom had ik 's morgens om zeven uur al een plaatsje ingenomen en nu konden we eenvoudig wisselen. Mijn auto naar de garage in het Achterom en toen konden de dames even rondlopen. Later zijn we met ons vieren wezen eten bij Pays Bas. De porties waren ruim bemeten, zo zelfs dat ik het avondeten heb overgeslagen. Dat gebeurt mij niet vaak, maar deze keer was ik wel erg verzadigd.

Ondertussen heb ik mijn strandwandeling gemaakt. Het viel mij geweldig mee. De mensen die er waren liepen op alle hoeken van het strand en ik heb niemand zien wegzakken. Het werk heeft nu een paar dagen stil gelegen en dan filtert het zand het water gauw weg. Als we straks volop in het seizoen zitten zal het werk wel klaar zijn of stil liggen in verband met de vacanties.

De kermis terug in het centrum van Lemmer. Dat doet weer denken aan de toestand van lang geleden. Dan stonden de oliebollenkraam en de zweefmolen op de Schulpen. Op de Gedempte Gracht en rondom het Dok stond de rest van de attracties. Een en al gezelligheid. Omstreeks 1950 werd de kermis 'afgeschaft'. Mensen die er principiële bezwaren tegen hadden, hadden toen de overhand in de Gemeenteraad. Maar we hebben het jaarlijkse feest niet een keer gemist. Een groepje mensen zorgde er voor dat het toch kon doorgaan, nu op het land van de houtmolen. Dat land tussen Nieuwburen, Vissersburen en Polderdijk was in gebruik bij Teake Huitema. Daar werd alles opgesteld en totdat de aanleg van het Rienplan begon werd dat de vaste plaats voor de kermis. Ook mooi midden in het dorp, maar het moest wel droog weer blijven, anders werd het een modderpoel. Het vroegere tramstation werd de volgende plaats voor de kermis, die in de loop van de jaren van twee dagen tot een week was uitgegroeid. Dat duurde totdat ook die grond bebouwd werd. De laatste jaren op de ijsbaan was beslist geen succes. Bij slecht weer te koud en te nat.

Hierbij een foto van de kermis, van voor de oorlog. Op de Schulpen is alles nog behoorlijk herkenbaar. Het is nog wel de vorige brug die er ligt. In de oorlogsjaren is die vervangen. De lantaarn die hier staat is van hetzelfde model dat we nu ook weer in het centrum hebben staan. Alleen is dit nog een gaslantaarn.

---

10-Jun-2003

LEMMER - Zondagmorgen. De eerste blik buiten maakte het vanmorgen duidelijk:er was weer feest gevierd door lange, sterke mensen. Een stuk of acht van de bloemenmandjes aan de lantaarnpalen waren omlaag of half los getrokken. Het onderbord voor fietsers en bromfietsers half omgedraaid. Ook het naambordje op het Fedde Schurerplein een stuk gedraaid en verbogen. Allemaal weer erger dan een week geleden. We hebben in Lemsterland een prachtig horecaconvenant. We hebben ook een verbod van alcoholgebruik op straat. Aan het convenant is laatst nog wat gesleuteld om de afvoer van de stappers te verbeteren. Het werkt allemaal niet. Geen wonder dat je geregeld hoort: 'We moeten terug naar de oude regel van om elf uur de kroegen dicht'. In het Raadsprogramma staat over openbare orde en veiligheid: 'Hierin past geen gedoogcultuur'. Hoewel we dit niet allemaal gelijk lezen vind ik toch dat dit in de eerste plaats geldt voor zaken als deze. De politie zal toch weer meer aandacht aan het vandalisme moeten besteden. Als dat niet helpt zal Schaaf Beveiliging weer moeten worden ingeschakeld. Dat kost veel geld. Omdat ook een Gemeente het geld maar één keer kan uitgeven moeten er misschien belangrijke of leuke dingen voor over gaan. Laten we met elkaar voorkomen dat bij voorbeeld de gaten in de Middenweg niet hersteld kunnen worden en de muziek- en zangverenigingen niet gesubsidieerd omdat het geld naar de beveiliging moet. Die gal moest eerst gespuid worden voordat ik wat over meer dagelijkse zaken kon schrijven.

Maandagmiddag een vreselijke hoosbui. Zware regen met dikke hagelstenen. Een lawaai alsof ze zo door de ruiten zouden komen. Als in een rivier dreven de stukken ijs hier voorbij. Nauwelijks was het ergste voorbij of ik kreeg een telefoontje. Of ik ook last van overstroming had. Dat was niet het geval. Deze buurvrouw had wel de bijkeuken en de doucheruimte onder water staan. Na anderhalf uur scheppen en dweilen was dat weer verholpen. Tevreden ging ik naar huis met het gevoel dat ik mij toch weer eens ergens een beetje nuttig had kunnen maken. Op de Vissersburen was het ook weer raak geweest. Overal zakjes met zand of potgrond voor de deur. Met een nieuwe riolering, die een paar weken geleden nog gecontroleerd is, is het onvoorstelbaar dat zoiets kan gebeuren. Ik heb er wel een theorie over. Voorheen hadden we putten met vier grote gaten waar het water door naar binnen kon. Naar de nieuwe riolering leiden roosters met kleine openingen. De putjes zelf zijn ook kleiner en nu vermoed ik dat we op deze manier niet het volle rendement hebben van de riolering. In de vergadering van dinsdag zal ik dat toch eens aan het college vragen.

Maandagavond het vervolg van de Raadsvergadering er achteraan. Het was goed dat we een week de tijd hadden om ons hierop voor te bereiden. Nu kwamen we nog vrij vlot uit de volgorde van de zaken die in 2004 moeten gebeuren. Hoe of het in de praktijk zal worden is afwachten. Het kan best zijn dat, als duidelijk wordt wat de kosten van onze voorkeurspunten zijn, alles weer anders moet. Op dit alles volgde voor mij een bijna slapeloze nacht.

Dinsdagavond was de laatste vergadering van de Woningbouwvereniging. Dat verliep vlot en zo kon ik daarna nog een verjaardagsvisite afleggen die vanaf eind Februari was uitgesteld.

Woensdagavond was het weer tijd voor de uitzending van Radio Lemsterland. Deze keer was het een sportuitzending waarin Piet Burgers de gebruikers van het sportpark Lemstervaart en sportwethouder Jelle Wesselius met elkaar in gesprek bracht. Een leerzame avond. Voor mij was vooral belangrijk dat de gebruikers nog altijd overtuigd zijn van de hoge kwaliteit van de ondergrond van de terreinen. Uit de tijd dat wij de theeschenkerij bij voetbalvereniging Lemmer hadden weet ik nog dat de wedstrijden eigenlijk altijd konden doorgaan. Om het terrein hoefde bijna nooit een wedstrijd afgelast te worden. Alleen als het heel slecht weer was ging er wel eens een wedstrijd niet door. Onze fractievergadering kon donderdagavond niet doorgaan omdat een van mijn collega's verhinderd was. Omdat we daar eigenlijk alle drie bij moeten zijn verzetten we het naar de morgenuren. Een dag eerder had ik kennis gemaakt met de nieuwe medewerkster Sietske Poepjes voor de afdeling VROM. Zij had mij toen verteld dat haar familie afkomstig is uit Lemmer en dat haar vader Arend Poepjes is. Later kwam mij in gedachten dat mijn vader wel gesproken en geschreven heeft over Arend Poepjes, de hardrijder. Donderdagmorgen vroeg ik Sietske of dat ook familie van haar was. Dat bleek haar overgrootvader te zijn. Zijn schaatskwaliteiten zei zij niet geërfd te hebben.

Vrijdag was het dan de grote dag voor mijn achternichtje Lysbeth en Tiemen Bakker. Na elkaar eerst goed te hebben leren kennen gaven zij elkaar het jawoord. Ik was even overgestoken naar het Gemeentehuis om dat mee te maken en later ook nog naar Echtenerbrug, naar de kerkelijke viering. Dat was een heel aparte ervaring. Geen zware teksten, veel zang en muziek door het bruidspaar zelf uitgezocht. De Marklanken er twee maal tussen door met zang ; een dienst waar iedereen zich in kon vinden. Wat zou het, achteraf bekeken, geweldig zijn geweest als men eerder beseft had dat er ook zo'n weg was om mensen met verschillende levensovertuiging toch tot elkaar te brengen. Wat zou er veel leed voorkomen zijn, wat zouden veel levens anders verlopen zijn.

Zaterdagmorgen in de Leeuwarder Courant een foto uit bekende omgeving. Een cementauto gekanteld aan de Marwei. Dat had ik moeten weten, het was maar een klein stukje rijden geweest vanuit de kerk om dit even in het echt te zien.

Vrijdagavond feest in de tent in Bantega. Gezellig, leuk, maar het mooiste is bij zulke gelegenheden dat je familieleden treft die je in geen jaren gezien hebt. Het was twee uur toen ik thuis was. Wel een bewijs dat het gezellig was. Het is weer de tijd van de dorpsfeesten. Vrijdag en Zaterdag in Follega, volgende week in Bantega en ik meen ook in Oosterzee. Follega ben ik Zaterdagavond voor de krant naar toe geweest. Het waterfeest was niet zo groots opgezet als andere jaren maar toch even leuk. Voor mij is een bezoek aan Follega weer een beetje thuis komen. Daar heb ik tenslotte twaalf jaar gevent, bijna deur aan deur. Dan wordt er toch een zekere band opgebouwd. Dat is al weer bijna 19 jaar geleden. Als ik er nu kom mis ik elke keer weer bekenden uit die tijd. Maar de kinderen die toen op de erven speelden kom ik nu tegen in de besturen of zelf als boer.

---

19-Jun-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Een prachtige zomerse dag. Meer nog dan anders ben ik daar blij mee. Vanavond hebben we de tweejaarlijkse barbecue van de buurtvereniging. We houden dat in de speeltuin. Daar hebben we wel goed weer bij nodig. Een enkel buitje is nog wel te overleven, maar al te veel water moeten we daar niet hebben. Er is een hoek die altijd weer wegzakt. De speeltuin ligt ongeveer op de plaats waar voorheen de tuin van Funcke was. Het kan wel de plaats van een sloot zijn die daar omheen liep. Mijn taak daar vanavond is de ijsverkoop. Dan ben ik meteen vrij van het zelf bedienen van de barbecue, er wordt mij af en toe wel wat gebracht.

Maandag was het dan de tweede Pinksterdag. Ik vond het maar vrij rustig in Lemmer. 's Avonds zou ik even naar de beide kerkhoven. Met de gedachte dat er bij de Rondweg toch niet door te komen zou zijn liet ik de auto thuis en ging enkel naar het oude kerkhof. Maar wat de drukte betrof had het best gekund zonder al te lang te wachten.

Maandag heb ik voor het eerst nieuwe aardappelen gegeten. Daar heb ik meteen een experiment van gemaakt: schrabben in plaats van schillen, zoals ik dat mijn ouders en grootouders met nieuwe aardappelen heb zien doen. Vader en ik hebben ons daar nooit de tijd voor gegund, maar nu ik wat meer vrije tijd heb moest het dan toch maar eens. Het voldoet goed.

Het grootste deel van de dinsdag heb ik op het Gemeentekantoor doorgebracht. 's Morgens om nog wat in de stukken te lezen, 's middags voor de commissie voor de bezwaar- en beroepschriften. Dat was een interessante zitting. Met mensen die ik voor het grootste deel goed ken en een onderwerp - de ontwikkelingen rond de Follegasloot en het gebied langs de Brekken - dat mij erg interesseert. Interessant om de zaken zo eens van verschillende kanten bekeken te horen worden.  's Avonds was er de vergadering van commissie I. Daar heb ik mijn theorie over de moeilijkheden met de riolering maar eens gedebiteerd. Er was toch wel enig begrip voor. De oplossing zal niet zo gemakkelijk zijn maar die zal er toch moeten komen. We kunnen niet de toestand hebben dat bij elke zware bui de winkels en woonhuizen aan de Vissersburen het water binnen krijgen. Het werd later dan ik aan de hand van de agenda verwacht had maar toch nog vroeg genoeg om het laatste deel van de bestuursvergadering van de buurtvereniging bij te wonen.

De afgelopen week was het dorpsfeest in Bantega. Die dorpsfeesten zijn iets waarin de buitendorpen groter zijn dan Lemmer. De deelname aan de verschillende evenementen is altijd groot en zo was de feesttent Woensdagavond toen ik er voor Zuid-Friesland - en ook voor mijn eigen genoegen - was, behoorlijk vol. Dat maakt het meteen al gezellig. Ook mooi bij zulke gelegenheden is dat je oude bekenden treft en anderen leert kennen. Zo trof ik eindelijk Jaap Berger weer eens en maakte ik kennis met Joop en Eefje de Vries.

Donderdagavond vergaderde commissie II. Voor Gemeentebelangen zit Corrie van Deursen in de commissie maar we mogen elkaar vervangen, zelfs per agendapunt. Als nagekomen punt was er de nieuwe vervoersregeling voor de Wet Voorzieningen gehandicapten. Doordat ik zo dichtbij woon had ik nog mooi de gelegenheid gehad om mij daarin te verdiepen. Daarom verving ik Corrie voor dit punt. Er is weinig eer aan te behalen. Door een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep heeft de Gemeente de keus uit twee kwaden: zichzelf failliet laten verklaren of een regeling treffen die voor een deel van de gebruikers nadelig is. In het nieuwe systeem is met veel goede wil wel wat meer rechtsgelijkheid te ontdekken, maar toch zien we het ruimhartige beleid van Lemsterland zo afgebroken worden. Dat doet pijn.

Vrijdagavond maakte ik voor de laatste keer dit seizoen mijn rondje met briefjes voor de buurtvereniging. We hebben nu nog twee activiteiten te gaan na de barbecue. Woensdagavond de zeskamp in Oosterzee en de volgende week de viswedstrijd voor huisvrouwen.

Zondagmiddag. Het schrijven wilde gisteren niet erg vlotten. Toch zeker wat spanning voor die barbecue. Niet nodig, want ik heb een bestuur om mij heen dat zich overal erg voor inspant en meestal aan alles denkt. Het is allemaal goed verlopen en het was heel gezellig. Zo juist werd mij het wisselgeld dat ik had voorgeschoten teruggebracht. De diepvries staat weer op zijn plaats en de spullen waar ik dan op mag passen zijn weer terug. Die hebben nu twee jaar rust. Of het moest zijn dat we druk van de leden krijgen om het jaarlijks te doen. Van mijn kant geen bezwaar! Nauwelijks was ons bestuurslid Richtje Bouma die mij met dochtertje Aniek het geld teruggebracht had, vertrokken, of er werd weer aangebeld. Dat was nu eens echt een verrassing. Hidde de Blauw, een oud-Lemster die nog altijd met zijn geboortedorp meeleeft. In gezelschap van zijn dochters Akke en Grieta. Zij hadden een heel origineel vaderdagcadeau voor hun 95-jarige vader bedacht: een reisje naar Lemmer. Zij hadden wat gegeten bij het Hoekje. Daar was een echte Lemster maaltijd van gemaakt. Vis! Past ook helemaal bij de nazaten van visroker en politicus Seerp de Blauw. Na een bezoekje aan Judith Schirm kwamen zij even bij mij langs en het volgende doel was aan het eind van de Schans, langs het ouderlijk huis. Op dit reisje zal Hidde, die naar ik denk zo'n zestig jaar uit Lemmer weg is, weer een hele poos kunnen teren. Na al die jaren is hij nog steeds abonnee van Zuid-Friesland die daarna weer doorgaat naar een van de dochters.

---

24-Jun-2003

LEMMER - Zaterdagmiddag. Het was vandaag gezellig druk in Lemmer. Rommelmarkt rondom de kerk en twee telescoopkranen die de mensen ons dorp van boven konden laten zien. Daar veel verkeer bij. Geregeld staat de brug omhoog. De Kortestreek is vandaag afgesloten en zo wordt de rij op de Nieuwburen extra lang. Dan is het toch weer eens een dag ouderwets gezellig, bijna net als v¢¢r de herinrichting. Vanmorgen slingerde een van de palen die als steun bij de boompjes op het Fedde Schurerplein staan, rond. Ik heb het maar even in veiligheid gebracht. De boompjes zullen zo langzamerhand wel zonder die steun kunnen. Zij doen het maar goed. In ieder geval hebben ze de gevaarlijkste periode overleefd.Het is alleen jammer dat het kunstwerk op het plein nu wat aan het gezicht onttrokken wordt. Maar over een paar maanden als de bladeren vallen is dat ook weer voorbij. Tegenwoordig tel ik 's morgens de bierblikjes bij de luifel wel eens. Vanmorgen waren dat er zo'n twintig. Alcohol drinken op straat mag niet, maar als het toch gebeurt, is het beter uit blikjes dan uit flesjes. Die worden vaak kapot gegooid. Als de zon schijnt schittert het soms van de stukjes glas op straat. Vanmorgen zou ik luisteren naar de herhaling van de uitzending van Woensdag van onze omroep. Meer dan een uur lang kreeg ik dezelfde melodie te horen. Toen dat mij verveelde heb ik een van onze medewerksters gebeld. Een paar minuten later ging het programma weer goed de ether in. Deze week is het jongerenprogramma met een bandje in de studio geweest. Hetzelfde bandje dat speelde bij het politiek jongerendebat in April. De kwaliteit is nu stukken beter. Toen was het een oorverdovend lawaai, vandaag is het mooi rustig om aan te horen.

Maandagavond was er een vergadering van de commissie Kleine Kernen. Dan hoor je weer eens even wat er in de dorpen buiten Lemmer speelt. Een gezellige bijeenkomst die altijd weer stof oplevert voor een stuk of vijf kleine artikeltjes.

Dinsdagavond haalden we met het bestuur van onze buurtvereniging een 'poppeslok' bij onze penningmeesteres. Zij is naar de Buitenbaardt verhuist en dit was de eerste keer dat ik in dit deel van de nieuwbouw kwam. Mooie huizen, maar het is mij te stil in zo'n buurt. Als eerste binnen werd mij meteen de nieuwe aanwinst in de armen gelegd. Dan kon de gastvrouw nog even wat klaar zetten. Wat een rustig kindje. Nadat ze een hele tijd bij mij was geweest ging het van de een naar de ander maar we hebben haar niet gehoord.

Woensdagavond hadden we onze jaarlijkse zeskamp. Een uurtje voordat de mensen op het veld moesten staan kreeg ik een telefoontje dat de joker niet te vinden was. Met het nodige denkwerk kwam hij toch weer tevoorschijn. Alle inspanning leverde een vierde plaats op. In de middenmoot. Nu, elke plaats was voor ons winst want we hadden er niet meer op gerekend dat onze buurtvereniging mee zou doen. Een paar weken geleden had ik al afgebeld omdat we geen team bij elkaar konden krijgen. Maar er kwam een telefoontje. Anna Oosterbaan zag wel kans om een groepje bijeen te krijgen. 'Ik vraag de meiden en mijn vriend zorgt voor de jongens.' Twee uur later kon ik de organisatie meedelen dat de Straatburen toch mee zou doen. Het werd een gezellige, ontspannen avond, tenminste voor ons als toeschouwers. De mensen die dit alles georganiseerd en verzorgd hebben moesten wel veel werk verzetten. Om zeven uur Donderdagavond was er een vergadering van het wijkteam Binnen de Rondweg. De ervaringen uitwisselen en er bij de politie op aandringen dat zij op bepaalde zaken weer eens extra zullen letten. Om acht uur was het tijd voor de fractievergadering. Er staan voor de Raad van Maandag verschillende zaken op de agenda waarbij je verstand en je gevoel met elkaar in botsing komen. Maar zonder twijfel zullen we er Maandagavond wel uit komen. Het was de laatste fractievergadering voor het 'zomerreces'. Dat was de reden dat we een kroketje kregen aangeboden. Voordeel als je mensen uit die branche in de schaduwfractie hebt. Het smaakte heerlijk. Ik houd wel van zulke zaken en zou er best af en toe wat kunnen halen. Maar in de praktijk komt het er niet van. Eigenlijk voel ik het nog als een te grote luxe die je jezelf alleen bij bijzondere gelegenheden toestaat. Vanavond is er een orgelconcert in de Nederlands Hervormde kerk. Dat is altijd een mooi besluit van de week. Je komt dan echt even in een andere stemming.

Deze week kreeg ik een kaartje van de familie Van der Meer. Een dankbetuiging voor de belangstelling bij het overlijden van hun vader. Deze familie kennende verwachtte ik wel dat het een kaartje zou zijn dat er uitsprong bij wat meestal gebruikelijk is. Zo was het ook. Een foto van beide ouders. Een kort verhaaltje waarin heel veel werd gezegd. 'It hiele libben fan ús beide âlden kaam sa noch ris klear op ús ta' schrijven zij over de kaarten en brieven die de familie kreeg. Als ik aan deze beide mensen denk schieten er twee dingen naar voren. De telefoontjes van frou Van der Meer bij verjaardagen van mijn vader en het bezoek van haar man na het overlijden van mijn vader. Als 88-jarige liet hij zich door zijn zoon Date naar mij toe rijden. Omdat hij voelde dat hij zich hier even moest laten zien.

Al geruime tijd ijvert de heer Postma van Beetgumermolen voor het omdopen van de waternamen in Fryslân van de Nederlandse in de Friese namen. Vorig jaar deed hij ook een beroep op Lemsterland om het voorbeeld van veel Friese Gemeenten te volgen en ook hier de Friese namen in te voeren. Enkele weken geleden kregen we een rappel van Postma om er nu eens haast mee te maken. Het is de bedoeling dat hier voorstellen over zullen komen tegelijk met het verschijnen van de notitie over het gebruik van het Fries. Postma is niet meer een van de jongsten en ik begrijp dat hij nog graag wil meemaken dat het werk waar hij voor geijverd heeft, voltooid wordt en alle Friese wateren van Friese namen voorzien zijn.Hier moest ik aan denken toen ik bladerde in 'Focus op Lemmer' van Gerrit Kalfsvel en Gerrit de Vries. Bij een foto van het verbreden van de bocht in de Rien vragen zij zich af waarom men indertijd bij het dempen van de oude loop van het water dit Gedempte Gracht heeft genoemd en niet Gedempte Rien. 'Zou men dit laatste stukje Rien achter de kerk in de volksmond soms 'gracht' hebben genoemd?' schrijven zij. Ik heb oudere mensen die dit nog hadden meegemaakt altijd horen zeggen dat de Rien voorheen rechtdoor liep; het woord gracht werd nooit genoemd. Met de brieven van Postma in gedachten bedacht ik dat dit gewoon een zaak is geweest van de bestuurlijke bovenlaag die de zaken regelde en vaak Nederlandstalig was en er niet aan dacht de taal van het volk te gebruiken voor een straatnaam. Ik kreeg ook wel eens mensen in de winkel die vertelden dat zij met hun boot in de gracht lagen. Daar kon ik mij altijd vreselijk aan ergeren. Maar het bewijst voor mij wel dat het gebruik van het woord gracht toch wel uit die richting moet komen.