LEMMER – Zaterdagmorgen. ‘We beginnen weer met nieuwe moed en oude tegenzin!’ Hoe vaak zou ik die woorden gehoord hebben? Toen de ovens in de Centrale Bakkerij omgebouwd werden op aardgas kwam er een putje in de steeg. Daar werd elke week, meestal op maandag, water uit de leiding gepompt. Eén van de gasfitters had op maandag altijd hetzelfde antwoord als tegen hem gezegd werd: ‘Al weer maandag’. Geen wonder dat hem die uitspraak vaak ontlokt werd. Aan die woorden moest ik denken bij het beginnen van deze column. Wat ben ik dan gelukkig dat ik alles nog zonder tegenzin doe. Ook na twee weken zonder volledige column maak ik dit nieuwe begin met plezier. Het eerste verhaaltje voor 2007. Zal het slagen om aan alle nummers van het nieuwe jaar weer een bijlage te leveren?

Zo’n blik in de toekomst kunnen we niet maken. Daarom terug naar ons gas. Wij waren in die tijd één van de grootste afnemers van het – toen nog gemeentelijke – gasbedrijf. We kregen dan ook extra aandacht van de directeur van het bedrijf, Rien Roepert. Deze kon aan de hand van het totaalgebruik precies volgen wat er bij ons in het bedrijf gebeurde. Hij kwam nogal eens langs en kon dan met onze menger Lex Loen precies nagaan hoe laat de eerste oven werd aangezet, hoe laat de tweede en wanner de pitten omhoog of omlaag gedraaid waren. De afname van gas was toen nog lang zo hoog niet als nu. Nog bijna geen gaskachels en in de uren dat wij het meeste gas nodig waren was het gebruik in de huishoudingen nog niet begonnen. Hoe meer gas er gebruikt werd, hoe goedkoper het geleverd werd. Er lag een grens bij 100.000 kuub. Dat zouden wij niet kunnen halen. Haaije Dijkstra, lid van de gascommissie, hoorde dat toen hij de nieuwe aansluiting kwam bekijken. ‘Dan laat je toch gewoon de laatste paar duizend kuub de lucht in vliegen’, was zijn advies. Een advies dat wij niet opgevolgd hebben. Schrijvend over Roepert kwam mij een andere ontmoeting in gedachten. Hij was toen voorzitter van de afdeling van de Partij van de Arbeid. Er was een bijeenkomst van die partij in het Nutsgebouw. Tegen het begin daarvan liep ik het cafégedeelte binnen. Daar stond de voorzitter om de bezoekers te ontvangen. Enthousiast werd ik welkom geheten voor deze bijeenkomst. Het was sneu, maar ik moest hem vertellen dat ik alleen maar een pakje sigaretten kwam halen. Ik heb hem maar niet verteld dat mijn aanvankelijke sympathie voor het socialisme toen al lang vervlogen was.

Morgen Oudejaarsdag. Weer spannend hoe het zal verlopen. Zoals het de laatste week gaat zijn we weer niet op de goede weg. In het Kerstweekend is het weer ruw gegaan. Van de verlichting rond de kerk zijn bijna alle lampjes kapot geslagen. Van de grote Kerstboom voor het Gemeentehuis is het grootste deel van de verlichting gesneuveld. Langs de Vissersburen moesten verlichting en vlaggen het ontgelden. Het schijnt dat daarbij tot op de daken is geklommen. Op de Kortestreek was er schade aan de verkeersborden.

Gisteravond een telefoontje. Jongelui waren in de speeltuin met vuurwerk bezig geweest en er was een vuurtje gestookt. Toen ik er kwam en langs de attributen ging zat er nog vuur in een bankje. De vonken waaiden eraf. Dan doet een emmertje water wonderen.

Nu dan weer op het nieuwe jaar af. De komende week vragen de Nieuwjaarsrecepties de meeste tijd. Ondertussen moeten we ons al weer voorbereiden op de commissievergaderingen van januari. Eigenlijk kijk ik daar al weer naar uit want ik mis dat werk. Ons laatste contact was op vrijdag voor Kerst. Op uitnodiging van de personeelsvereniging hebben we toen bij de Markol gegeten. Een heerlijke maaltijd. Ik heb mijn bord drie keer gevuld wat mij anders nooit gebeurt. Na die tijd heb ik niemand meer getroffen, noch van de Raad, noch van de ambtenaren. Straks maar gauw weer los!

Tussen de spullen van mijn vader kwam ik deze foto tegen. Door de manier waarop met wit een opschrift is aangebracht denk ik dat de opname is gemaakt door Plantinga die een drogisterij had op de Vissersburen waar wij Harm v.d. Wolf gekend hebben in hetzelfde vak. ‘Aankomst Lemmer boot na een zeereis van 15 uren’ lezen we met als datum 10 september 1924. Dan vraag je je af waarom men zo lang op de Zuiderzee onderweg is geweest. Het is geen winter en ook nog geen stormseizoen. Het gaat hier niet om een tramboot zoals wij die gekend hebben. Het lijkt meer op een Hunze boot of een boot uit de Groningen serie.

LEMMER – Zaterdagmorgen. Het heeft de hele morgen nog niet geregend. Dat zijn we niet meer gewoon. Alle dagen was het weer raak. Het enige verschil was dat de duur en de hoeveelheid water niet elke dag evenveel was. Maar het mooie, droge weer lokt de mensen nog niet naar buiten. Het is nog rustig in ons dorp. Men heeft vast nog genoeg Sinterklaas cadeautjes in huis zodat er geen boodschappen gedaan hoeven te worden. Het kan ook zijn dat het geld op is.

Maandagmorgen werd de Kerstboom voor het Gemeentehuis geplaatst. De verlichting kwam er pas woensdag in. Sinterklaas moest eerst weg zijn.’s Avonds vergadering van Commissie I. De plannen voor de bouw van een supermarkt aan de Lijnbaan stond weer eens op de agenda. Heel langzaam komt daar wat schot in. Veel hangt er vanaf of de laatste huizen aan de Schoolstraat door de ontwikkelaar aangekocht kunnen worden.

Dinsdagmiddag fractievergadering in Echtenerbrug. Toen de week daarvoor de stukken op de toonbank lagen schrok ik. Wat een stapel. Gelukkig was de envelop voor Radio Lemsterland er ook bij. Dat scheelde mij de helft in het lezen. Als je er dan mee bezig bent valt het ook nog mee. Je hoeft niet alles tot de laatste letter te lezen.

Woensdag was het mijn verjaardag. Voor negen uur waren er al twee dames van de buurtvereniging. Dat kwam mooi uit, de telefoon begon te rinkelen en nu konden zij mooi koffie zetten. Zo liep het de hele dag rustig door. Toen de familie uit Beverwijk en Egmond er was hoefde ik mij niet meer om koffie en gebak te bekommeren. Ook geen drukte met het eten op deze dag. Om half een werd patat en kibbeling gebracht zodat we heerlijk rustig met ons vieren konden eten.’s Avonds toch maar naar de studio. Er was nog net genoeg tabak om daar te trakteren. Toen ik thuis kwam waren er nog zeven felicitatiemailtjes binnen gekomen. De meeste afzenders daarvan zullen eerst wel voor niets gebeld hebben.

Donderdagavond was dan de vergadering van Commissie II. Van acht tot half elf. Kort nadat we begonnen waren kwam er een enorme vuurwerkknal. Het was net toen door de politie toelichting gegeven werd op hun werkplan. Konden zij meteen horen dat hun aanwezigheid in het centrum nog wel gewenst is.

Vrijdagavond ons jaarlijkse etentje met het bestuur van de buurtvereniging. Deze keer in het Centrum. Dat stond al op het programma maar in verband met mijn 75^e verjaardag had ik de kosten overgenomen. Als verrassing voor mij had het bestuur een ijsdessert besteld. Dat werd vlammend binnengebracht. Het cijfer 75 was erin verwerkt. Een gezellige avond met lekker eten.

Een foto van het tramstation. Voor de prijs van één cent op 25 mei 1909 door M. v.d. Veer verzonden aan mej. T. Esther in het sanatorium Sonnevank in Harderwijk. Elke keer als ik deze foto in handen krijg geniet ik weer van de prachtige weerspiegeling in het water. Mijn vader wist precies met welke wind die weerspiegeling zo goed was. Ik meen bij westenwind. Zeker ben ik er niet van; ik ben al blij als ik de windstreken een beetje uit elkaar kan houden. We zien hier op rechts het huis waar jarenlang de familie De Rook heeft gewoond. Nu nog praktisch in dezelfde staat. Daarachter een loods en op enige afstand het tramstation. Het gebouw nog compleet met het torentje voor de verbindingen. In de linkerhelft met de gordijnen woonde de stationschef. De rechterkant was voor het bedrijf. Als je in die ruimte kwam was daar een loketje voor de kaartverkoop. Binnen door kwam je via het wachtlokaal op de perrons. Op een straatbreedte afstand van het stationsgebouw stond de remise. Stalling en meteen reparatieruimte voor de trams. Vaak ben ik daar met mijn vader geweest. Als het ijs met de tram kwam mochten we het daar ompakken naar de bakfiets. De conservator ging dan leeg terug met de tram naar Heerenveen. Het is opvallend hoe netjes alles hier aan de voorkant met hekken afgesloten is. Helaas vergane glorie.

LEMMER – Zaterdagmorgen. De post bracht zo juist een briefje van de Gemeente. Burgerzaken is begonnen met de voorbereidingen voor de Statenverkiezingen van 7 maart volgend jaar. Zij informeren nu of de leden van de stembureaus dan ook weer beschikbaar zijn. Ik heb me daar maar weer voor opgegeven. Het zou mij niet verwonderen als we er eerder nog een keer zouden zitten. Na de aparte uitslag van de Kamerverkiezingen wordt het moeilijk om een kabinet te vormen. Mocht dat helemaal niet slagen dan zou het zo maar kunnen gebeuren dat de verkiezingen overgedaan moeten worden. Maar misschien valt het mee en komt er toch nog overeenstemming.Het ging eerst maar traag met de verkoop van kaarten voor Tryater. Nu kwam er ineens gang in. Soms vijf of zes in één bestelling. Donderdag was ik er helemaal door. Er was zelfs al een wachtlijstje. Die mensen heb ik achteraf toch nog kunnen helpen met kaarten die afbesteld werden.

Vrijdagmiddag belde er iemand om twee kaarten. Toen zij hoorde dat die er niet meer waren werd zij kwaad. Zij had er in haar ogen recht op omdat zij de vorige dag verscheidene keren gebeld en geen gehoor gekregen had. Even later weer een telefoontje. Nu had zij naar Tryater gebeld om een klacht in te dienen. Ik had een aantekening gekregen en zij en haar man kwamen toch! Zij zijn niet geweest en een gesprekje met Leeuwarden leerde dat zij daar ook nogal kwaad geweest was. De telefoniste had zich er maar een beetje uitgepraat.

Maandagavond Raadsvergadering. Een agenda met maar een paar punten. Het kostte nog behoorlijk wat tijd. Zo gaat het toch vaak. Als er ergens ruim tijd voor is, wordt die tijd er ook mee gevuld.

Dinsdagmiddag heb ik stukken zitten lezen op het Gemeentekantoor. Donderdagmiddag de rest voor de commissievergaderingen. Dat was ook de reden waarom die boze mevrouw mij niet aan de telefoon kreeg.

Woensdagmiddag een bijeenkomst van de commissie voor de bezwaarschriften. De voorlaatste van die commissie in dit jaar. We moeten gemiddeld wel één keer per maand in actie komen. Er worden vrij veel bezwaren ingediend, een bewijs dat de inwoners mondiger worden en niet meer overal mee accoord gaan. ’s Avonds was ik bij de uitzending van De Souwe. Een levendige discussie zo kort na de verkiezingen. Geen wonder, twee Raadsleden en een oud-Raadslid in het panel. Imke de Vries als vierde man er tussen in, als een wesp om zich heen stekend. Na De Souwe de laatste uitzending van Kletskoek. Helma Brouwer gaat zich na twee jaar weer op wat anders richten. Ik verwacht dat zij na een poosje weer met nieuwe ideeën bij Radio Lemsterland terugkomt.

Donderdagavond moest ik kiezen. Een vergadering van het algemeen bestuur van Radio Lemsterland of fractievergadering voor de commissies. Ik zou mijn tijd verdelen maar het werd toch de hele avond de fractie.

Vrijdagavond de eerste keer dat Krite De Lemmer wat organiseerde in De Hege Fonnen. Wel even spannend, maar het verliep prima. Na afloop iedereen tevreden, over het stuk en het gebouw. Dan is alle werk toch niet voor niets geweest en is een vervelend telefoontje vlug vergeten.

Op het stembureau werd mij deze opname van een stuk Nieuwburen en omgeving gebracht. Het moet wel een heel oude foto zijn want de toren van de Gereformeerde kerk heeft nog een ander uiterlijk. Bovenaan zit een soort omgang en aan het dak verschillende uitsteeksels. Rechts van de toren de consistorie en de pastorie van de Hervormde kerk. Meer naar links de eerste twee huizen aan de Straatweg. Door de bomen zijn de gebouwen te zien waar later de garage van de ZuidWestHoek gebouwd werd. In de verte is de loop van de Rien te volgen. Daar tussen en verderop allemaal landerijen.

Meer op de voorgrond de westzijde van de Nieuwburen. Een grote schoorsteen. Die kan best van de melkfabriek geweest zijn. De boerderij op de plaats van de garage van Aukema, nu Witteveen. Achter die boerderij een aangebroken kuilbult. Daar heeft indertijd Jan v.d. Bijl geboerd. Even verder een gebouw met de vorm van een boerderij. Daar waren vier woningen in gemaakt en Witteveen had daar ook een garage in. Van de Parkstraat is nog niets te zien. De boerderij die dan volgt is die van De Jong. Verder veel bomen en groen.

LEMMER – Zaterdagmorgen. Dit zou zo maar eens mijn laatste column kunnen zijn. Vanmiddag komt Sinterklaas op bezoek bij de kinderen van onze buurtvereniging. Je weet dan nooit of je na afloop wel weer als een vrij mens naar huis kunt gaan. Misschien heb je in dit jaar wel wat gedaan waarvoor Sinterklaas je mee wil nemen. Eigenlijk wil ik wel graag vrij blijven want vanavond moet ik voor de krant naar ‘De Griene Man’. Na ’s middags een korte vergadering van het presidium was maandagavond Follega aan beurt waar de najaarsvergadering van Doarpsbelang werd gehouden. Er was iemand van It Fryska Gea die heel mooie dia’s vertoonde uit de gebieden die deze organisatie in beheer heeft.

Dinsdag morgen naar Echtenerbrug op verjaardagsvisite bij onze fractiegenote Corrie van Deursen. Een paar gezellige uurtjes. Goed dat er ook andere bezoekers waren. Als je alleen met je fractie bent draait het gesprek toch telkens weer om het Raadswerk. Nu kregen we meer een algemeen gesprek. ’s Middags een verlaat bezoek aan omroepmedewerker Imke de Vries en zijn vrouw. Enkele weken geleden waren zij veertig jaar getrouwd. Omdat zij een reis aangeboden hadden gekregen was ons bezoek uitgesteld tot zij terug waren. Toen was het weer moeilijk om een geschikte tijd te vinden. Het werd dinsdagmiddag voordat Janet Wind en ik een attentie naar de Blazer konden brengen. Nog was de dag niet vol want ’s avonds was er nog een dagelijks bestuursvergadering van Radio Lemsterland. We lopen nog altijd tegen een gebrek aan technici aan. Zonder aanvulling daarvan kunnen we niet tot uitbreiding van de programma’s komen. Dus, wie interessant vrijwilligerswerk wil doen, kan bij de omroep aan de slag komen.

Woensdag de verkiezingen. Een lange dag, van zeven uur ’s morgens tot negen uur ’s avonds. Ik moest er een uurtje tussen uit. Op de Jozefschool samen met Roel Kingma een praatje houden over Jozeph en Sarah Blok. Terug naar Suderigge waar het de hele dag flink door liep. We hebben niet één keer tegen elkaar gezegd: ‘Kwam er maar weer eens iemand’. Het viel wel op dat veel mensen lang achter de stemmachine bleven staan. Dat zullen dan wel ‘zwevende’ kiezers geweest zijn die pas in het stemlokaal een landingsplaats vonden. Tussen alles door vond ik nog even tijd om bij het Gemeentekantoor te zien bij de laatste demonstratie van de asielzoekers en hun kinderen.

Donderdag thuis eerst wat orde op zaken proberen te stellen. Na zo’n verkiezingsdag moet je weer wat in het gewone ritme komen. De fractievergadering voor die avond stelden we een week uit. Het is maar een korte agenda voor maandagavond. Dan kunnen we beter voor de commissievergaderingen nog een keer bij elkaar komen.

Vrijdagmiddag de onthulling van het monument voor Jozepf en Sarah Blok. ’s Morgens besloten we om de praatjes niet bij het monument te houden. Het was de bedoeling om na afloop in de school een kop koffie te drinken. De ruimte was toch klaar gemaakt en waarom zouden we de bezoekers langer in de kou laten staan dan nodig was? Nadat de kinderen hun openingshandeling hadden verricht gingen we terug naar de school om koffie met cake. We waren onder de indruk van de goede belangstelling voor deze onthulling. Je verwacht niet meer zoveel mensen bij de herdenking van iets dat bijna 65 jaar geleden gebeurd is.

Woensdagmorgen gingen Roel Kingma en ik naar de St Jozeph school om het programma voor de onthulling van het monumentje voor Jozeph en Sarah Blok met de directrice te bespreken. Onder het genot van een kop koffie met cake zetten we een, naar mijn mening, goed programma in elkaar. De avond bracht ik in de studio door. In het programma SaMarWat hadden we Fardow de Ruiter op bezoek, de vrouw uit Bantega die geholpen heeft bij het op de vaste wal brengen van de paarden bij Marrum. Een heel interessant onderdeel van het programma. Sportprogramma ‘Piet praat met…’ kwam te vervallen. De verwachte gast kwam niet opdagen. Vervelend voor onze sportredacteur. Ik heb hem aangeboden om er even achteraan te bellen maar dat mocht niet: ‘Ik maak afspraken met volwassen mensen en aan een afspraak moet je je houden’, was de mening van Burgers. Gelukkig was er genoeg stof voor het programma om de vrij gekomen tijd te vullen.

Donderdag had ik niets buiten de deur te doen. Een prachtige gelegenheid om te werken aan een stukje over de laatste Lemster Joden. Het is de bedoeling dat ik daaruit woensdagmorgen de hoogste klassen van de Rooms Katholieke school zal vertellen. Ik zit dan wel op het stembureau maar we hebben een vervanger achter de hand. Daar maak ik anders alleen gebruik van om te gaan eten maar dat moet nu maar wat langer. ’s Avonds heb ik even gekeken bij de dagelijkse demonstraties van het gezin van asielzoeker Ali Kohnoma. Zij werden deze keer ondersteund door een zanger, Herman Erbé. Dit is een vroegere medewerker van Circus Custers.

Vrijdagmorgen kwam mijn accountant. Hij had weer een en ander klaar en kwam dat bespreken. Het kostte maar een half uurtje en toen had ik de hele dag weer om aan allerlei werkjes te besteden. ’s Avonds was er dan het ogenblik waar we al jaren op gewacht hebben: de opening van het cultuur- en sportcentrum De Hege Fonnen! Met het gebouw hadden we al eerder kennis gemaakt. Nu was het afwachten hoe het zou werken.

Er werd een mooi maar overvol programma geboden. Dat verliep op zich wel goed. De afstemming tussen de techniek en wat er op de toneelvloer gebeurde was nog niet optimaal. Je kunt ook niet verwachten dat alles meteen perfect geregeld is. Ook voor de mensen in de bediening was het een krachtproef. Vandaag en morgen zijn het ook weer drukke dagen voor het personeel daar.

De Helling en ook het oude Nutsgebouw zijn mij altijd goed genoeg geweest. Maar als je die beide gebouwen vergelijkt met wat we nu hebben dan is dit toch een hele vooruitgang. Wat de Krite betreft gaan we er alleen met de voorstellingen van Tryater naar toe. Op 1 december is het gezelschap er voor het eerst. De kaartverkoop daarvoor begint al aardig op gang te komen. Ondertussen zijn wij het Zuiderzee College dankbaar voor de jaren tussen De Helling en De Hege Fonnen waarin we bij hen gastvrij ontvangen werden.

Deze week hadden we ook Piet Zantman, penningmeester van de Stichting Dorpsbehoud Lemsterland. In de studio. Hij is penningmeester van de nieuwe Stichting Dorpsbehoud Lemsterland. Die stichting wil proberen om karakteristieke panden in onze Gemeente voor sloop te behoeden. Er is al veel te veel verdwenen. Vorige week had ik van die verdwenen objecten een foto van de tweelinghuisjes aan de Kortestreek. Deze week een kiekje van het tolhuisje dat voorheen aan de Straatweg stond in Eesterga. Daar zal in het verleden wel een hek geweest zijn waar een paar centen tol betaald moest worden. Op deze foto is de schuur die er achter stond al behoorlijk in verval. Ook het huisje ziet er niet erg florissant meer uit. Het schijnt leeg te staan; er hangen in ieder geval geen gordijnen meer voor de ramen. Op het dak missen een paar pannen van de naald en een paar vorsten. Langzamerhand werd het door de voorbij fietsende jeugd verder vernield en zo verdween ook dit gebouwtje ruim twintig jaar geleden ook onder de slopershamer. Het was klein, maar misschien was er wat van te maken geweest.

---

LEMMER – Zondagmorgen. Terwijl de kerkklok luidt begin ik aan mijn column. Daar was gisteren weer niets van gekomen. ’s Morgens had ik de laatste wijzigingen aan onze algemene beschouwingen in de computer aangebracht en het verhaal voor een allerlaatste controle doorgemaild aan de fractie.

Voor de middag was er een uitnodiging voor een korte presentatie en repetitie van ‘De Griene Man’. Dat is de theaterproductie die opgevoerd zal worden met de opening van de nieuwbouw van De Hege Fonnen. Het is een project onder leiding van Luuk Eisma. Hij had mij deze week al gebeld om foto’s van het interieur van De Wildeman. Die heb ik niet en ik heb hem doorverwezen naar de familie Wienia.

Wat we te zien kregen gaf de indruk dat er op 17 november een mooie productie zal worden gebracht. Een mengeling van een oud verhaal, gespeeld in de tegenwoordige tijd. De regisseur hoopt dat dit project een vervolg zal krijgen. Ik deel zijn optimisme niet helemaal, maar hoe dan ook, de spelers leren er veel van en die kennis nemen zij mee naar de verenigingen waar zij lid van zijn. ’s Avonds hadden we onze jaarlijkse bowlingavond van de buurtvereniging. Ik heb nog nooit zoveel kegels omgegooid als deze keer, maar toch eindigde ik weer in de achterste gelederen. Weer gingen de mooie vleesprijzen, beschikbaar gesteld door mijn overbuurman Gerrit Age Koopmans, mijn neus voorbij. Niet erg, wat moet je alleen met zo’n groot pakket vleeswaren?

Maandagavond was er een vergadering van Commissie I. Geen uitgebreide agenda. Wel een presentatie van de Stichting Dorpsbehoud. Een stichting waar ik wel wijs mee ben. We moeten oppassen dat het karakter van onze dorpen niet te veel wordt aangetast. Er is al te veel verdwenen. Denk maar aan de tweelinghuisjes.

Dinsdagmiddag hadden collega Kingma en ik een gesprek met de voorlichtster van de Gemeente over de officiële handelingen rond het monument voor Jozeph en Sarah Blok. Dat zal zijn op 24 november. Onze grootste zorg is of de stroomvoorziening op tijd klaar zal zijn. Dat is vaak wel erg moeilijk.’s Avonds was er een kofjejûn van de Krite. Daar werden dia’s vertoond door Ytzen Kooistra van Oudemirdum met als titel: ‘As planten mearkes sjonge’.Hij bracht dit zo mooi dat we hem meteen voor een vervolg hebben ingehuurd. Dan brengt hij vooral beelden van het vlinderleven.

Woensdag waren er geen verplichtingen. De gelegenheid om lekker op te schieten met de algemene beschouwingen. ’s Avonds kon ik na een paar weken weer eens een uitzending van Radio Lemsterland bijwonen. Een mooi gevarieerd programma waarvan ik nu de herhaling op de achtergrond volg. Alles loopt goed bij de radio, alleen zitten we nog altijd te wachten op technici waarmee we het sportprogramma op zaterdagmiddag van de grond kunnen krijgen.

Donderdagavond vergadering van Commissie II. Ook al geen grote agenda. Toch kostten enkele punten, vooral over de WMO, behoorlijk wat tijd. Een punt waar ik nog wel wat discussie over verwacht had kreeg maar nauwelijks aandacht. Dat was de brief van minister Remkes over het gebed aan het begin van de Raadsvergadering. Alleen de verklaring van twee fracties dat zij het willen houden zoals het nu is. Dat viel mee; ik was bang dat er leden zouden zijn die ook deze waardevolle traditie wilden afschaffen. Er was voor die avond ook een uitnodiging voor een bijeenkomst van de Marrekrite in Grou. Maar je kunt nu eenmaal niet alles meenemen.

Vrijdagmorgen nog even een vergadering van de fractie. Die was mooi op tijd afgelopen zodat ik nog tijd over had om naar de kapper te gaan. Dat was iets dat al een paar weken op het programma stond maar telkens weer werd uitgesteld. Het had mij al een paar opmerkingen opgeleverd van de dames van het Kritebestuur en van de fractie. Donderdagavond hoorde ik in de commissievergadering ook al wat opmerkingen achter mij. Haar knippen heb ik altijd al uitgesteld. Ik vind het zonde van mijn tijd om in een kapsalon te zitten. Mijn moeder ‘dreigde’ wel eens er vlechtjes in te zullen maken.’s Avonds alleen maar een halve aflevering van Baantjer. Het volgende uur was voor een debat tussen Balkenende en Bos. Zonder op politieke voorkeur te letten was Balkenende voor mij winnaar. Hij kwam op mij veel zelfverzekerder over dan zijn opponent. De uitslag van de enquête verbaasde mij gistermorgen wel. Bos winnaar, al was het dan ook met een kleine voorsprong. 

Hierboven had ik het over de tweelinghuisjes. Dan bedenk je ineens dat er veel van onze tegenwoordige inwoners zijn die niet weten wat hiermee bedoeld wordt. Nu, dat waren twee aan elkaar gebouwde huisjes voor de hervormde kerk. Hierbij plaats ik een heel bekende foto van dat hoekje met een turfschip in het Dok. In het linker gedeelte woonde Wiebe Poppe met zijn schildersbedrijf met bijbehorende winkel. Nadat Poppe met zijn bedrijf gestopt was en verhuisd, is er nog een winkel in feestartikelen in geweest. Naar ik meen van Koornstra. In het rechter huisje was ook een schilder gevestigd, Willem van Slageren. Op deze foto zien we een ladder aan de muur hangen. Direct achter het huis staat een gebouwtje, dat was de verfwinkel van Van Slageren. De schilder zelf heb ik niet gekend. Toen ik klein was woonde zijn weduwe er nog met haar dochter die ook al jong weduwe was geworden. Haar zoontje IJme speelde wel met Willem, zoon van Christ van Slageren en mij achter bij zijn oom en tante hier tegenover. IJme is in Indië gesneuveld, Willem is op de dag van de Bevrijding gestorven aan de verwondingen die hij bij het gooien van een Pantzerfaust door de Duitsers had opgelopen. Deze familie is niets bespaard gebleven.

Moeder en dochter hadden hier jarenlang een winkeltje waar van alles te koop was. Ik denk dat het vooral schoonmaakmiddelen en toiletartikelen waren. Later verhuisden zij naar de Lijnbaan waar ook weer een ruimte voor dit doel werd ingericht. Nadat zij verhuisd waren heeft He-as hier zijn eerste bloemenwinkel geopend. Later zat Huisman daar met zijn antiek. Tegen de afbraak van deze huisjes is veel verzet geweest. Johan Bosma, Henk Bruin en ik zaten in de commissie die het verzet coördineerde. Er zijn massa’s handtekeningen gezet maar het heeft niet geholpen. Toen de Raad met de afbraak instemde stond de volgende morgen de sloper al voor de deur.Er staan verscheidene mensen op de foto; een verschijnsel dat we wel meer op oude foto’s zien. Zij lijken hier niet echt te ‘poseren’ zoals we vaak zien. Misschien was er wel een nieuwtje te bepraten.

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zondagmorgen. Gisteren is er van het schrijven niets gekomen. Om half negen werd ik al opgehaald. In Appelscha was een symposium van Gemeentebelangen Friesland. Een lezing over het platteland van Willem Foorthuis. Deze man wist zijn boodschap op een geweldige manier te brengen. Dit soort bijeenkomsten kunnen erg saai zijn, dit verveelde geen ogenblik. Na een heerlijke kom soep en een paar broodjes begon ’s middags de vergadering die er achteraan gepland was. Wat huishoudelijke zaken en bespreken hoe de campagne voor de Statenverkiezingen in maart volgend jaar gevoerd zal worden. Zo was het omstreeks half vijf dat ik weer thuis was. Eerst de post doornemen. Toen geen trek meer om de tafel klaar te maken om brood te eten. We hadden tenslotte ’s middags ook al wat gehad. Toen ben ik maar kibbeling met patat gaan halen. ’s Avonds was er een halloween avond voor de jeugd van de buurtvereniging. Iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Och, het was eigenlijk gewoon een discoavond zoals we die wel meer hebben maar dan met een wat speciaal ingerichte zaal. Na afloop nog wat spullen weggebracht, thuis de krant verder lezen en het was zo weer één uur. Niet erg, we gingen toch over naar de wintertijd en dus een uur extra om te slapen.

Maandagmorgen ging ik eerst naar de krant om de foto te brengen – de rest gaat tegenwoordig per mail; we worden steeds moderner – en toen naar het Gemeentekantoor om stukken voor de commissies te lezen. ’s Avonds Raadsvergadering. Die duurde langer dan ik verwacht had. Buiten gekomen zaten we in een dikke plensbui. Voor mij niet zo erg, Het is maar een paar stappen naar huis. Ik bood de mensen die te voet waren paraplu’s aan maar dat was niet nodig. Allen werden met auto’s thuisgebracht. Dat is nu juist zo mooi aan het Raadswerk; al heb je elkaar in de vergadering dwars gezeten, als je de deur uitgaat is dat (meestal) weer vergeven en vergeten.

Dinsdagmorgen kwamen mijn fractiegenoten hier om de stukken voor de commissies te bespreken. Dat zijn niet zulke ingewikkelde agenda’s en zo konden we daarna nog afspreken welke onderwerpen wij met de algemene beschouwingen zullen kiezen. ’s Avonds was er een voorlichtingsavond over de WMO in Het Baken. Voor ons als Raadsleden was er weinig nieuws te horen maar voor anderen zal er wel veel nieuws verteld zijn. In ieder geval zal het duidelijk geworden zijn dat Lemsterland in ZWH verband er zoveel mogelijk uit te halen voor de cliënten.

Woensdagmiddag was er een vergadering van de commissie voor de beroep- en bezwaarschriften. Het was verheugend om te zien hoe vriendelijk partijen met elkaar omgingen. Dat maken we wel eens anders mee. Vaak zijn het kwesties van veranderingen in de buurt en dan krijg je wel eens het idee dat het daar nooit meer goed komt. Dat terwijl je elkaar soms zo nodig kunt hebben. ’s Avonds kreeg ik het dagelijks bestuur van Radio Lemsterland op bezoek voor een vergadering. Het kwam niet helemaal uit de verf  want een van onze leden werd niet lekker en moest eerder naar huis. Maar de belangrijkste zaken waren afgedaan zodat we weer verder kunnen.

Donderdagmiddag gaf ik de planten voor in het kamertje water. Het was opvallend druk op straat met vooral jeugd. Het was niet te zien wat er aan de hand was omdat er een lange bestelwagen naast het Gemeentekantoor stond. Toen ik buiten kwam en een spandoek zag werd het duidelijk. CVVO demonstreerde. Toevallig had ik diezelfde morgen wat over hun probleem op papier gezet voor de algemene beschouwingen.

Ik was blij dat ik deze mensen op tijd gezien had en glipte tussen de demonstranten door het Gemeentekantoor binnen om de actie vanaf de achtergrond te volgen. Een flinke groep mensen in de hal. Een voorzitter die een petitie aan Jelle Wesselius aanbood en daarbij een toespraak hield. De jeugd reageerde keurig op zijn teken op zijn verhaal. Radio Lemsterland was aanwezig voor een reportage van dit alles. Na afloop werd de voorzitter door Piet Burgers geïnterviewd. Hij sprak krachtige taal. Geen voorlopige keet maar direct een gebouw waarmee de vereniging de komende dertig jaar vooruit kan. Als er geen andere sportverenigingen met wensen waren en de Gemeente ruim in het geld zat zou dit kleedgebouw er op korte termijn wel kunnen staan. Helaas zijn we weer in een positie dat er keuzes gemaakt moeten worden.

Vrijdagavond heb ik naar een dubbele aflevering van Baantjer gekeken en naar Nova. Er was gezegd dat er iets over Lemmer in het programma zou zitten en dan kijk je als het enigszins kan. Het was kort maar het is altijd weer leuk om bekenden in onze eigen omgeving te zien.

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmorgen. Terwijl de koffie door het apparaat loopt ga ik een begin maken met Lemmer door de jaren heen. Ik kan mijn tijd vandaag wel gebruiken. De avond valt af voor het ‘werk’ want er staat een bezoek aan het concert van Excelsior op het programma. Alle keren als er een concert is ben ik van plan om er heen te gaan maar er komt nooit wat van. Vandaag moet het wel doorgaan want er is een speciale uitnodiging gekomen en dat is net dat extra duwtje om in actie te komen.

Maandag was het eerst een rustige dag. ’s Morgens op het Gemeentekantoor stukken lezen voor de vergadering van het presidium op dezelfde middag. Pas ’s avonds kwam er echt actie op straat. Toen ik rond half elf buiten kwam stonden er twee politieauto’s op het kruispunt. Er kwam ook nog een politiebusje bij. Dat reed door naar de Kortestreek, gevolgd door de glasservicewagen van Hooijsma. Er kwam iemand naar de auto’s op het kruispunt. Meteen werden de auto’s aan kant gezet en een stuk of vier agenten draafden de Dubbelstraat in. Na een poosje kwamen zij met lege handen terug. Ik ging de Kortestreek op. De glaswagen stond bij Dijken voor en men was bezig de resten van één van de grote etalageruiten op te ruimen. Het werd mij duidelijk wie de dader van deze zinloze vernielingen was. Er werd ook verteld dat hij die avond meer schade had aangericht. Als hij alles moet betalen van zijn uitkering kan hij lange tijd geen drugs kopen.

Dinsdagmorgen was er weer wat tijd om op te ruimen. Het gaat langzaam maar er kwam toch een mandje leeg.’s Middags bracht ik wat uitnodigingen voor de buurtvereniging rond. Een straat die ik van een vertrekkend bestuurslid heb overgenomen. Telkens een paadje op en een paadje af. Toen het klaar was, was ik er draaierig van.

We hadden een afspraak voor half vier over het Jozeph- en Sarak Blok park. Toen ik op mijn horloge keek was het kwart over. Buiten kwam ik collega Kingma tegen. Het gesprek was al afgelopen. Kingma is toen met mij naar binnen gegaan en zo was ik weer met alles op de hoogte. Het wordt 24 november, ’s middags om drie uur. ’s Avonds was er een vergadering van de commissie Kleine Kernen.

Op woensdag kon ik weer alle kanten op. Dat werd dus kiezen. Voor de middag werd dat het Nutsreisje naar De Himrik voor een bezoek aan paardencentrum ‘Het Swarte Paert’. Net als vorige jaren een goede keuze van het Nutsbestuur. Een echt interessante middag. Leerzaam op het gebied van de paardensport maar ook over alles wat daarbij hoort of hoorde. Wagens, kleding, gewoonten. Dingen die je heel gewoon vindt blijken vaak een interessante achtergrond te hebben.

We waren eerder thuis dan ik verwacht had. Zo was er tijd om nog naar een bijeenkomst van Gemeente, politie en Lyamer Wonen met de bewoners van de Lijnbaan in de buurt van de tramdijk. Wij hadden daar eerder ook al vragen over gesteld. Uit de krant hadden enkele lezers dat verkeerd begrepen; het ging dus niet om de bewoners van de Cornelis Houtmanstraat. Wat wij daar te horen kregen deed ons schrikken. Het is in die hoek veel erger dan ik mij ooit had kunnen voorstellen. Daar moet krachtig ingegrepen worden.

Thuis gekomen had ik weinig trek in eten meer. Er stond nog een halve haring in het zuur. Die heb ik op gemaakt en dat moest dan maar genoeg zijn. Om zeven uur naar het Gemeentekantoor voor de fractievergadering. Daar vandaan ging het naar de pizzeria voor de vergadering van de OVL. We kwamen dan wel halverwege de vergadering binnen maar konden toch nog een mooi stuk meenemen.

Donderdagavond was er een Raadsbrede commissievergadering. Vooraf hadden we bij ons thuis de fractie nog even bij elkaar. Die Raadsbrede commissies zijn altijd van die rommelige vergaderingen. Een echte agenda is er eigenlijk niet, iedereen komt met een ander onderwerp aan, je weet nooit waar je terecht komt.

Vrijdag werd mij een CD gebracht van het concert dat Martin Mans de vorige maand gegeven heeft in de Gereformeerde kerk. Ik heb hem meteen gedraaid. Dat kwam goed uit want ik was bezig met een verhaaltje te schrijven voor maandagavond. Voor de Raadsvergadering over de uitbreiding van de varkensmesterij aan de Koopmanweg. Dan is het leuk om een goed stukje muziek op de achtergrond te hebben.

Hierboven ging het over het vandalisme van een drugsgebruiker maandagavond. Het vandalisme is natuurlijk geen nieuw verschijnsel. Zo’n vijf en twintig jaar geleden was er een tijdje dat je elke zondagmorgen Lemmer in ging met de gedachte: ‘Wie zou nu de ruiten er weer uit hebben liggen?’

De oudejaars avonden waren berucht door veel vernielingen. Ongeveer twintig jaar geleden kregen wij er ook mee te maken. De ijswagen van mijn vader stond nog op de Gedempte Gracht naast slagerij Sjoukes. De laatste jaren was ik er alleen in de zomer op de zondagen nog in. Na het overlijden van mijn moeder was dat er ook niet meer van gekomen maar ik was bezig om hem wat op te knappen om er de volgende zomer toch weer mee verder te gaan. Doordat het venten in Follega afgelopen was zou er meer tijd zijn om wat aan de straathandel te doen. Als er geen klanten kwamen was het toch geen verloren tijd; er ging altijd wel wat lees- of schrijfwerk mee naar de wagen. Kon je tussen de bedrijven door nog wat nuttigs doen. Zo ver kwam het niet meer.

Op de avond van Oudjaar was het onrustig op straat. Een grote groep jongelui hield zich bij de wagen op. Ik zag dat de deur opengemaakt was en ging er naar toe om te waarschuwen dat  de elctriciteit wel aangesloten was en dat zij dus risico liepen. Dat hielp niet veel. De volgende morgen was er wel zoveel schade dat wij hem door Gemeentewerken hebben laten wegslepen. De stroom was ’s avonds nog door buurman afgesloten. Daar was ik toen kwaad om. Ik wenste de daders toen alle kwaad dat er te bedenken is. Daarom kan ik nu ook goed meevoelen met de bewoners van de Lijnbaan. 

Hierbij een foto waarop de ijswagen door Gemeentepersoneel wordt weg getakeld. Het is een

heel donkere foto, ik betwijfel of hij in de krant geplaatst kan worden.

514 - 16 oktober 2006

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmorgen. ‘Druk gekleur in Fries toekomstplaatje’. Dat was vanmorgen de opening van de Leeuwarder Courant. Het ging weer eens over de gemeentelijke herindeling. Alles nog heel vrijblijvend, maar toch proberen de voorstanders om telkens weer een klein stapje in die richting te komen. Nu is de herindeling een spook dat geregeld de kop weer eens opsteekt. In de tijd dat Feite Faber hier nog burgemeester was, was er al sprake van. Ik herinner mij nog een bijeenkomst in De Brêge in Echtenerbrug. Buurgemeente Gaasterland was toen het meest in beeld. Wijlen Andries de Boer kwam toen met de opmerking dat dat in geen geval mocht gebeuren. ‘Want yn Gaesterlân bart alles fiertich jier letter’. In het plaatje van vanmorgen was onze Gemeente ingedeeld bij Skarsterlân en Heerenveen. Dat is in ieder geval beter dan bij wat nu Gaesterlân – Sleat heet. In de Raad is er geen draagvlak voor een herindeling. Zelfstandig blijven met een beetje samenwerking in de regio is nog altijd het beste. Als we over de grens willen kijken is het beter om te proberen overeenstemming met de Noordoostpolder te zoeken voor toekomstige uitbreidingsplannen of industrie. Gelukkig zijn er wel goede contacten met die Gemeente.

Mijn eerste gang was Maandagmorgen naar het politiebureau. Zondag had ik een bosje met een stuk of zes sleutels en los nog een fietssleutel gevonden. Die heb ik ingeleverd; er is vast iemand die er verlegen om zit. ’s Middags vergadering van het presidium. De agenda voor de volgende Raadsvergadering vaststellen. Met nog een paar andere kleine puntjes was het in een half uurtje bekeken.

De hele avond thuis. Een mooie gelegenheid om te lezen. De programmabegroting en de financiële begroting van de Gemeente. Veel te lezen maar met die droge stof houd je dat geen uren achter elkaar vol. Gelukkig was er niet al te veel haast bij. Af en toe er tussendoor een poosje in een krant of een boek lezen. De volgende dag maar weer verder. Dinsdag bleef er ook nog tijd over om verder te gaan met het opruimen van mijn papierentroep. ’s Avonds nog even naar Suderigge. Als er dan verder op die avond niets dringends volgt kun je even wat langer blijven zitten. Dat wordt altijd wel op prijs gesteld.

Woensdagmiddag fractievergadering in Echtenerbrug. Daar staat alles nog op de kop voor het opknappen van de Hoofdweg. Het was gemakkelijk om in de zijstraat te parkeren. Wel hoorde ik dat er die morgen nogal wat bekeuringen waren uitgeschreven. Automobilisten die op de Hoofdweg rechtdoor wilden rijden in plaats van de Splitting op te gaan zoals aangegeven. Buiten werktijd wordt alles met rijplaten afgedekt en dan kun je er wel langs.

’s Avonds kregen onze verslaggeefsters les in het gebruiken van de nieuwe opnameapparatuur. Het zijn dingen met veel mogelijkheden maar de dames zullen er nog wel aan moeten wennen. Zo lang mogen ze het oude spul nog houden. Ik weet overigens niet of dat wel zo verstandig is; de verleiding is dan groot om in de praktijk door te gaan met het materiaal waar je mee bekend bent. Met die opname apparatuur zal ik wel nooit hoeven te werken. Toch wil ik er wat van weten en dus ging ik de les ook maar volgen. Meteen de gelegenheid om wat papieren aan de andere bestuursleden af te geven.

Donderdagmorgen bracht Omrop Fryslân het bericht dat de NOP-dijk weer (of nog) in beeld was voor een nieuwe kerncentrale. Een uurtje later werd ik al gebeld om mijn mening hierover. Nu, ik stond niet te juichen maar reden voor ongerustheid zag ik ook nog niet. In de krant verscheen het bericht ’s middags heel anders. Daar kon je uit lezen dat onze omgeving voor dat doel afgekeurd was. Verder heb ik er ook niets meer van gehoord. ’s Middags hoorde ik op het Gemeentekantoor weer een ander nieuwtje. De rechter zou de vergunning voor grote opslag van vuurwerk op Lemsterhoek vernietigd hebben. Nou, als ik eerlijk ben, ik ben banger voor die opslag dan voor een kerncentrale. Het was een moeilijk geval. De provincie is vergunningverlener, de Gemeente staat in zo’n geval buiten spel. We moeten maar hopen dat deze uitspraak definitief is. Lemmer mag geen tweede Enschede worden.

Vrijdag was er nieuws van het VVV – front. Een horecaondernemer uit Workum heeft de failliete boedel overgenomen. We kunnen er dus vanuit gaan dat Lemmer volgend seizoen nog een informatiepunt heeft. Het zal dan wel een particulier bedrijf worden. Iets in de vorm  van het bureau van Albert Hendriks. Na de donkere tijd die voorbij is lijkt het spreekwoordelijke licht aan het eind van de tunnel er toch weer te zijn.

Mevrouw De Vries – De Wreede bracht een foto van Tweede en Derde Parkstraat. Dus een beetje in het midden van de vijf delen waaruit de tegenwoordige Parkstraat toen bestond. Als we hier zien welke een lange rij bijna gelijke huizen het waren kunnen we ons indenken dat de pessimisten dit geheel de Lange Jammer noemden. Maar veel beter was de naam waaronder de buurtvereniging zich presenteerde: ‘De Vrolijke Buurt’. Die deed meer recht aan het grootste deel van de mensen die er woonden. Als er aanleiding was om de buurt te versieren was de Parkstraat daar altijd heel goed in. Misschien ook wel omdat de straat zich daarvoor goed leende, juist door die gelijkvormigheid.

Als je op een zomeravond door de Parkstraten kwam dan was het er altijd gezellig. Net zoals we dat ook in het Achterom kenden zetten de mensen hun stoelen op straat en zaten daar gezellig met een krant of een handwerkje terwijl de kinderen er rondom speelden. Achter deze huizen lagen maar heel kleine stukjes grond, vaak gedeeltelijk ingenomen door kippen- konijnen- of fietsenhokjes. Geen wonder dus dat de bewoners hun gezelligheid op straat zochten.

Op de foto staat in de deuropening Tsjamkje, de vrouw van Linze v.d. Tuin, een bekende figuur in Lemmer van die tijd. De vrouw op de fiets zou misschien mevrouw Kuipers – Sloothaak kunnen zijn. Verder staat er op rechts een bakfiets. Het moet wel van een bakker zijn, gezien de manden die bovenop tussen de hekjes staan. Wie de eigenaar is zou ik niet durven zeggen; op bijna alle bakfietsen waarmee onze collega’s ventten zaten die hekjes. Bij regenachtig weer was het altijd een probleem dat er niets bovenop kon staan.

513 - 9 oktober 2006

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmorgen. Vanmorgen zag ik een opvallend papier voor het raam van het VVV kantoor hangen. Gezien de omstandigheden denk je dan al aan een aankondiging van sluiting. Maar er stond op dat op alle artikelen 25% korting werd gegeven. Triest. Het is immers geen reclameactie maar een poging om nog zoveel mogelijk geld uit de voorraad te redden. Het is weer eens bewezen dat groter niet altijd beter is. Jarenlang heeft de informatievoorziening voor de toeristen gedraaid op vrijwilligers en een enkele betaalde kracht. Toen het nog plaatselijk was werden er jaarlijks één of twee ledenvergaderingen gehouden. Dan wist je wat er speelde, waar je de contributie voor betaalde. Het was toen ook al moeilijk om de belanghebbenden zo ver te krijgen dat ze lid werden. Maar toch gebeurde er het nodige en de eindjes konden aan elkaar geknoopt worden. Hoe het nu verder moet is de grote vraag. Eén ding is zeker, Lemsterland kan niet zonder informatiepunten in Lemmer en Echtenerbrug. Misschien moet het weer op de oude manier, eenvoudig en van onderaf, buiten de landelijke organisatie, opgebouwd worden. Dan zal er ook wel weer een beroep op de Gemeentekas gedaan worden. De laatste keer dat dat gebeurde is er duidelijk gezegd dat het de laatste extra bijdrage was. In ieder geval zullen de belanghebbenden eerst moeten laten zien dat zij er wat voor over hebben.

Maandagmiddag kwam er een jongen de weg naar het strand vragen. Ik had er een onaangenaam gevoel over. Hij kon het toch aan iemand op straat vragen. Na mijn uitleg vertrok hij en ging niet links, richting brug, maar naar rechts. Misschien had hij daar een fiets staan. Toch maar even nakijken. Ik liep om de toonbank heen en daar lag een jongen op handen en voeten. Toen hij mij zag begon hij met zijn handen over de vloer te vegen: ‘Ik zoek mijn lens’. Nog een paar vegen over de vloer, toen was de conclusie: ‘Ik moet maar een nieuwe halen’. Weg was hij. Het zal dus de bedoeling zijn geweest dat hij zijn slag kon slaan als ik weer terug was naar de kamer. De vergadering van Commissie I was vlot afgelopen. Ik rekende er op dat ik nog een gedeelte van de medewerkersvergadering van de omroep kon meemaken. Toen ik om half tien bij de studio kwam was alles al donker. Dezelfde avond nog een telefonisch verslag en twee dagen later stonden de besluiten ook al op de mail. Zo blijf ik toch op de hoogte.

Toen ik dinsdagmiddag vis ging halen werd mij een boek in handen gedrukt. Tot mijn verwondering was het een boek van Bas Sleeuwenhoek. Een vroegere verslaggever van de Leeuwarder Courant die met dat werk gestopt is om een boek te gaan schrijven over de dorpen rond de vroegere Zuiderzee. In de loop van de jaren had ik zijn opvolgers al eens gevraagd of zij wat wisten van zijn vorderingen. Niemand kon me veel vertellen en nu lag het er ineens. Bij de viswinkels te koop. Ik heb er een paar stukjes uit gelezen en toen besloten om het aan te schaffen. Er staat niet veel over Lemmer in, maar het is wel interessant. Ik ga er vanuit dat de rest van dezelfde kwaliteit is. Dat wil ik graag in mijn bezit hebben. ’s Avonds was de jaarvergadering van de buurtvereniging met daar achteraan een bestuursvergadering. Geen grote belangstelling maar wel een goede vergadering. Misschien krijgen we zelfs een halloweenavond!

Maandagmorgen kwam mijn nicht uit Beverwijk met man en dochter. Later dan gewoonlijk; zij waren bij Follega in de fuik gelopen. Toch waren ze er met wat moeite langs gekomen. We dronken hier koffie, praatten wat en toen ik vroeg wat zij verder wilden, was het: ‘Weer lekker vis eten net als de vorige keer!’. Eerst nog een rondje langs de sluis, door de Nieuwedijk weer terug. Terwijl we aan kibbeling met patat zaten werd mijn achternichtje gebeld door haar man. Hij had een aanbieding van een grote gatenset gelezen in een folder van Aldi. Of zij die in Lemmer wilde halen. Beide vrouwen zouden er samen op af maar ik wou mee. Zo kwam ik voor het eerst in een grotere supermarkt. Het zal ook wel voor de laatste keer geweest zijn. Al worden de klanten netjes en gemoedelijk geholpen, het is mij te massaal. De Spar is mij al groot genoeg voor het weinige dat ik nodig heb. ’s Avonds ging ik nog even naar de studio. Voor de uitzending van SaMarWat. Als gast was Hennie Dölle er, de voorzitter van VVV Friese Kust. Geëmotioneerd. Wel begrijpelijk. Als je je jarenlang belangeloos voor iets hebt ingezet en het eindigt zo, dan doet dat je toch wel wat.

Donderdagavond vergaderde Commissie II. Niet erg lang, daarvoor was de agenda te kort. Nog wel wat uitleg door Sjoerd Osinga, de directeur van de gezamenlijke sociale dienst. Die kan nu elke maand wel komen, zoveel vragen en mededelingen zijn er over de WMO. Het grootste deel van de dag had ik in de begrotingsstukken zitten lezen. Na die vergadering had ik geen trek om daarmee verder te gaan en dus heb ik de laatste twee uren maar eens aan een boek besteed. Daar komen we toch al veel te weinig aan toe.

Vrijdagavond was de première van ‘Lette Ropping van Tryater in de Koornbeurs in Franeker. Op 1 december komt het gezelschap met dat stuk in Lemmer. Ik vind het altijd mooi om het voor die tijd eens te zien. Als het dan zover is dan kun je de mensen er alvast wat over vertellen als ze kaarten bestellen. In ‘Lette Ropping’ spelen maar drie personen mee. Het toneel is, op twee stoelen na, leeg. Er wordt gegeten van onzichtbare borden, gelezen uit kranten en gekeken naar de televisie zonder dat die op toneel zijn. En toch, door het geweldige spel van dit drietal, ‘zie’ je het wel staan. Het duurt nog een week of zes tot 1 december. De komende week zal ik de kaartjes klaar leggen. Ze zijn al een paar weken in huis en ik wil maar gauw met de verkoop beginnen. Ik ben benieuwd hoe Tryater zich in ons nieuwe theater thuis zal voelen.

Over de foto van vorige week bij de Oostdam kreeg ik nog de volgende toelichting: Het z.g. schiereiland werd gebruikt om zinkstukken te maken voor de NOP dijk. Het was tevens opslagplaats voor rijs en wilgentakken.

512 -  2 oktober 2006

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmorgen. Het lijkt er op dat dit eindelijk weer eens een vrij normale dag voor mij zal worden. Er staan geen speciale verplichtingen in de agenda en dat is nu eens heel welkom. Hoewel ik alles altijd nog met plezier doe was het deze week toch wel erg vaak raak. Een enkele keer ben je dan toch wel eens een beetje moe. Gelukkig duurt dat meestal niet erg lang en kan ik de volgende activiteit weer met enthousiasme tegemoet gaan. Terwijl ik zit te schrijven schijnt een lekker zonnetje op het papier. De radio brengt de herhaling van het jeugdprogramma van dinsdagavond. Niet dat dit nu direct mijn muzieksoort is maar je wilt toch weten hoe de uitzendingen, waar je als bestuurslid van de omroep mee verantwoordelijk voor bent, verlopen.

Maandagavond Raadsvergadering. Overdag kijk je dan de stukken nog eens door, wat aantekeningen maken waar je het ’s avonds over wilt hebben. Soms echt een verhaaltje op papier zetten om geen kanten van het onderwerp te vergeten.

Deze keer moest er wel even wat gezegd worden over de gang van zaken met de stemming in juli over zwembad en strandpaviljoen. Zoals te verwachten was kreeg ik kritiek van de fracties die ik ongewild aan een meerderheid had geholpen. Hun kritiek spitste zich toe op de vraag waarom het onderwerp weer op de agenda was geplaatst. Soms een beetje scherp, maar daar moeten we maar tegen kunnen.

Dinsdagmorgen meteen weer verder voor de volgende ronde, de commissievergaderingen. Geen grote agenda’s, toch een paar belangrijke onderwerpen. Daaronder ook het voor andere doelen gebruiken van grond in het buitengebied. Een moeilijke zaak. Hoe het ook opgelost wordt, er zullen veel mensen kwaad of in ieder geval teleurgesteld zijn.

’s Middags keek ik even buiten. Boven het Gemeentekantoor hing de arm van een enorme kraan. Hij had zijn karwei klaar en werd weer opgevouwen. Een machtig gezicht. Hij had een onderdeel van de klimaatbeheersing van het gebouw naar het dak getild.

Na een bezoekje aan Suderigge ging ik ’s avonds naar de studio om wat papieren neer te leggen. De dames die met de uitzending bezig waren hielden mij nog even aan de praat. In mijn ogen was het voor hun doelgroep wel een mooie uitzending.

Woensdagmorgen belde ik met mijn achternichtje in Egmond. Zij werd die dag vijftig jaar. Zij vertelde dat de vorige avond om twaalf uur in hun straat vuurwerk afgestoken werd. Tot haar verrassing stond de hele familie die in die buurt woont voor de deur. Gevolg was de hele straat wakker en alles wat zij voor de verjaardag in huis had opgemaakt. Zij kon dus woensdagmorgen opnieuw gaan boodschappen.

Na dat telefoontje ging ik in het Friesland Park een kijkje nemen met het oog op de zitting van de commissie voor de bezwaarschriften ’s middags. Het ging om een meerpaal waar bezwaren tegen ingebracht waren. Toen ik weer naar huis wou moest ik eerst om de auto zoeken. Het leek een eenvoudige zaak maar het kostte toch behoorlijk wat tijd. Een dure paal voor de Gemeente Lemsterland.

Half zes thuis, half zeven werd ik opgehaald door Wim Koster. In Echtenerbrug en Delfstrahuizen pikten we elk een fractiegenoot op. Met ons vieren naar Leeuwarden. In Post Plaza, het vroegere postkantoor, was een voorlichtingsbijeenkomst van de inspectie VROM. We kregen o.a. te horen dat er honderd van de vierhonderd regeltjes op dat terrein geschrapt zullen worden. Er zou wel slechter nieuws te bedenken zijn.

Donderdagmiddag was er open huis bij Empatec in Sneek. We moesten een omweg maken over Woudsend. Aan alle kanten wordt er aan de wegen gewerkt. Een goede zaak, maar op dit moment wel lastig voor het verkeer. Het was de moeite waard om te zien met welke grote inzet deze mensen bezig zijn. Heel veel verschillende werkzaamheden. Metaalbewerking, stoelhoezen maken voor auto’s, fietsverlichting in elkaar zetten, washandjes voor ziekenhuizen bundelen, koffiepads inpakken. Ja, wat niet allemaal. Ook een afdeling voor onderhoud van scootmobiels. Wat daarvan hier niet gebruikt kan worden gaat naar Roemenië.

Als er bezoek langs komt staan de mensen altijd klaar om over hun werk te vertellen en vragen te beantwoorden. Het is mooi dat zij zich in een gemoedelijke omgeving toch nuttig kunnen maken.

Er zat maar een uurtje tussen onze thuiskomst en een bezoekje aan De Hege Fonnen voor bezichtiging van het nieuwe gedeelte. Het ziet er allemaal keurig uit en Lemmer is voor de komende tijd weer helemaal klaar met de voorzieningen voor sport en cultuur. Er moet nog wel een en ander aan de parkeervoorzieningen gedaan worden. Het was bijna onmogelijk om een kwartier voor aanvang nog een plekje voor de auto te vinden. Daar zijn gelukkig nog oplossingen voor te vinden.

Gistermiddag gingen we met een groep leden van de Freonen fan It Lemster Fiifgea naar Urk. Het jaarlijkse reisje naar een bezienswaardigheid in de buurt. Schokland, Schaatsmuseum en het Fries Scheepvaart Museum waren de laatste jaren de doelen. Deze keer werd het het Museum Het Oude Raadshuis. Na een rondleiding door dit museum gingen we koffie drinken in een restaurant. Daarna nog een rondleiding over het ‘eiland’. Met interessante verhalen. Weer een welbestede middag.

’s Avonds dronken we koffie in de studio. Met onze nieuwe medewerkster Ingrid de Vries. Voor kennismaking met degenen waar zij voor het programma SaMarWat het meest mee te maken krijgt. Gezellig een uurtje zitten praten. We zijn blij dat we door haar nu wat meer contacten met de buitendorpen krijgen.

’Opslagterrein en Zuiderzeewerken’. Zo wordt deze kaart door de uitgever benoemd. Het is wel een mooi overzicht van de Werkhaven met een stuk van Lemmer op de achtergrond. Jammer dat alles op in de verte erg wazig wordt. Heel in de verte staat een bouwsel dat de kantine zou kunnen zijn die als een van de eerste gebouwen daar kwam te staan.

Het opslagterrein waar hier van gesproken wordt is het gebied van de latere Oosthavendam Maatschappij, later Fernhout. Het lijkt wel of dit nog maar voor de helft droog is. Alleen helemaal links ligt een hoop steen en een hoop zand. Achter in de haven liggen een aantal schepen. Misschien krijg ik nog wat verduidelijkende aanwijzingen van iemand die het werk in deze omgeving van dichtbij gevolgd heeft.

511 - 25 september 2006

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmiddag. Het is erg gezellig vandaag om mij heen. De Oosterse markt lijkt mij het meest geslaagd van de acties die deze groep winkeliers tot nu toe gehouden heeft. Vanmiddag ben ik de markt even langs geweest. Het was behoorlijk druk.

Van de slager kreeg ik een bakje met een paar stukjes kip. Op Oosterse wijze bereid. Ik heb het rustig thuis opgegeten. Het was heerlijk, maar op kip die op onze manier bereid is ben ik nu eenmaal ook gek. Overigens was het maar goed dat ik vandaag de auto niet nodig had. Er stonden vier of vijf dranghekken net een stukje voor de garagedeur. De deur zou niet omhoog kunnen maar dat was ook niet nodig. Morgen zal het wel weer goed zijn, De muziektent staat er ook en die wordt aan het eind van de middag weer weggehaald. Dan zullen de hekken ook wel meegenomen worden. Zo ging het in ieder geval ook met het nazomerfestival van Radio Lemsterland.

Maandagmiddag ben ik met Imke de Vries naar Ingrid de Vries in Oosterzee geweest. Een oud – medewerkster van de omroep die weer terugkomt. Dat betekent een steunpunt erbij in de buitendorpen. In het eerst zal zij interviews doen voor het programma SaMarWat. Later hadden we presidiumvergadering. Alweer voor de commissies van begin oktober. Er kwam een ‘vrije’ avond achteraan die ik kon gebruiken voor opruimwerk. Heel langzaam komt er wat ruimte.

Dinsdagavond was de jaarvergadering van de Krite. Als gewoonlijk moesten het jaarverslag en de notulen van de vorige jaarvergadering nog geschreven worden. Ik neem mij ieder jaar voor om dat meteen de volgende dag te doen maar het komt er gewoon niet van. De vergadering heb ik niet bijgewoond. We hadden ook een dagelijks bestuur vergadering van de omroep. Daar had ik zelf verscheidene onderwerpen voor ingediend. Daar moest ik dus heen om mijn voorstellen te verdedigen. Het werd echt een avondvullend programma.

Woensdagmiddag stond ik te kijken bij de skotsploech die optrad bij de opening van de tentoonstelling in de Oudheidskamer. Ondertussen lette ik op de winkeldeur want er zou bezoek komen. Maar ineens stond hij naast mij. Lex, de zoon van Hendrik Loen. Hij is bezig om gegevens uit zijn jeugd te verzamelen. Daar horen naast een abonnement op Zuid Friesland dus ook zaken over de Centrale Bakkerij bij. Ik heb nog wel een en ander, zoals oude statuten en reglementen. Plus wat oude foto’s. Die heeft hij meegenomen om te scannen. We hebben gezellig een uurtje zitten praten. De volgende dagen hebben we elkaar nog verschillende mailtjes gestuurd. ’s Avonds was de bezichtiging van De Dam. Daar ben ik met Joukje Haagsma naar toe geweest. Onderweg even langs het monumentje voor Jozeph en Sarah Blok gereden. De school was vlug bekeken. Het ziet er keurig uit. Heel anders dan in onze schooltijd. Na een half uurtje te hebben rondgekeken en gepraat vertrokken we. Ik ben toen naar de studio gegaan. Daar moest het nieuwe sponsorcontract met Marco Fransen, de franchisenemer van Mc Donalds, getekend worden.

Met Friesland Vaart heb ik de visbakfiets van mijn vader gebruikt. Om die naar buiten te krijgen moest ik eerst heel wat spullen aan kant zetten. Het meeste kon weg. Door de Kringloopwinkel uit Drachten is een deel opgehaald. De rest werd bouw- en sloopafval genoemd. Donderdagmorgen heeft Imke de Vries het voor mij naar De Steke gebracht. ’s Avonds hadden we onze fractievergadering. Zoals gewoonlijk bespraken we de Raadsstukken.  Ondertussen kijken we al vooruit naar de verkiezingen voor Provinciale staten in maart volgend jaar. Dat kunnen we doen omdat we met 22 november in feite niets te maken hebben. Het is de bedoeling dat er ook een paar leden uit Lemsterland op de lijst komen.

Vrijdagmorgen gingen we naar Leeuwarden. Voor een voorlichting over de GGD. Vooraf bracht ik mijn auto naar de garage in het Achterom. Dat kon nu voor het eerst sinds Friesland Vaart. Al die tijd stond hij buiten. In het weekend  bij Het Baken, de andere dagen op de Nieuwburen. Dit geeft toch een veiliger gevoel.Om vijf uur, net thuis gekomen, zette ik de televisie aan voor het journaal. Het eerste bericht dat er voor kwam was van een ongeluk met de zweeftrein bij Lathen in Duitsland.  Het was toen nog niet duidelijk welk een ramp het was. Het deed mij wel wat. We zijn een keer met die trein mee geweest. Ik meen in 2000. Het was in ieder geval in de tijd dat ik niet in de Raad zat. Als fractieassistent kon ik toch mee met dat reisje van de Raad. Het was een geweldige ervaring om daar met 400 km. per uur door het Duitse land te gaan. Een ongeluk met dit stuk techniek was ondenkbaar. Toch is het gebeurd en eigenlijk op een knullige manier. Door onderhoudsmateriaal op de rails.

Het was een vermoeiende dag geweest. Bij de bezichtiging van het gebouw een paar uur over de verschillende afdelingen ronddrentelen. Je wilt niet laten merken dat je moe wordt en ik ben dan ook te eigenzinnig om eens even te gaan zitten. ’s Avonds kreeg ik de rekening gepresenteerd. Grijpstra en De Gier heb ik nog uitgekeken maar bij Baantjer viel ik onder de reclame in slaap. Het volgende programma, Vier in het Land, had ik willen zien. Misschien nog nieuws over de treinramp. Inmiddels was het wel duidelijk geworden dat we het gerust een ramp mogen noemen. Toen ik weer wakker werd was Baantjer afgelopen en ook Vier in het Land was voorbij.

Die treinramp deed mij er aan denken dat ik nog een foto heb waarin we in de zweeftrein zitten. Die laat ik hierbij afdrukken. Links voor het raam zit mijn nicht Anneke de Vries met naast haar Ingrid de Vries. De man die achter hun stoelen staat hoort niet bij ons gezelschap. Op de bank aan de rechterkant zit ik, een beetje naar de kant leunend om het snelheidsbordje aan het eind te kunnen zien. Naast mij Ids Leeuw en daarnaast is een klein stukje van het hoofd van burgemeester Bosma te zien.

510 - 18 september  2006

509 - 11 september  2006

508 -  4 september   2006

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmiddag. Zo juist lawaai, getoeter. Dat maakt je nieuwsgierig. Toen ik in  de winkel kwam gingen er nog een paar fietsers langs. Er kwam een hele sleep auto’s achteraan. Blijkbaar een fietstocht met begeleiders. Niemand heeft er wat aan in Lemmer. Ze rijden er alleen maar doorheen. Maar misschien zijn er een paar mensen tussen die zien hoe mooi het hier is en nog eens terug komen.

Vanmorgen kwam er een asielzoeker om een pakje sigaretten. Toen hij wegging zei hij:

‘Hoop wij morgen winnen’. Hij is dus geïntegreerd en ook al besmet met het voetbalvirus.

Pinkstermaandag even bezoek. Metje van oom Koert en tante Lena. Samen met Meinze en Akke. Dat zijn van die leuke ogenblikken als je weer eens een paar eigen mensen ziet. Toch heb ik over het contact niet te klagen. Zondag belde mijn nicht uit Beverwijk nog en een paar dagen eerder mijn neef uit Heemskerk.

Dinsdag was de jaarlijkse viswedstrijd voor dames van onze buurtvereniging. Aan het begin ging ik een kijkje nemen bij de Rien. Niet te lang want we hadden een inhaalprogramma. Volgens schema hadden we maandagavond een vergadering van commissie I moeten hebben. In verband met Pinksteren was die een dag doorgeschoven. Toen ik om half tien weer bij het water kwam was de wedstrijd afgelopen. Van Liesje de Vries die deze wedstrijd alle jaren met Wies Oosterbaan organiseert hoorde ik de uitslag nog.

Woensdagmorgen voor controle naar Sneek. Er kwam maar een klein verbandje meer om de voet. Wel werd de maat genomen voor een elastieken kous. Over drie maanden word ik nog een keer voor controle verwacht. Toen ik in Lemmer uit de auto stapte kwam er net iemand aan die een kopje koffie bij mij wilde halen. Dat kon niet doorgaan want ik moest meteen door naar het Gemeentekantoor voor een fractievergadering.

’s Avonds was er bestuursvergadering van de buurtvereniging. Vooraf nog even naar Suderigge. Daar trof ik het. Het was bruidsdag geweest. Er waren een paar dames in de gang die wat schaaltjes bowl naar de bewoners brachten die ’s middags niet bij het feest waren geweest. Ze vroegen of ik ook een schaaltje wilde hebben. Dan zeg ik niet nee.

Na de vergadering van de buurtvereniging kon ik het laatste deel van de uitzending van SaMarWat nog meemaken. Het was deze avond niet meegelopen. Bij een paar actuele onderwerpen was het niet gelukt een interview te maken. Morgen hoor ik de herhaling wel. Vandaag werd het dinsdagavondprogramma Tye Gosse Presents herhaald.

Donderdagmorgen ging ik stukken lezen op het Gemeentekantoor. ’s Middags een kort bezoekje aan de markt. ’s Avonds een vergadering van commissie II gevolgd door een Raadsbrede commissie. Daar had ik het gemakkelijk want mijn fractiegenoten deden het woord. Er kwam nog een bijeenkomst van het presidium achteraan. Ondertussen had een ad hoc commissie de geloofsbrieven van Lenie Visser doorgenomen. Zo ligt de weg vrij voor wat nieuws in onze Raad: een echtpaar als leden. Met de grootste communistische fractie van ons land wordt Lemsterland langzamerhand uniek.

Vrijdag was het reisje van de personeelsvereniging van de Gemeente. De opgave daarvoor viel net in de tijd dat ik veel moeite met het lopen had. Dan geef je je niet op. Achteraf had ik het nu wel gekund. Ik ben nog nooit op de Waddeneilanden geweest en had daar wel eens een dag willen rondkijken. Ik moest nu volstaan met de mensen even uit te zwaaien. Nou ja, je kunt niet alles meemaken en er kan nog wel eens een nieuwe kans komen.

Op Urk ben ik wel geweest toen het nog een eiland was. Dat zal wel kort voor de oorlog geweest zijn want er lag al een stuk van de Noord Oost Polderdijk. Mijn grootvader drukte mij op het hart dat ik dit moest onthouden. Dat kwam nooit weer. Ik mocht ook een souvenir kopen bij hofmeester Verschroor. Dat werd een houten kalender met een foto van de Urker haven. Daar kon ieder jaar een nieuw blokje op geplakt worden Dat heb ik ook jarenlang gedaan. Nu wilde ik zien of er ook een datum achterop stond. Dat was niet het geval maar er zat wel een prijsplakkertje achter. Dit souveniertje heeft mij toen 27½ cent gekost.

Vrijdagavond hebben we het winterprogramma voor de Krite opgesteld. We hadden geluk. Alle data die we uitgezocht hadden waren in Het Baken nog vrij. Voor de beide uitvoeringen van Tryater gaan we voor het eerst naar het nieuwe theater. Met dank aan het Zuyderzeecollege dat ons deze jaren zo gastvrij ontvangen heeft.

Vrijdagmorgen hing er een sliert vlaggetjes dwars over de Nieuwburen. Aan de bovenkant van een lantaarnpaal vastgemaakt, dus aan de lage kant. Even later waren zij verdwenen. Ik ga er van uit dat de hoge bussen waarmee het gemeentepersoneel op stap ging de vlaggetjes er af gereden hebben. 

Hierboven schreef ik over de aanleg van de N.O.P. dijk vanuit Urk. In dezelfde tijd werd hier in Lemmer ook begonnen met dat werk. Ergens moet ik een boekje hebben, geschreven door Pieter Terpstra. ‘De Noordoostpolder, wording en betekenis’. Daarin staat een foto waarop burgemeester Krijger van Lemsterland en burgemeester Keizer van Urk elkaar de hand schudden op de plaats waar beide dijkdelen elkaar ontmoet hebben.

In plaats daarvan een foto van de werkzaamheden vanuit Lemmer. Dit lijkt werk aan de Oostdam te zijn. Die dam werd indertijd ingekort om de toegang naar de Werkhaven groter te maken. Op de achtergrond drie hoge punten, de torens van de Gereformeerde en de Katholieke kerk en de pijp van de houtmolen. De achterkant van de spuisluis wordt voor een groot deel afgedekt dooreen gebouwtje op de Oostdam. Dat moet wel haast het badhuisje zijn. Op deze foto lijkt het veel groter dan in mijn herinnering. Op de schepen die hier in gebruik zijn zijn de letters MUZ te lezen. Ik heb zo het idee dat dat zoiets betekent als Maatschappij Uitvoering Zuiderzeewerken. Het kan wel heel wat anders zijn maar daar verwacht ik wel commentaar over.

---

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmiddag. Het is de zaterdag voor Pinksteren. Toch is het niet druk op straat. Het kan natuurlijk ook zijn dat er via de Rondweg veel verkeer om Lemmer heen gaat. Donderdag konden we lezen dat verschillende Gemeenten waar een deel van het Rondwegverkeer naar toe gaat nu ook de mening van Lemsterland steunen voor een aquaduct onder de Zijlroede. Als er zo’n brede steun is zal het provinciebestuur toch ook wel eens wat moeten doen. We zitten dan wel een hele tijd met veel wegenbouwactiviteiten in Lemmer, maar het zal het waard zijn.

Maandagvond de maandelijkse Raadsvergadering. Geen lange agenda. Meestal wordt het dan toch nog laat. Deze keer stonden we na een uurtje weer buiten. Toch hadden we in die korte tijd wel tot behoorlijke uitgaven besloten. Zo gaat dat  nu eenmaal. De € 185.000.—voor het plafond van de sporthal was wel erg zuur. Doordat het cultureel centrum er aan gebouwd wordt moet er een nieuwe gebruiksvergunning komen. De regels zijn ondertussen weer aangescherpt. Zoiets overkwam ook een scoutinggroep hier ergens in Fryslân. Het clubgebouw afgebrand. Ook door de ondertussen hogere eisen zitten zij nu met een gat van € 100.000.— in de begroting voor de nieuwbouw.

Dinsdagmorgen kwamen mijn nicht uit Beverwijk en haar man op bezoek. Na de koffie zijn we uit eten geweest. Patat en kibbeling; zij zijn even gek op vis als ik. Er gaat eigenlijk geen dag voorbij dat ik geen vis krijg. Geregeld wat anders, al waag ik mij niet aan de exotische soorten die er tegenwoordig te koop zijn.

Toen ik vijf jaar geleden in het ziekenhuis lag kwam er een diëtiste bij mij. Toen zij hoorde dat ik iedere dag vis at was dat helemaal fout. Daar moest een eind aan komen. ‘Wolsto in Lemster ferbiede om fisk te iten?’ was mijn reactie. De volgende dag werd ik uit haar project gezet. De laatste dagen horen we weer dat vis erg gezond is. We gaan dus maar gewoon door.

Het is de bedoeling dat we op 9 september van de omroep een feestje geven op het plein van het Flaggeskip. Voor promotie van de verenigingen die in het gebouw zijn ondergebracht. Onze dames vrijwilligsters organiseren dat. Dinsdagavond ben ik naar hun vergadering geweest. Ik moet wel op de hoogte van de plannen zijn voor het aanvragen van de vergunningen.

 Woensdagavond waren de programma’s De Souwe en Kletskoek. Eén van de onderwerpen van het programma waren de negatieve geluiden over Lemmer die Albert Hendriks een week eerder de wereld in stuurde. De forumleden waren niet blij met deze berichten. Dat zijn mensen die meer van de achtergrond van deze zaken weten. Zij kunnen dus begrip opbrengen voor de trage gang bij strandpaviljoen en dergelijke. Ik denk dat één probleem, het vervangende toiletgebouw, eerst opgelost is. Er waren deze week tenminste mensen op de Lijnbaan aan het graven. Dat moet wel van een nutsbedrijf zijn die de aansluitingen nog klaar moesten maken. Dat is ook de reden waarom dit zo lang geduurd heeft.

Donderdagmorgen naar Sneek. Daar was ik maandag ook al heen geweest om de voet te laten verbinden. Beide keren kreeg ik te horen dat het er wel goed uitzag. Maar er kwam weer even veel verband omheen als de vorige keren.

’s Middags was het afscheid van Rob Dommerholt bij de Taveerne. Een paar gezellige uurtjes waarbij je elkaar eens van een andere kant leert kennen dan in het dagelijkse leven. De mensen die het dichtst bij Rob werkten hadden een schetsje geschreven. Er verschenen een stuk of vier ‘Dommerholts’ die wat naar voren brachten, doorspekt met uitspraken van de vertrekkende ambtenaar.

’s Avonds ben ik nog een paar uurtjes naar het Gemeentekantoor geweest om stukken te lezen. Ik had geluk. Er was bericht dat één van de onderwerpen van de agenda af ging. Daar had ik dus geen omkijken meer naar.

Met het nieuwe alarmsysteem moeten we in de gaten houden of er nog mensen in het gebouw zijn. Als er nog iemand binnen is moet het systeem niet ingeschakeld worden anders gaat het alarm af. Zo liep ik even bij een andere fractie langs om mij ‘af te melden’. Zij hadden de brief aan het eind van hun vergadering geopend. Toen hadden zij al geruime tijd aan het onderwerp besteed. Sneu, maar als het probleem nu opgelost is vergoedt dat de moeite.

Vrijdagmorgen hadden we onze fractievergadering in Echtenerbrug. Ik meende dat ik aan de late kant was. Een beetje meer gas, niet beneden de maximumsnelheid blijven. Toch nog ruim op tijd in Echtenerbrug. Nog tijd voor een slag door het dorp. Niet lang genoeg voor een bezoekje aan een kennis. Het zijn altijd weer leuke tochtjes door het buitengebied van Lemsterland. Vooral als de zon schijnt.

Bij alle ophef over het strandpaviljoen gaan je gedachten onwillekeurig terug naar de eerste jaren dat hier echt werk werd gemaakt van het strand. Dat strand was een opgespoten stukje in de ‘stjonkhoeke’. Die lag ongeveer op de plaats waar we nu vanaf de Stationsweg naar de Vuurtorenweg gaan. Daar kwam, boven op de dijk, ook het eerste paviljoen te staan. Ik meen dat de familie Heeres dat toen exploiteerde.

Er was nog weinig concurrentie van andere plaatsen met strand. Er werd vooral reclame gemaakt met de ligging van ons strand op het zuiden. Het werd heel druk en als er op een zondagmiddag een bui kwam opzetten dan liep ineens alles leeg. Iedereen maakte dat hij van het strand af kwam. Dan was het pas druk in Lemmer! In de loop van de tijd waren er heel wat veranderingen. Op deze hoek werd het industrieterrein Buitengaats aangelegd en volgebouwd en het strand werd verder langs de kust verlegd. Op deze foto zien we nog het eerste paviljoen. Dat is ook mee verhuisd. Het is allemaal maar wat behelpen geweest. Het is ook moeilijk om er wat goeds neer te zetten waar dan in de korte zomerperiode een inkomen voor het hele jaar te verdienen is. Maar wie weet wat de plannen van combinatie met een zwembad nog eens opleveren.

---

Lemmer door de jaren heen

LEMMER – Zaterdagmiddag. Terwijl ik zit te schrijven luister ik naar de nieuwe CD van het Lemster Shantikoor. Die heb ik zo juist hiernaast bij Dijkstra gekocht. Hij is nu bij no. 18 aangekomen. ‘Nei Reikjavik’. Als je dan ziet dat de tekst van Fedde Schurer is en de muziek van Laurens de Rook dan is dit toch echt een nummer dat zijn wortels in Lemmer heeft.

Bij Laurens de Rook denk ik aan zijn werk als dirigent en musicus. Maar daar komt altijd een ander beeld over heen. Een morgen in de kermisweek. Ik zal een jaar of vijf geweest zijn. Met tante Riek, eigenlijk een oud-tante, was ik naar het eind van de dam gewandeld. Daar was al wat beweging op het water en natuurlijk de nodige mensen op het eindje. Een jongen liep over de rand van het houtwerk dat daar toen nog was. Hij verloor zijn evenwicht en verdween aan de waterzijde. Onmiddellijk boog De Rook zich over het houtwerk, greep de jongen en hielp hem met hulp van een paar mannen op het droge. Ook toen kleedden mensen als musici zich al vaak opvallend. De Rook droeg die dag dan ook een heel licht pak. Toen hij weer overeind kwam was zijn pak niet meer om aan te zien. Het groen uitgeslagen hout had heel duidelijke sporen achtergelaten. ‘Laurens zijn pak is voorgoed bedorven’, mopperde tante. Zij kende De Rook goed want hij hoorde bij de vriendenkring van haar jong overleden man Siebe Schirm.

Maandagmorgen naar dokter Weber. De eerste keer dat ik daar als patiënt binnen kwam. Vorige keer, toen ik met hartklachten zat, kon ik niet bij hem komen. De voet werd opnieuw verbonden en een afspraak gemaakt voor de huidarts.

Maandagmiddag vergadering van het presidium. Dat was in een uurtje bekeken. Voor de commissievergaderingen hebben we geen lange agenda’s. Of het ook korte vergaderingen worden blijft altijd afwachten. In ieder geval kon ik ’s avonds nog even naar Suderigge.

Eind juni willen we van de Omroep een huis aan huis verkoop houden van rugtasjes gevuld met spekjes. Op 9 september is er dan een feestje op het plein van het Flaggeskip. Alles voor de promotie van Radio Lemsterland en om meer vrijwilligers te krijgen. Daar zou dinsdagavond over vergaderd worden maar dat kon op het laatste moment niet doorgaan.Dat gaf mij tijd om verder te werken aan de artikeltjes die ik zou schrijven voor de krant die met Friesland Vaart verschijnt.

’s Morgens ben ik naar Sneek geweest, naar de huidarts. Nog meer ingepakt dan de vorige dag. Met een schoen met klitteband. De pantoffel die ik maandag gekocht had paste er niet omheen. Maandagmorgen moet ik er weer heen.

Woensdagmorgen naar het Gemeentekantoor om stukken te lezen voor de Raadsvergadering. ’s Middags verder met de artikeltjes voor Friesland Vaart en ’s avonds vergadering met de schaduwfractie.

Donderdag Hemelvaartsdag. Dat zijn van die dagen dat je gemakkelijk met de dagen in de war raakt. Dat overkwam mij ook. Om tien uur stemde ik af op Radio Lemsterland. Stilte! De discette voor de herhaling was dus niet geplaatst. Ik wilde niemand lastig vallen, haalde de auto op en reed naar de studio. Onderweg begreep ik het: het was geen zondag en dus was er geen uitzending. Toch ben ik maar even de studio in gegaan. Het zou ook vreemd lijken als ik het plein opreed en zonder uit te stappen weer weg ging.

Vrijdag werkte de verwarring nog door. Daardoor miste ik het eerste kwartier van Baantjer. Het zijn dan wel herhalingen, als je er een stukje van mist dan herinner je je dat toch wel weer.

Ik kreeg vrijdag verschillende keren de vraag te horen of ik nog wel kon slapen door het lawaai van de kermis. Nu, dat valt geweldig mee. Als ik achter in de kamer ben en radio of televisie staat een beetje luid dan hoor ik er niets van. Het enige dat ik soms hoor is een soort echo vanaf de Vissersburen. ’s Avonds omstreeks elf uur wordt het weer stil. Deze muziek ook nog liever dan de geluiden die soms uit auto’s komen.

Hierboven schreef ik over een voorval op het eindje van de dam. Daar wou ik een foto bij plaatsen van een mensenmassa rond het hokje bij het skûtsjesilen. Daarnaar zoekend kreeg ik deze kaart in handen van de start van het zeilen. Het is een uitgave van De Wildeman uit de tijd dat Anne Wienia daar de scepter zwaaide en de telefoonnummers in Lemmer nog uit drie cijfers bestonden. Een mooi aantal jaren geleden. Ik hoop dat in de krant te onderscheiden zal zijn hoeveel mensen er daar toen stonden. Het zeilen was daar vandaan heel goed te volgen. Dan kwamen de skûtsjes bij elke route een slag door de Werkhaven en vanaf het eindje konden de aanwezigen hun commentaar aan de bemanningen meegeven.

Het officiële commentaar werd vanaf het hokje gegeven door Hidde Visser. Hier is heel klein de ladder te zien waar de officials mee op het hokje konden komen. Er hangen drie of vier routevlaggetjes. Van de skûtsjes is alleen het zeilteken van Eernewoude zichtbaar. Op de achtergrond in de Werkhaven ligt een groot schip. Het zou bij Scheepswerf Friesland gebouwd kunnen zijn en daar liggen voor het afwerken